Μιάμιση ώρα πριν από τα μεσάνυχτα εκείνης της τραγικής και τελευταίας νύχτας για την τότε 37χρονη Ανθή Λινάρδου, ο 40χρονος σύζυγός της, «ευρισκόμενος σε ήρεμη ψυχική κατάσταση τόσο κατά τη λήψη της απόφασης όσο και κατά την εκτέλεση της πράξης», έπειτα από φραστικό διαπληκτισμό που είχε, μέσα στην κρεβατοκάμαρα του σπιτιού τους και αφού προηγουμένως «τη χτύπησε με γροθιές, την έπιασε από τον λαιμό και με πρόθεση τη σκότωσε κλείνοντάς της το στόμα και τη μύτη, με αποτέλεσμα ο θάνατός της να προέλθει από πνιγμονή-ασφυξία συνεπεία αποφράξεως των εξωτερικών στομίων αεροφόρων οδών».
Μάλιστα, για να είναι βέβαιος ότι η προσπάθειά του να αφαιρέσει τη ζωή της συζύγου του στέφθηκε με επιτυχία, επί δέκα λεπτά τις είχε φράξει με μαξιλάρι το στόμα και τη μύτη έτσι ώστε να μην μπορεί να ανασάνει. Ολo αυτό το χρονικό διάστημα το θύμα παρά το ξύλο που είχε δεχθεί προηγουμένως, πάλευε απελπισμένα να ξεφύγει από τα χέρια του 40χρονου, χωρίς ωστόσο να το πετύχει.
Απόκρυψη των στοιχείων
Μετά το έγκλημα ο συζυγοκτόνος μετέφερε τη σορό της γυναίκας του με το φορτηγάκι σου σε ερημική περιοχή, άνοιξε λάκκο και την έθαψε με τα ίδια του τα χέρια, ενώ στη συνέχεια προσπάθησε να εξαφανίσει όλα, σχεδόν, τα ενοχοποιητικά στοιχεία του εγκλήματος που είχε διαπράξει. Μάλιστα δεν δίστασε να δηλώσει στην Αστυνομία την εξαφάνισή της.
Ωστόσο οι δικαστές απέρριψαν το αίτημά του για μετατροπή της σε βάρος τους κατηγορίας σε ηπιότερη μορφή, καθώς ο τρόπος και η ένταση τέλεσης της ανθρωποκτονίας, δηλαδή «η επί 10 λεπτά περίπου απόφραξη των αεροφόρων οδών του θύματος και η χρήση επιπλέον του μαξιλαριού για να σιγουρευτεί για το θανατηφόρο αποτέλεσμα, αλλά και η μετέπειτα συμπεριφορά του, καταδεικνύει ότι ο κατηγορούμενος αποφάσισε και εκτέλεσε το έγκλημα σε ήρεμη ψυχική κατάσταση, υποκινούμενος από αισθήματα ζήλιας που από καιρό έτρεφε για τη σύζυγό του λόγω της επιμονής της να χωρίσουν και του ενδεχομένου να τον εγκαταλείψει για τον πρώην σύντροφό της, γεγονότα που πλήγωσαν τον εγωισμό του και τα οποία αυτός προσπαθούσε να αποτρέψει λόγω του αρνητικού κοινωνικού αντίκτυπου που θα είχε για τον ίδιο η διάδοσή τους στη μικρή κοινωνία του Βελβεντού, αλλά και λόγω της στέρησης των τέκνων του, τα οποία η θανούσα δήλωνε ότι θα έπαιρνε μαζί της».
Δεν παραλείπουν οι αρεοπαγίτες να αναφέρουν προς ενίσχυση της δικαστικής κρίσης τους ότι ο δράστης όχι απλώς τελούσε σε ψυχική ηρεμία όταν εκτέλεσε το έγκλημα, αλλά «επέδειξε και ψυχρότητα δίκην εκτελεστού».
Και αυτό γιατί «είχε σαφή σκοπό την απόκρυψη της εγκληματικής του ενέργειας», αφού αμέσως μετά πραγματοποίησε επιμελή καύση στον ξυλολέβητα των σεντονιών, της μαξιλαροθήκης και της παπλωματοθήκης που έφεραν ίχνη αίματος της άτυχης γυναίκας, μετέφερε το πτώμα της χωρίς θόρυβο για να μη γίνει αντιληπτός από τα παιδιά (ένα επτάχρονο αγοράκι και δύο πεντάχρονα δίδυμα κοριτσάκια) και τους γονείς του, στο γκαράζ και στη συνέχεια με το φορτηγάκι του μετέφερε το πτώμα, άνοιξε λάκκο, το έθαψε και όργωσε τον γύρο χώρο για να μην προκαλέσει υποψίες.
Στη συνέχεια έκανε τηλεφωνική κλήση προς το κινητό της νεκρής πλέον γυναίκας του, έτσι ώστε να φαίνεται ότι την αναζητά, και δήλωσε στο Αστυνομικό Τμήμα την εξαφάνισή της το επόμενο πρωί, ενώ την ίδια στιγμή παρίστανε και συμπεριφερόταν ως «εγκαταλειφθής» σύζυγος απέναντι σε όλους στο Βελβεντό.
Τι ζητούσε
Ο δράστης της εγκληματικής ενέργειας ζητούσε από τον Αρειο Πάγο τη μεταβολή της κατηγορίας με την οποία το 2025 από το Μικτό Ορκωτό Εφετείο Δυτικής Μακεδονίας καταδικάστηκε ομόφωνα σε ισόβια κάθειρξη για ανθρωποκτονία με πρόθεση σε ήρεμη ψυχική κατάσταση. Και ζητούσε τη μετατροπή της σε βάρος του κατηγορίας σε ανθρωποκτονία από πρόθεση σε βρασμό ψυχικής ορμής.
Παράλληλα, ζητούσε να του αναγνωριστούν δύο ελαφρυντικά, τα οποία ούτε στον πρώτο ούτε στον δεύτερο βαθμό του αναγνωρίστηκαν (Πρωτοδικείο και Εφετείο).
Μεταξύ των άλλων υποστήριξε ότι η καταδικαστική απόφαση πάσχει «από έλλειψη ειδικής και εμπεριστατωμένης αιτιολογίας ως προς την απόρριψη του αυτοτελούς ισχυρισμού του ότι τέλεσε μεν το αδίκημα της ανθρωποκτονίας, αλλά σε κατάσταση βρασμού ψυχικής ορμής».
Ολα τα αιτήματά του αποσκοπούσαν στο να γλιτώσει τα ισόβια, να μετατραπεί η ποινή του σε κάθειρξη μέχρι 15 χρόνια. Και όλα αυτά με απώτερο σκοπό τη συντόμευση του χρόνου αποφυλάκισής του. Ομως, όλοι οι ισχυρισμοί του απορρίφθηκαν ως αβάσιμοι από το Ζ’ Ποινικό Τμήμα του Αρείου Πάγου.
