του Γιάννη Λάμπρου, πρώην δημοτικού συμβούλου Δήμου Πατρέων
Η πολιτική δράση έχει δύο προαπαιτούμενα.
Κατ΄ αρχάς πρέπει να διαθέτει ένα αφήγημα που αξιώνει καθολικότητα.
Κατά δεύτερο λόγο το αφήγημα αυτό πρέπει να μπορεί να πείσει αρκετούς ώστε να γίνει πλειοψηφικό.
Ένα από τα δύο εάν απουσιάζει, τότε η πορεία είναι προδιαγεγραμμένη. Πολιτική στο περιθώριο των εξελίξεων.
Δεν είναι αναγκαία κακό αυτό. Αλλά να ξέρουμε ποιος είναι ο στόχος κάθε φορά.
Για να έρθουμε και στα δικά μας τώρα.
Η κοινωνική χρησιμότητα της Αριστεράς έχει να κάνει με την ενίσχυση των αντιστάσεων μέσα στην κοινωνία, να υπάρξουν συλλογικότητες που θα πιέσουν, υποστηρίζει ο Πρόεδρος Σακελλαρίδης σε συνέντευξή του στην Καθημερινή, και όσο συνεπές κι αν ακούγεται, παραγνωρίζει ότι υπάρχουν άλλες πολιτικές δυνάμεις που το κάνουν καλύτερα αυτό.
Η ρεαλιστική αποδοχή της ήττας της Αριστεράς αποτελεί τη μοναδική ελπίδα για την επανεκκίνησή της επιτείνει ο Δοξιάδης σε άρθρο του στην ΕφΣυν.
Και οι δύο απόψεις, που συγκλίνουν εν τοις πράγμασι στο δια ταύτα, είναι σεβαστές.
Ωστόσο, κατά τη γνώμη μου, θεωρούν ως το κέντρο να είναι η Αριστερά και οι μυημένοι σε αυτήν και όχι η ελληνική κοινωνία.
Θα μπορούσε να ισχύει αυτό εάν δεν συνέβαινε αυτό που ισχυρίζονται. Το γεγονός ότι η Αριστερά έχει υποστεί μια ήττα που την έχει καθηλώσει στο περιθώριο των εξελίξεων. Μου θυμίζει τον ναυαγό που βρίσκει τη βραχονησίδα και σκέφτεται ότι αφού αυτός νιώθει ζωντανός, όλος ο κόσμος τον θεωρεί ζωντανό. Κι ας έχουν περάσει πενήντα χρόνια. Και ας έχουν κληρονομήσει άλλοι τα υπάρχοντά του, κι ας έχουν συνεχίσει όλοι τις ζωές τους. Αυτός υπάρχει.
Η κοινωνία όμως είναι οι άλλοι. Χωρίς τους άλλους δεν υπάρχει κοινωνία. Και η απομόνωση δημιουργεί αυταπάτες, παραισθήσεις. Άλλωστε, όπως έλεγε και ένας παλιός δεν έχει σημασία πού πας αλλά τι κάνεις εκεί που πας.
