«Στο συνέδριο της ΚΕΔΕ, στην Καλαμάτα, ειπώθηκαν πολλά και χρήσιμα. Κρατώ τρία, γιατί αφορούν ανθρώπους που σπάνια ακούγονται σε τέτοιες αίθουσες», αναφέρει, σε παρέμβασή του, ο ειδικός συνεργάτης της ΚΕΔΕ για θέματα κοινωνικής ένταξης, Γεράσιμος Φεσσιάν, επισημαίνοντας:
«Το πρώτο είναι ο στόλος τού “Βοήθεια στο Σπίτι”. Οι εργαζόμενοι του προγράμματος διασχίζουν καθημερινά χωριά και γειτονιές, με οχήματα που έχουν προ πολλού κλείσει τον κύκλο τους. Ως άνθρωπος που έχει ζήσει τι σημαίνει τροχαίο, δεν μπορώ να το θεωρήσω λεπτομέρεια. Όποιος φροντίζει τους άλλους δικαιούται να φτάνει στη δουλειά του με ασφάλεια.
Το δεύτερο είναι η απασχόληση των ατόμων με αναπηρία. Τα προγράμματα ορισμένου χρόνου προσφέρουν μια ανάσα, όχι μια προοπτική. Όταν η σύμβαση λήξει, ύστερα από δύο χρόνια, ο άνθρωπος επιστρέφει στην ανεργία, συχνά με λιγότερες πιθανότητες από πριν. Έτσι δεν λύνουμε το πρόβλημα, απλώς το μεταθέτουμε.
Το τρίτο είναι η κατοικία. Μιλάμε για κοινωνική κατοικία, πολύ σπανιότερα για προσβάσιμη. Κι όμως, όταν κάποιος ζει με επιδόματα γύρω στα 900 ευρώ και το ενοίκιο ενός σπιτιού, στο οποίο μπορεί πραγματικά να κινηθεί, αγγίζει τα 750, ο μήνας τελειώνει στις πέντε. Η λύση υπάρχει: να αξιοποιηθεί η ακίνητη περιουσία του Δημοσίου και των δήμων, με μόχλευση από το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων, για να κατασκευαστούν προσβάσιμες κατοικίες, που θα ενοικιάζονται με χαμηλό αντίτιμο ή θα παραχωρούνται με κοινωνικά και οικονομικά κριτήρια.
Τίποτε από αυτά δεν είναι δαπάνη. Κάθε ευρώ που φτάνει στο Δήμο επιστρέφει ως απάντηση σε μια ανθρώπινη ανάγκη. Αυτό είναι το μέτρο ενός ισχυρού Δήμου».
