Η Τουρκία σκέφτεται να κινηθεί για την προμήθεια επιπλέον μαχητικών Eurofighter, όπως αποκαλύπτει Τούρκος αρθρογράφος, με την πρώτη σκέψη να κάνει λόγο για επιπλέον 12 που ίσως και να αυξηθούν. Όπως επισημαίνεται ο στόλος της είναι γερασμένος και πλέον ούτε τα F-16 που διαθέτει μπορούν να φέρουν σε πέρας τις αποστολές που επιθυμεί.
Η πτώση του F-16 στην Τουρκία και ο θάνατος του πιλότου φαίνεται ότι αναδεικνύει προβλήματα που έχουμε γράψει κατά καιρούς στο enikos.gr για την τεχνική επάρκεια και συντήρηση της ραχοκοκαλιάς των μαχητικών της, μετά το εμπάργκο από τις ΗΠΑ.
Ο Barin Kayaoglu, πρόεδρος και επίκουρος καθηγητής Αμερικανικών Σπουδών στο Ινστιτούτο Περιφερειακών Σπουδών του Πανεπιστημίου Κοινωνικών Επιστημών της Άγκυρας (ASBU) και ανεξάρτητος αναλυτής και σύμβουλος, δημοσίευσε άρθρο στην φιλοκυβερνητική Turkiye Today, στην οποία αποκαλύπτει ότι η Άγκυρα σκέφτεται σοβαρά να αυξήσει την παραγγελία των Eurofighter κατά 12, στην έκδοση Tranche 5, από τον αρχικό αριθμό των 44 που είχε συμφωνήσει.
Την αποκάλυψη έκανε πρώτος ο τουρκικός αμυντικός ιστότοπος TurDef, ο οποίος προ ημερών ανέφερε ότι αυτό που είναι πλέον σαφές είναι ότι η Τουρκία έχει εξασφαλίσει έναν εγγυημένο ελάχιστο στόλο 44 αεροσκαφών — που περιλαμβάνει 20 νεόκτιστες μονάδες, 12 αεροσκάφη που έχουν επιβεβαιωθεί ότι προέρχονται από το Κατάρ και άλλα 12 αεροσκάφη των οποίων η προέλευση δεν έχει ακόμη προσδιοριστεί οριστικά, με το Ομάν να είναι πιο πιθανό. Όπως επισημαίνει, το ενδεχόμενο παραγγελίας επιπλέον 12 αεροσκαφών βρίσκεται υπό ζωηρή συζήτηση.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι Τυφώνες είναι πολύ περισσότερο από ένα προσωρινό μέτρο μέχρι να ενταχθεί μια κρίσιμη μάζα των τουρκικής κατασκευής συστημάτων στην TuAF.
Όταν πρωτοεμφανίστηκαν τη δεκαετία του 1980, τα Typhoon αναμενόταν να πολεμήσουν ενάντια στην αριθμητική υπεροχή των Σοβιετικών στα MiG-29 και Su-27. Με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου, το Typhoon υπέστη μια αλλαγή αποστολής και βρέθηκε ως μαχητικό πολλαπλών ρόλων όταν εισήλθε σε μαζική παραγωγή την περίοδο 1998-2002.
Το Typhoon παρουσιάστηκε τόσο ικανό, που σε αερομαχία φέρεται να εγκλώβισε στα ραντάρ του ακόμη και ένα F-22 Raptor, το πιο προηγμένο μαχητικό αεροπορικής υπεροχής της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, κατά τη διάρκεια της άσκησης Red Flag στην Αλάσκα το 2012. Ωστόσο, ο σχεδιασμός του F-22 δεν είναι για να συμμετέχει σε αερομαχίες και δύσκολα εντοπίζεται από μακριά.
Περισσότεροι «τυφώνες»
Όπως πολλά νέα που σχετίζονται με την άμυνα και την ασφάλεια, τα τουρκικά μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι ενθουσιασμένα με την επιπλέον απόκτηση των Typhoon. Κάποιοι αναρωτήθηκαν αν θα έπρεπε να αγοραστούν άλλα 24 ολοκαίνουρια για να αυξηθεί ο συνολικός αριθμός των τουρκικών Typhoon σε 80 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 2030, πράγμα που θα σήμαινε τέσσερις μοίρες μάχης.
Η αύξηση του αριθμού των τουρκικών Typhoon σε 80 μονάδες οδηγεί σε δημόσιες συζητήσεις σχετικά με το μέλλον της τουρκικής πολεμικής αεροπορίας (TuAF). Ο Huseyin Fazla, συνταξιούχος πιλότος μαχητικών και απόστρατος ταξίαρχος, αποκάλυψε ότι η Άγκυρα στις αρχές της δεκαετίας του 2010 είχε σχεδιάσει να αυξήσει τον συνολικό αριθμό των επανδρωμένων μαχητικών αεροσκαφών σε 400.
Ωστόσο, τα F-35, από τα οποία η TuAF υποτίθεται ότι θα παραλάμβανε 100 μονάδες, «δεν εμφανίστηκαν» μετά την απόκτηση του ρωσικού πυραυλικού συστήματος αεράμυνας S-400 από την Τουρκία και τη συνολική επιδείνωση των δεσμών της Άγκυρας με τους δυτικούς εταίρους. Το 2019-2020, η Τουρκία βρέθηκε στο επίκεντρο του νόμου CAATSA του Κογκρέσου των ΗΠΑ για την αντιμετώπιση των αντιπάλων της Αμερικής μέσω κυρώσεων.
Το ερώτημα τώρα είναι πώς η Τουρκία θα επιτύχει αυτόν τον στόχο των 400 επανδρωμένων μαχητικών αεροσκαφών. Εάν και όταν όλα τα τουρκικά F-16 περάσουν από τον εκσυγχρονισμό «Ozgur» και η TUAF αποκτήσει 44 Typhoon, η δύναμη δεν θα φτάσει ούτε τα 300 επανδρωμένα αεροσκάφη στις αρχές της δεκαετίας του 2030. Μέχρι τότε, πολλά από τα Hurjet θα χρησιμεύουν ως εκπαιδευτικά και μόνο μια χούφτα Kaan -εκ των οποίων η TUAF είναι πιθανό να αποκτήσει 100 έως 150 μονάδες- θα βρίσκονται στο στάδιο της «αρχικής επιχειρησιακής ικανότητας».
Για να συμπληρώσουν αυτές τις επανδρωμένες πλατφόρμες, οι ειδικοί προτείνουν να βασιστούν σε ένα από τα μεγαλύτερα δυνατά σημεία της Τουρκίας: Τα μη επανδρωμένα συστήματα.
Ο Fazla, ο οποίος είναι επίσης ιδρυτικός διευθυντής του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών (STRASAM) με έδρα την Άγκυρα, πρότεινε την περαιτέρω ενίσχυση των επανδρωμένων αεροσκαφών με 400 από τις πιο προηγμένες μη επανδρωμένες πλατφόρμες τουρκικής κατασκευής, όπως το Baykar Kizilelma, που χαρακτηρίζεται ως το «μη επανδρωμένο μαχητικό αεροσκάφος» στον κόσμο, και το TAI Anka-3, ένα σχέδιο ιπτάμενων πτερύγων που αναμένεται να είναι το πιο stealth αεροσκάφος στο τουρκικό απόθεμα.
Εν τω μεταξύ, ο κορυφαίος Τούρκος αναλυτής άμυνας Arda Mevlutoglu υποστήριξε ότι η Τουρκία πρέπει να επικεντρωθεί σε μη επανδρωμένα εθνικά συστήματα -αντί να αγοράζει πλατφόρμες από το εξωτερικό- μέχρι να είναι έτοιμα τα Hurjet και τα Kaan.
Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση της Πολεμικής Αεροπορίας της Ελλάδας για αναβάθμιση των 82 μαχητικών F-16 σε Viper, η επικείμενη συμφωνία για αναβάθμιση επιπλέον 38 σε Viper, η προμήθεια 24 Rafale και 20+20 F-35 έχουν δημιουργήσει ένα πολύ απειλητικό μείγμα, ανατρέποντας υπέρ τις Αθήνας τις ισορροπίες ισχύος σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.
