Film Noir – Ένα διαμάντι της ελληνικής new wave των ’80s

Ημερομηνία:

Τους Film Noir άργησα μουσικά να τους μάθω.
Και το περίεργο είναι πως το Never Ending Dream είχε περάσει αρκετές φορές από μπροστά μου. Το όνομα μου ήταν γνωστό, ο δίσκος μου είχε τραβήξει την προσοχή, αλλά ποτέ δεν είχα κάνει το επόμενο βήμα.
Παρέμβαση Μείωσης της Κατανάλωσης Αλκοόλ
Μέχρι που, σε μια λίστα ενός φίλου, έπεσα πάνω στο Drowned Kiss.
Και εκεί κάτι έγινε.
Από τα πρώτα λεπτά κατάλαβα πως είχα αφήσει στην άκρη έναν δίσκο που μάλλον δεν του είχα δώσει ποτέ την ευκαιρία που του άξιζε. Το κομμάτι είχε αυτή τη σκοτεινή, μελαγχολική ατμόσφαιρα που πάντα με κερδίζει στο new wave και, χωρίς δεύτερη σκέψη, μετά το Drowned Kiss ήθελα να ακούσω ολόκληρο το Never Ending Dream.
Και τελικά ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη.
Οι Film Noir δημιουργήθηκαν στην Αθήνα το 1985 και κινήθηκαν μέσα σε εκείνη την ιδιαίτερη new wave και post-punk σκηνή των ’80s. Έπαιζαν live σε χώρους της εποχής όπως στο Cat’s Meow και το 1986 κυκλοφόρησαν το Never Ending Dream από τη Wipe Out Records.
Ένα μικρό άλμπουμ, μόλις έξι κομματιών, αλλά με πολύ συγκεκριμένη ατμόσφαιρα. Και ίσως τελικά αυτό να είναι ένα από τα πλεονεκτήματά του. Δεν υπάρχει περιττό υλικό. Μπαίνει, σε παίρνει μαζί του και πριν προλάβεις να το καταλάβεις έχει τελειώσει και θέλεις να το ξανακούσεις.
Και βέβαια υπάρχει η Μαριέλα.
Η Μαρία-Γαβριέλα Λουκάκη ήταν η φωνή αλλά και η έντονη σκηνική παρουσία των Film Noir. Ακούγοντάς την σήμερα, καταλαβαίνω απόλυτα τις συγκρίσεις με τη Siouxsie. Έχει αυτή τη σκοτεινή και κάπως εύθραυστη χροιά που ταιριάζει ιδανικά στη μουσική τους.
Οι επιρροές πολλές, από Cure, Siouxsie and the Banshees και γενικότερα από το dark wave είναι εμφανείς. Παρ’ όλα αυτά, αυτό που μου αρέσει είναι πως οι Film Noir δεν ακούγονται απλώς σαν μια ελληνική εκδοχή κάποιου ξένου συγκροτήματος. Έχουν τη δική τους ταυτότητα και, κυρίως, μεταφέρουν κάτι από την ατμόσφαιρα της Αθήνας εκείνης της εποχής.
Και μέσα σε όλα αυτά, το Drowned Kiss εξακολουθεί να είναι για μένα το κομμάτι που ξεχωρίζει.
Ίσως επειδή ήταν και αυτό που με έβαλε τελικά στον κόσμο τους.
Ψάχνοντας περισσότερο για τη μπάντα, ανακάλυψα και τις διαδρομές που ακολούθησαν αργότερα κάποια από τα μέλη της. Ο Σπύρος Φλώρος, γνωστός ως S. Adam, είχε υπάρξει ντράμερ των Ausschwitss, ενώ ο Κώστας Σοκιάλης δεν περιορίστηκε μόνο στη συμμετοχή του στους Film Noir. Ασχολήθηκε και με την παραγωγή και είχε συμμετοχή σε άλλες ενδιαφέρουσες κυκλοφορίες της ελληνικής σκηνής, μεταξύ αυτών και στο electro single των In Trance 95.
Ακόμη πιο ενδιαφέρουσα είναι η πορεία του Coti K., του μπασίστα των Film Noir. Μετά τους Film Noir συνέχισε να κινείται στον χώρο της παραγωγής και συνεργάστηκε με σημαντικά ονόματα, όπως οι Tuxedomoon, οι Stereo Nova, οι Flowers of Romance και οι Raining Pleasure. Παράλληλα συνέχισε τη δική του μουσική διαδρομή στην ηλεκτρονική και πειραματική πλευρά.
Οι Film Noir όμως δεν κράτησαν για πολύ.
Η Μαριέλα αποχώρησε το 1987 και έφυγε για ένα διάστημα στην Αυστραλία, όπου ασχολήθηκε με το modelling. Και κάπου εκεί, κατά τη γνώμη μου, αλλάζει ολόκληρη η εικόνα της μπάντας.
Γιατί όταν το 1990 κυκλοφορεί το Portrait Of A Child, είναι πραγματικά σαν να ακούμε ένα άλλο συγκρότημα.
Άλλη φωνή, άλλη προσέγγιση, άλλη ατμόσφαιρα.
Ο ήχος πλέον έχει μετακινηθεί αρκετά και οι αναφορές. Δεν λέω ότι το δεύτερο άλμπουμ δεν έχει ενδιαφέρον. Απλώς, αν βάλεις τα δύο άλμπουμ το ένα δίπλα στο άλλο, δύσκολα πιστεύεις ότι πρόκειται για την ίδια μπάντα.
Και αυτό είναι ίσως που κάνει τους Film Noir ακόμη πιο ενδιαφέροντες σήμερα. Δεν πρόλαβαν να αφήσουν μεγάλη δισκογραφία, αλλά μέσα σε δύο άλμπουμ καταγράφεται μια τεράστια αλλαγή.
Το Never Ending Dream, πάντως, είναι αυτό που έμεινε.
Ένας δίσκος που μπορεί στην εποχή του να μην πήρε τη θέση που ίσως του άξιζε, αλλά με τα χρόνια απέκτησε το δικό του κοινό και μια cult διάσταση. Από εκείνους τους ελληνικούς δίσκους των ’80s που συνεχίζουν να ανακαλύπτονται από ανθρώπους που τότε μπορεί να μην είχαν καν γεννηθεί.
Και υπάρχει και η πιο δυσάρεστη πλευρά αυτής της ιστορίας.
Η Μαριέλα Λουκάκη έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 33 ετών, χάνοντας τη μάχη με τον καρκίνο. Ένας άνθρωπος που πρόλαβε να αφήσει ένα μικρό αλλά πολύ χαρακτηριστικό αποτύπωμα στην ελληνική new wave σκηνή.
Και τελικά σκέφτομαι πόσο περίεργη είναι η μουσική.
Μπορεί ένας δίσκος να βρίσκεται για χρόνια μπροστά σου και να μην του δίνεις καμία σημασία. Και μετά, μια τυχαία μέρα, ένα τραγούδι σε μια λίστα κάποιου φίλου αρκεί για να αλλάξει τελείως τα πράγματα.
Χρειάστηκαν αρκετά χρόνια για να καταλάβω τι είχα προσπεράσει.

Κοινοποίηση:

Τελευταία Νέα

Κοινοποίηση:

Περισσότερα Άρθρα
Σχετικα

Η παρουσίαση της ποιητικής συλλογής “Υλικά οικοδομής” της Πηνελόπης Αλιβιζάτου

Οι εκδόσεις Ιωλκός σάς προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής...

Το Πανεπιστήμιο τιμά τον Μητροπολίτη Δέρκων

Η Ιερά Μητρόπολις ∆έρκων ανακοίνωσε χθες και επίσηµα ότι...

Κενά ακίνητα και στεγαστική κρίση – Τι φταίει, πώς εκτοξεύουν τα ενοίκια στα ύψη, τι μέτρα προτείνουν οι ειδικοί

Δεκάδες, ακόμη και εκατοντάδες χιλιάδες κατοικίες που παραμένουν με...

Η κινεζική επέλαση αλλάζει τον χάρτη της αυτοκίνησης στην Ευρώπη – Ποιες μάρκες ανοίγουν αντιπροσωπείες

Πολλές ευρωπαϊκές αυτοκινητοβιομηχανίες μειώνουν τον αριθμό των αντιπροσώπων τους...