Κάθε χρόνο, στις 8 Μαρτίου, κυκλοφορούν αναρτήσεις, λουλούδια και ευχές για τις “υπέροχες γυναίκες” και λοιπά γλυκανάλατα χαϊδεματα που σε αυθεντικούς ανθρώπους προκαλούν αναγούλα.
Κι αν το σκεφτείς λίγο, η όλη διαδικασία μοιάζει περισσότερο με ενοχική υποκρισία παρά με τιμή.
Η γυναίκα δεν χρειάζεται μια μέρα για να «αναγνωριστεί».
Η αναγνώριση του ενός φύλου εις βάρος του άλλου αναιρεί την ιδιότητα της ισότητας που μοχθείς να υπερασπιστείς.
Αν είσαι σωστός άνθρωπος, ο σεβασμός, η εκτίμηση, η ευγένεια δεν έχουν ημερομηνία.
Αντιθέτως, όταν τα θυμάσαι μόνο για ένα 24ωρο, τότε απλώς ξεπλένεις τη συνείδησή σου με λουλούδια και αναρτήσεις.
Η σημερινή κοινωνία έχει καταφέρει να εξιδανικεύει τις γυναίκες στα λόγια και να αποδομεί τη γυναικεία φύση στις πράξεις. Τις ενθαρρύνει να μοιάζουν με άντρες για να θεωρηθούν “ίσες” – λες και η ισότητα σημαίνει ομοιότητα. Έλα που τα φύλα δεν είναι ίσα — είναι διαφορετικά. Και αυτή η διαφορά είναι που δίνει ομορφιά, ισορροπία, και φυσική συμπληρωματικότητα στη ζωή.
Όταν προσπαθείς να εξισώσεις τα ανόμοια, δεν δικαιώνεις κανέναν — ούτε άντρα ούτε γυναίκα.
Χάνεις τη μοναδικότητα και των δύο.
Οπότε, πριν «γιορτάσεις» την Ημέρα της Γυναίκας, ρώτα τον εαυτό σου:
Τι ακριβώς γιορτάζεις; Μήπως την απώλεια της φυσικής ισορροπίας;Μήπως την ψεύτικη ανάγκη να φοράμε προσωπεία “ισότητας”για κοινωνική αποδοχή, τη στιγμή που κανείς δεν σέβεται πραγματικά τη διαφορετικότητα;
Η γυναίκα δεν χρειάζεται “γιορτή” — χρειάζεται αναγνώριση στο φυσικό της ρόλο, σεβασμό στην ουσία της.
Όχι ευχές. Όχι προσφορές. Απλώς αλήθεια. Και σε μια κοινωνία που παραπλανά με γλυκά ψέματα ο εχθρός καταλήγει να γίνεται όποιος διατυπώνει τις άβολες αλήθειες.
