«Καιγόμουν. Ένιωθα τη θερμοκρασία από παντού. Λέω αυτό ήταν, εδώ θα πεθάνω και όπως πάω να γονατίσω την επόμενη στιγμή λέω τρέχα, μην πέσεις δεν είσαι έτοιμος να πεθάνεις». Στις 5 Αυγούστου ο Θανάσης Μανιάς, κάτοικος Αφιδνών που έσπευσε εθελοντικά να βοηθήσει στη μεγάλη φωτιά της Βαρυμπόμπης βρέθηκε μπροστά σε ένα τείχος φωτιάς.
Ακολουθούσε με μια μηχανή ένα αγροτικό όχημα 4×4 με με προσαρμοσμένο βυτίο και πυροσβεστική αντλία στο οποίο επέβαιναν άλλοι τρεις έμπειροι εθελοντές, ένας εξ’ αυτών ο αδερφός του, Πέτρος. Η εναλλαγή του δάσους με την πυρωμένη γη ήταν τόσο απότομη που τους αιφνιδίασε. Σε μια απότομη κατηφορική στροφή στη Δροσοπηγή βρέθηκαν μπροστά στο πύρινο μέτωπο. Το προπορευόμενο αγροτικό πέρασε από μέσα, ο Θανάσης Μανιάς πέταξε τη μηχανή και αναγκάστηκε τελευταία στιγμή να οπισθοχωρήσει. Το έντονο θερμικό φορτίο τον έκαιγε στα χέρια. Νοσηλεύτηκε για ένα μήνα στο ΚΑΤ με εγκαύματα δευτέρου βαθμού και περιγράφει στην «Κ» το χρονικό εκείνης της μοιραίας ημέρας.
