Η απόφαση του Πενταμελούς Εφετείου σφραγίζει οριστικά τον χαρακτηρισμό της Χρυσής Αυγής ως εγκληματικής οργάνωσης.
Σχεδόν δεκατρία χρόνια μετά τη δολοφονία του, βρεθήκαμε χθες το βράδυ στο μνημείο του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι, μαζί με τον πρώην βουλευτή Β’ Πειραιά του ΠΑΣΟΚ, Δημήτρη Διαμαντίδη, ως μια ελάχιστη ένδειξη σεβασμού στη μνήμη ενός ανθρώπου που ο θάνατος του αποτέλεσε τον καταλύτη για να εξαρθρωθεί ένα εγκληματικό δίκτυο που δρούσε υπό το μανδύα πολιτικού κόμματος.
Αλλά και ως μια ελάχιστη πράξη συμπαράστασης στην μητέρα του, Μάγδα Φύσσα που όλα αυτά τα χρόνια, επιδεικνύει αξιοθαύμαστη αντοχή, αλλά και των υπολοίπων θυμάτων της ναζιστικής βίας, των Αιγύπτιων αλιεργατών, των μεταναστών, των ακτιβιστών που δέχθηκαν επιθέσεις από τα Τάγματα Εφόδου.
Πρόκειται για μια ιστορική στιγμή για τη δημοκρατία και το κράτος δικαίου. Μια δικαίωση για τα θύματα της φασιστικής βίας και για όλους όσοι αγωνίστηκαν ώστε η δημοκρατία να μην υποχωρήσει μπροστά στον φόβο.
Παρότι η καταδίκη της Χρυσής Αυγής αποτελεί νίκη της δημοκρατίας, θα ήταν επικίνδυνη αυταπάτη να θεωρήσουμε ότι το φαινόμενο έχει οριστικά τελειώσει.
Στις σύγχρονες δημοκρατίες ο αυταρχισμός δεν εμφανίζεται απαραίτητα με πραξικοπήματα ή στολές. Συχνά εμφανίζεται μέσα από τη σταδιακή διάβρωση των θεσμών, την απαξίωση της δημοκρατικής διαδικασίας, την ανισότητα και την ανέχεια, καθώς και την καλλιέργεια φόβου και την εύκολη δημαγωγία της πόλωσης .
Δεν έχουμε την πολυτέλεια της λήθης ούτε του εφησυχασμού.
Η δημοκρατία δεν είναι δεδομένη.
Είναι ένας διαρκής αγώνας.
