Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή τις ανακοινώσεις για τις τακτικές μεταθέσεις αστυνομικών του έτους 2026, γίνεται δημόσια συζήτηση για την ενίσχυση της Αχαΐας με συγκεκριμένο αριθμό στελεχών. Κάθε μετακίνηση προσωπικού προς μια περιοχή που έχει ανάγκες είναι καλοδεχούμενη. Όμως η πραγματικότητα δεν αλλάζει με ανακοινώσεις ούτε με τίτλους ικανοποίησης. Αλλάζει μόνο όταν η εικόνα στο πεδίο μεταβάλλεται ουσιαστικά.
Στην Αχαΐα, όπως και σε πολλές περιοχές της περιφέρειας, το ζήτημα της υποστελέχωσης δεν είναι καινούργιο ούτε περιστασιακό. Είναι διαχρονικό και αποτυπώνεται καθημερινά στη λειτουργία των Υπηρεσιών. Τμήματα που υπολειτουργούν, βάρδιες που λειτουργούν οριακά, διοικητικά και επιχειρησιακά καθήκοντα που συσσωρεύονται στους ίδιους ανθρώπους. Αυτή είναι η πραγματική εικόνα που δεν χωρά σε δελτία τύπου.
Όταν από μια Διεύθυνση απουσιάζουν μόνιμα δεκάδες αστυνομικοί λόγω αποσπάσεων, που στην πράξη αφαιρούν καθημερινά επιχειρησιακή δύναμη από τον τόπο τους, όταν οι συνταξιοδοτήσεις συνεχίζονται και όταν οι οργανικές θέσεις παραμένουν κενές για μεγάλα χρονικά διαστήματα, τότε ένας αριθμός μεταθέσεων δεν συνιστά ενίσχυση. Συνιστά απλώς μερική κάλυψη απωλειών. Και η κοινωνία το αντιλαμβάνεται.
Ο πολίτης δεν μετρά μεταθέσεις.
Μετρά παρουσία.
Μετρά αν βλέπει αστυνομικό στη γειτονιά του.
Μετρά αν ένα Τμήμα μπορεί να ανταποκριθεί άμεσα.
Μετρά αν νιώθει ασφάλεια στην καθημερινότητά του.
Στην Αχαΐα και γενικά στην περιφέρεια το πρόβλημα γίνεται εντονότερο, γιατί δεν υπάρχει η πολυτέλεια της «εσωτερικής ανακατανομής». Όταν λείπουν άνθρωποι, λείπουν πραγματικά. Δεν αντικαθίστανται με διοικητικές λύσεις ούτε με προσωρινές μετακινήσεις. Και αυτό έχει άμεση επίπτωση τόσο στους αστυνομικούς όσο και στους πολίτες.
Η δημόσια εικόνα ικανοποίησης, σε μια περίοδο όπου υπηρεσίες λειτουργούν οριακά, δημιουργεί μια απόσταση από την πραγματικότητα που βιώνεται στο πεδίο. Δεν αμφισβητούνται οι προσπάθειες κανενός. Αμφισβητείται όμως αν το αφήγημα αντανακλά την ουσία ή αν περιορίζεται στη διαχείριση της εντύπωσης.
Η ασφάλεια είναι αποτέλεσμα επαρκούς στελέχωσης, σταθερότητας προσωπικού και ουσιαστικής παρουσίας στον δρόμο.
Τα τελευταία χρόνια έχω επανειλημμένα αναδείξει ζητήματα υποστελέχωσης, αποσπάσεων και επιχειρησιακών κενών. Όχι ως θεωρητική άσκηση, αλλά ως ανάγκη που προκύπτει από την εικόνα των ίδιων των Υπηρεσιών. Η συνέπεια στον λόγο έχει αξία μόνο όταν συνοδεύεται από ειλικρίνεια απέναντι στα δεδομένα.
Η Ελληνική Αστυνομία αξίζει στήριξη με πραγματικούς όρους. Οι αστυνομικοί αξίζουν συνθήκες που να τους επιτρέπουν να υπηρετούν με επάρκεια και αξιοπρέπεια. Και οι πολίτες αξίζουν ασφάλεια που να τη βιώνουν στην πράξη, όχι να την πληροφορούνται εκ των υστέρων.
Η συζήτηση οφείλει να μετατοπιστεί από το «πόσοι μετατέθηκαν» στο «πόσοι πραγματικά υπηρετούν και πού». Από την εικόνα, στην καθημερινότητα. Από τον αριθμό, στο αποτέλεσμα. Μόνο έτσι μπορεί να υπάρξει ουσιαστική ενίσχυση και όχι προσωρινή ανακούφιση.
Η περιφέρεια δεν ζητά κάτι παραπάνω. Ζητά δίκαιη αντιμετώπιση και ρεαλισμό. Ζητά να υπολογίζονται οι πραγματικές της ανάγκες και όχι να αντιμετωπίζεται ως στατιστική υποσημείωση. Διότι η ασφάλεια δεν έχει γεωγραφικές εξαιρέσεις.
Στο τέλος της ημέρας, αυτό που μένει δεν είναι οι ανακοινώσεις ούτε οι πανηγυρισμοί. Αυτό που μένει είναι αν ο πολίτης αισθάνεται ότι το Κράτος είναι παρόν όταν το χρειάζεται. Και αυτή η παρουσία δεν αποτυπώνεται σε αριθμούς. Αποτυπώνεται στη ζωή. Και αυτό δεν είναι ζήτημα επικοινωνίας. Είναι ζήτημα ευθύνης.
Γιάννης Ταπεινός – Αναπληρωτής Γραμματέας Τομέα Προστασίας του Πολίτη ΠΑΣΟΚ – Κίνημα Αλλαγής.
