Μια ομάδα (η Λίσβαεν) από ένα χωριό στα βόρεια της Ουαλίας που αγωνίζεται στην 5η κατηγορία και έχει πρόεδρο κάποιον που ταυτόχρονα παίζει και ως αμυντικός, ένας μπαμπάτσικος ήρωας-σκόρερ που συναντάς στο τοπικό κάθε χώρας και ξέρεις ότι έχει φάει τα νιάτα του και τα γόνατα του σε ένα ερασιτεχνικό γήπεδο (και σε ένα καφενείο και σε μια ταβέρνα και…), μια πρόκριση με γκολ στις καθυστερήσεις στη 2η φάση του κυπέλλου Ουαλίας για πρώτη φορά στην ιστορία του συλλόγου, μερικά χαρούμενα πιτσιρίκια πίσω από την εστία, ένα μικρό κομμάτι των 100 θεατών (και των 7 σκύλων, και όχι δεν το βγάλαμε από το μυαλό μας αυτό το νούμερο) που παρακολούθησαν το ιστορικό ματς, και ένα γήπεδο που έχει επίσημη ονομασία «Μπαναναμπέου», γιατί στο μυαλό των ντόπιων είναι σαν το Μπερναμπέου με μια… μικρούλα διαφορά: Ο αγωνιστικός χώρος δεν είναι και τόσο επίπεδος. Tο γήπεδο ανηφορίζει ελαφρώς και στα δύο άκρα του (πίσω από τα τέρματα) κι έτσι μοιάζει με μπανάνα!
Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.
