Εγραψε ο αναπληρωτής γραμματέας τομέα προστασίας του πολίτη, Γιάννης Ταπεινός:
Τα όσα εκτυλίχθηκαν στο κέντρο της Αθήνας δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ως ένα ακόμη «μεμονωμένο περιστατικό».
Ένας οπλισμένος άνθρωπος εισήλθε σε δημόσια υπηρεσία, πυροβόλησε εργαζομένους, αποχώρησε, μετακινήθηκε εντός της πόλης και επανήλθε σε δεύτερο στόχο, σε άλλο δημόσιο κτίριο.
Και όλα αυτά χωρίς να αποτραπεί εγκαίρως η συνέχιση της δράσης του.
Ανεξάρτητα από τη σύλληψή του, η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει με τον πιο καθαρό τρόπο σοβαρά και υπαρκτά κενά ασφάλειας. Δεν πρόκειται για ένα περιστατικό χωρίς αιτία. Πρόκειται για αποτυχία που οφείλει να εξηγηθεί.
Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο ποιος ήταν ο δράστης. Είναι πώς λειτούργησε το σύστημα.
Πώς είναι δυνατόν, στο κέντρο της Αθήνας, με τη συγκέντρωση της μισής σχεδόν δύναμης της Ελληνικής Αστυνομίας στην Αττική, ένας οπλισμένος άνθρωπος να κινείται, να μεταβαίνει από στόχο σε στόχο και, σπέρνοντας τον τρόμο, να επαναλαμβάνει την επίθεσή του;
Τι ενεργοποιήθηκε μετά το πρώτο περιστατικό;
Υπήρξε άμεση κινητοποίηση για την προστασία κρίσιμων δημόσιων στόχων;
Υπήρξε ενιαία επιχειρησιακή διαχείριση ή κάθε περιστατικό αντιμετωπίστηκε αποσπασματικά;
Η ασφάλεια δεν εξαντλείται σε εικόνα και μέτρα τάξης.
Απαιτεί σχέδιο, προτεραιοποίηση, πρόληψη και ουσιαστική παρουσία εκεί που υπάρχει πραγματική ανάγκη.
Όταν δημόσιες υπηρεσίες, όπως ο ΕΦΚΑ και το Πρωτοδικείο, εμφανίζουν εμφανή κενά φύλαξης και ελέγχου πρόσβασης, τότε το πρόβλημα δεν είναι συγκυριακό. Είναι δομικό.
Η σύλληψη του δράστη είναι αυτονόητη. Δεν απαντά όμως στο βασικό ερώτημα: γιατί δεν αποτράπηκε το δεύτερο χτύπημα;
Η πραγματική ευθύνη ενός σύγχρονου κράτους δεν κρίνεται μόνο στην καταστολή μετά το γεγονός. Κρίνεται στην ικανότητά του να προλαμβάνει, να προστατεύει και να παρεμβαίνει εγκαίρως.
Και αυτό είναι ακριβώς το σημείο στο οποίο σήμερα το σύστημα ασφάλειας εκτέθηκε.
Η κοινωνία δεν ζητά διαβεβαιώσεις. Ζητά ασφάλεια στην πράξη.
Γιατί η ασφάλεια δεν είναι μια εικόνα που ανακοινώνεται, αλλά μια ευθύνη που κρίνεται καθημερινά, εκεί όπου ο πολίτης εργάζεται, κινείται και αισθάνεται ασφαλής.
Είναι μια πραγματικότητα που πρέπει να βιώνεται και όχι να διαπιστώνεται εκ των υστέρων.
