Σε κλίμα βαθιάς οδύνης και συγκίνησης, η αγαπημένη του οικογένεια, συγγενείς, φίλοι και συνάδελφοι αποχαιρέτισαν χθες, στον Ιερό Ναό Παντανάσσης, τον γνωστό Πατρινό γιατρό Γεράσιμο (Μάκη) Ρηγόπουλο, που «έφυγε» από τη ζωή, σε ηλικία 93 χρόνων.
Ο εκλιπών είχε διαγράψει μακρά πορεία στο χώρο της υγείας, αφήνοντας πίσω του έντονο αποτύπωμα ανθρωπιάς και προσφοράς.
Συνάδελφοί του, αλλά και ασθενείς, κάνουν λόγο για ένα γιατρό με ήθος, αφοσίωση και ουσιαστική παρουσία στην τοπική κοινωνία, ενώ εκατοντάδες συμπολίτες, με την παρουσία τους, απηύθυναν το τελευταίο αντίο, συλλυπούμενοι τα παιδιά του, Ασπασία (ακτινολόγος, διοικήτρια του Καραμανδανείου Νοσοκομείου), Θάνο (ουρολόγο) και Παναγιώτη (ψυχολόγο).
Στην εξόδιο ακολουθία προέστη ο Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος, συμπαραστατούμενος από τον Επίσκοπο Κερνίτσης κ. Χρύσανθο, ενώ η ταφή έγινε στον οικογενειακό του τάφο, στο Α’ Δημοτικό Κοιμητήριο Πατρών.
ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: «ΑΦΗΣΕ ΑΝΕΞΙΤΗΛΑ ΤΑ ΙΧΝΗ ΤΟΥ»
Αποχαιρετώντας τον εκλιπόντα, ο Μητροπολίτης Πατρών κ. Χρυσόστομος τόνισε ότι τη ζωή του χαρακτήριζαν η αγάπη, το έργο και η υπευθυνότητα, έκανε ειδική αναφορά στην ιδιαίτερη σχέση του με την οικογένειά του, την οποία εξήρε για τις αρχές και το ήθος της, ενώ επισήμανε ότι ο αείμνηστος Γεράσιμος Ρηγόπουλος άφησε ανεξίτηλα τα ίχνη του στην τοπική κοινωνία, τόσο ως ιατρός όσο και ως άνθρωπος.
ΜΑΣΤΟΡΑΚΟΥ: «ΦΩΤΕΙΝΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ»
Εκ μέρους του ιατρικού κόσμου, επικήδειο εκφώνησε η πρόεδρος του Ι.Σ. Πατρών, Άννα Μαστοράκου, η οποία υπογράμμισε ότι η ιατρική κοινότητα της πόλης τον αποχαιρετά με αίσθημα ευγνωμοσύνης για την προσφορά του, χαρακτήρισε το έργο του πρωτοποριακό και πολυδιάστατο και τόνισε πως αποτέλεσε «φωτεινό παράδειγμα για όλους μας».
ΣΥΓΚΙΝΗΣΕ Ο ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΤΟΥ ΓΙΟΥ ΤΟΥ ΘΑΝΟΥ
Συγκινητικός ήταν ο επικήδειος λόγος του γιου του, γνωστού γιατρού ουρολόγου Θάνου Ρηγόπουλου, ο οποίος, μιλώντας τελευταίος, ανέφερε:
«Σεβασμιότατοι, πατέρες, αγαπητοί συγγενείς και φίλοι,
Σήμερα αποχαιρετούμε τον αγαπημένο μας πατέρα, τον Γεράσιμο- Μάκη, ο οποίος έφυγε πλήρης ημερών, σε ηλικία 93 ετών. Αφήνει πίσω του μια σπουδαία παρακαταθήκη, ως ένας άνθρωπος αγωνιστής, που εργαζόταν ασταμάτητα μέχρι τα 92 του χρόνια, επισκεπτόμενος τους ασθενείς του.
Ο πατέρας μου, γεννημένος το 1933, έζησε ως παιδί τα σκληρά χρόνια της γερμανικής Κατοχής. Τότε σφυρηλατήθηκε ο χαλύβδινος χαρακτήρας του και από τότε, δίπλα στον επίσης γιατρό πατέρα του, έμαθε τι σημαίνει προσφορά. Μου έλεγε ότι μαζί στεκόντουσαν στην είσοδο της Κλινικής και έδιναν από ένα κουτάλι λάδι στους ανθρώπους τους υποσιτισμένους και στους άρρωστους που πέρναγαν απέξω. Στους βομβαρδιζόμενους δρόμους της Πάτρας η Κλινική είχε γίνει καταφύγιο, με το υπόγειο γεμάτο κόσμο και το ισόγειο γεμάτο τραυματίες, σωριασμένους ο ένας δίπλα στον άλλο. Εκεί σαν παιδί πηδούσε πάνω από τα σώματα, για να βοηθήσει τον πατέρα του να σώσει ανθρώπινες ζωές, μαθαίνοντας νωρίς τι σημαίνει καθήκον. Ακολουθώντας τα ίδια βήματα, έγινε χειρουργός και ανέλαβε με βαθιά αίσθηση χρέους την επαναλειτουργία της ιστορικής Κλινικής του πατέρα του, στην Πάτρα, κάνοντάς την έναν φάρο ελπίδας για την πόλη μας. Ως επιστήμονας, υπήρξε θαρραλέος και πρωτοπόρος στη δουλειά του, που δεν δείλιασε ποτέ μπροστά στα δύσκολα και εγχείρησε χιλιάδες ανθρώπους, τιμώντας κάθε ανθρώπινη ζωή. Δίπλα σε αυτή του την πορεία υπήρχε πάντα η σύντροφος της ζωής του, η μητέρα μας η Άννα. Γνωρίζονταν από τα παιδικά τους χρόνια και περπάτησαν μαζί μια ολόκληρη ζωή, ήταν το στήριγμά του. Μαζί δημιούργησαν μια όμορφη οικογένεια, απέκτησαν τρία παιδιά και αξιώθηκε να δει και να καμαρώσει εγγόνια, μεταδίδοντάς τους τη σοφία και την εμπειρία της ζωής. Το θάρρος, η εργατικότητα η αίσθηση του καθήκοντος και η προσφορά του θα μείνουν για πάντα χαραγμένα στη μνήμη μας και στη μνήμη ολόκληρης της πόλης. Καλό του ταξίδι. Η μνήμη του θα είναι αιώνια».
Ν. ΝΙΚΟΛΟΠΟΥΛΟΣ: «Η ΑΠΟΥΣΙΑ ΣΟΥ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΑΙΣΘΗΤΗ»
Ο Πατρινός πρώην υπουργός και πρώην βουλευτής Νίκος Νικολόπουλος, με γραπτό κείμενό του, αφού αναφέρεται στην προσωπικότητα και στην προσφορά του εκλιπόντος, επισημαίνει: «Φεύγεις έχοντας αξιωθεί να δεις τα παιδιά σου να προοδεύουν, να υπηρετούν και εκείνα τον άνθρωπο και να συνεχίζουν επάξια την οικογενειακή παράδοση. Αξιώθηκες να γνωρίσεις και να χαρείς τα εγγόνια σου. Αφήνεις πίσω σου μια οικογένεια δεμένη, αγαπημένη και υπερήφανη για το όνομα και την παρακαταθήκη σου.
Αυτό είναι, ίσως, το μεγαλύτερο επίτευγμα ενός ανθρώπου: να παραδίδει στους επόμενους όχι μόνο όσα δημιούργησε, αλλά κυρίως τις αρχές με τις οποίες τα δημιούργησε.
Η απουσία σου θα είναι αισθητή. Στο σπίτι σου, στην Κλινική που σφράγισες με την παρουσία σου, στην ιατρική οικογένεια και στην κοινωνία της Πάτρας».
