Κυριακή µεσηµέρι, φανάρι στα Μποζαΐτικα (Μερσεντές). Έχει ανάψει κόκκινο και τρεις µηχανές µεγάλου κυβισµού, όλοι οι αναβάτες µε κράνη, περιµένουν. Ανάβει πράσινο. Πρώτη φεύγει µία µηχανή και ο οδηγός της κάνει σούζα! Για 100 περίπου µέτρα… κινείται στη µία ρόδα. Αµέσως µετά φεύγει η µηχανή, στην οποία επέβαιναν ο πατέρας και ο γιος. Είναι στα 10 µέτρα πίσω από αυτόν που κάνει σούζα. Πιο πίσω ακολουθεί η τρίτη µηχανή. Η ανηφόρα τελειώνει κι εκεί αρχίζουν τα σήµατα ότι γίνονται έργα. Οδηγός Ι.Χ., που βρίσκεται πίσω, βλέπει τη µηχανή του πατέρα (∆ιονύση Γκέκα) να µην µπορεί να πάει δεξιά (εκτιµά ότι προφανώς εκεί βρισκόταν αυτός που έκανε σούζα και δεν ήθελε να πέσει πάνω του). Πέφτει πάνω στο σήµα που «στέλνει» τους οδηγούς στη δεξιά λωρίδα, καθώς η αριστερή είναι κλειστή, λόγω έργων. Η µηχανή εκτρέπεται και ανατρέπεται. Πατέρας και γιος κείτονται στο έδαφος. «Πήγα εγώ µε έναν ακόµη και κάναµε ΚΑΡΠΑ, µέχρι να έρθει ασθενοφόρο», δηλώνει ο αυτόπτης µάρτυρας. «Ο πατέρας προφανώς δεν µπορούσε να πάει δεξιά, γιατί θα έβρισκε στην άλλη µηχανή. Αυτός που έκανε σούζα εξαφανίστηκε, δεν τον είδαµε ποτέ». Από τους αστυνοµικούς του Τµήµατος Τροχαίας Αυτοκινητοδρόµων ΠΑΘΕ Αχαΐας διενεργείται προανάκριση, για τη διακρίβωση των αιτιών και συνθηκών του τροχαίου δυστυχήµατος.
ΘΡΗΝΕΙ Η ΠΑΤΡΑ
Η τελευταία πράξη της διπλής τραγωδίας, που «µαύρισε» όλη την Πάτρα από το µεσηµέρι της Κυριακής, γράφεται σήµερα, στις 5 το απόγευµα, από τον Ιερό Ναό Αγίου Μηνά Λεύκας, στο Β΄ ∆ηµοτικό Κοιµητήριο Πατρών. Ο 52χρονος ∆ιονύσιος Γκέκας και ο 17χρονος γιος του, Ηλίας-Κωνσταντίνος, ταξιδεύουν µαζί για τον Παράδεισο… Ο αποχωρισµός σκληρός για τη σύζυγο και µητέρα, Άννα Παπαγεωργίου, την κόρη και αδελφή Ελεονώρα-Αλίκη, τους γονείς και παππούδες, τα αδέλφια, τους θείους, στενούς συγγενείς, φίλους, συµµαθητές και συναθλητές. Οι πάντες θρηνούν για τη διπλή απώλεια. Ο πόνος ανείπωτος, τα «γιατί» αναπάντητα… Όλοι µιλούν µε τα καλύτερα λόγια για τον Ηλία-Κωνσταντίνο, τον 17χρονο µαθητή του Πειραµατικού, τον αθλητή µπάσκετ της Παναχαϊκής, για το ταλαντούχο και αξιολάτρευτο παιδί, που δεν πρόλαβε να χαρεί τα όνειρά του, αλλά και για τον πατέρα του, ∆ιονύση, έναν άνθρωπο που αγωνιζόταν στη ζωή του για την οικογένειά του και που η µοίρα έµελλε να του επιφυλάξει αυτό το τόσο πρόωρο και τραγικό τέλος… Τα λόγια φτωχά για να απαλύνουν την πληγή που αφήνει πίσω της η διπλή απώλεια. Τα συλλυπητήρια αµέτρητα, όπως και το κύµα συµπαράστασης απ’ όλη την πατραϊκή κοινωνία.
