24 Αυγούστου 2007, δεκατέσσερα χρόνια πριν, όταν ο Νομός Ηλείας, κατείχε ένα πολύ μεγάλο ποσοστό παρθένου δάσους που εκτεινόταν σε κάθε άκρη του, από τον βορρά έως τον νότο και από την ανατολή έως την δύση. Ακόμα και στα πιο δυτικά σημεία του, κοντά στη θάλασσα, ο Νομός Ηλείας, διέθετε πλούσιο παρθένο πευκοδάσος, ενταγμένο σε οικοσύστημα Natura, πραγματικά αξιοζήλευτο…
Αυτή την ομορφιά και την μαγεία κάποιοι θέλησαν να την «μουτζουρώσουν» με το πιο μαύρο χρώμα της παλέτας, εκείνο της στάχτης. Μέσα σε λίγες ώρες εκείνης της μαύρης Παρασκευής στις 24 Αυγούστου του 2007 τα πάντα καταστράφηκαν. Όλα χάθηκαν στη φωτιά και ήδη ο Νομός θρηνούσε θύματα. Άνθρωποι στην προσπάθειά τους να ξεφύγουν από την πύρινη μανία, έχασαν τη ζωή τους αφήνοντας πίσω τους κραυγές βοήθειας που ακόμα και σήμερα ακούγονται στα αυτιά μας. Εκείνες οι στιγμές της απόλυτης φρίκης έχουν χαραχτεί στη μνήμη όλων. Μνήμες που δεν πρόκειται να σβήσουν. Όπως και το μελάνι δεν σβήνει από το χαρτί. Όσα χρόνια κι αν περάσουν οι εικόνες αυτές θα μας στοιχειώνουν.
Εικόνες που αποτυπώθηκαν στα πρωτοσέλιδα της εφ. Πατρίς, όταν οι συντάκτες βρίσκονταν στα μέτωπα και κατέγραφαν την ανείπωτη τραγωδία. Κάθε μέρα τα μαύρα πρωτοσέλιδα, «έσβηναν» ακόμα και το λογότυπο της εφημερίδας, όπως ακριβώς είχε σβήσει και ο ήλιος από τον γαλάζιο ουρανό.
