Ένας χώρος που μέχρι το 2020 αποτελούσε σημείο αναφοράς για την τοπική κοινωνία, σήμερα θυμίζει περισσότερο εγκαταλελειμμένο τοπίο. Στις εργατικές κατοικίες της Παραλίας Πατρών λειτουργούσαν δημόσια υπηρεσία, κοινωνική δομή, αλλά και τράπεζα τροφίμων και ιματισμού, στηρίζοντας καθημερινά ευάλωτες ομάδες συμπολιτών μας.
Μέχρι το 2018, μάλιστα, ιδιωτική επιχείρηση φρόντιζε τον περιβάλλοντα χώρο, διατηρώντας τον καθαρό, με λουλούδια και ζωντάνια, προσφέροντας μια ανθρώπινη και φιλόξενη εικόνα στην περιοχή.
Σήμερα, η εικόνα έχει αλλάξει δραματικά. Από το 2020 και μετά, ο χώρος έχει αφεθεί στη μοίρα του. Φθορές, καταστροφές και φαινόμενα παραβατικότητας συνθέτουν μια καθημερινότητα που προκαλεί ανησυχία στους κατοίκους. Παρά το γεγονός ότι δίπλα βρίσκονται σχολεία και η μοναδική πλατεία με παιδική χαρά για τις εργατικές κατοικίες, δεν φαίνεται να υπάρχει καμία ουσιαστική παρέμβαση.
Αίσθηση προκαλεί και το γεγονός ότι, όταν η δημόσια δομή απομακρύνθηκε για λόγους ασφάλειας, δεν υπήρξε μέριμνα για τη φύλαξη και προστασία του χώρου, ούτε για την άμεση αποκατάστασή του.
Οι κάτοικοι κάνουν λόγο για πλήρη απαξίωση και εγκατάλειψη, θέτοντας εύλογα ερωτήματα: Ποιος είναι υπεύθυνος; Ποιος θα αναλάβει δράση; Και κυρίως, πότε θα αποδοθεί ξανά ο χώρος στην κοινωνία που τον έχει ανάγκη;
Παρόμοιο το σκηνικό και στην Εγκλυκάδα
Κτίρια γεμάτα γκράφιτι, κοινόχρηστοι χώροι αφημένοι χωρίς φροντίδα και μια γενικευμένη αίσθηση εγκατάλειψης συνθέτουν το σκηνικό. Οι υποδομές δείχνουν να φθείρονται πριν καν αξιοποιηθούν ουσιαστικά, ενώ η απουσία ελέγχου και συντήρησης εντείνει το πρόβλημα.
Οι κάτοικοι εκφράζουν έντονη ανησυχία, τονίζοντας ότι πρόκειται για μια περιοχή που θα μπορούσε να αποτελέσει πρότυπο, αλλά αντί αυτού οδηγείται σταδιακά στην απαξίωση.
Η εικόνα αυτή ενισχύει το συνολικό αίσθημα εγκατάλειψης που καταγράφεται σε εργατικές κατοικίες της Πάτρας, με τα ερωτήματα για ευθύνες και παρεμβάσεις να παραμένουν αναπάντητα.
