Τα ιστορικά μνημεία μιας πόλης δεν κρίνονται μόνο από την αρχιτεκτονική τους αξία, αλλά και από τον τρόπο με τον οποίο εντάσσονται στην καθημερινότητα και τη συλλογική μνήμη των κατοίκων της.
Για δεκαετίες, η εξωτερική εικόνα του Ρωμαϊκού Ωδείου της Πάτρας είχε αποτυπωθεί στη συνείδησή μας με μια συγκεκριμένη μορφή: τους παλιούς πλίνθινους τοίχους, τη φυσική φθορά που άφησε ο χρόνος και έναν χαμηλό, ζεστό φωτισμό που αγκάλιαζε τον χώρο τις νύχτες. Ήταν μια εικόνα οικεία, συνδεδεμένη με τις αναμνήσεις, τις βόλτες στην Άνω Πόλη, την Τσικνοπέμπτη στη Γερμανού, το Αρχαίο Δράμα, Τραγωδία και Κωμωδία και τις καλοκαιρινές εκπληκτικές συναυλίες που ζήσαμε εκεί.
Η ολοκλήρωση των πρόσφατων εργασιών αποκατάστασης ήταν σίγουρα ένα απαραίτητο βήμα για τη συντήρηση του σκηνικού οικοδομήματος και των ψηφιδωτών του μνημείου. Ωστόσο, η νέα, πιο «καθαρή» και αποκατεστημένη όψη δημιουργεί μια φυσιολογική αισθητική απόσταση σε όσους μεγαλώσαμε με την προηγούμενη μορφή του.
Η μετάβαση από το οικείο στο «καινούργιο» χρειάζεται πάντα χρόνο.
Μέχρι η νέα εικόνα του Ωδείου να ενταχθεί πλήρως στην ταυτότητα της πόλης, η φωτογραφική αυτή αποτύπωση θα μας θυμίζει τη μορφή με την οποία το γνωρίσαμε και το αγαπήσαμε…
*Η φωτογραφία είναι σύγχρονη και δημοσιεύεται κατ’ εξαίρεση © Aris Betchavas (συλλέκτης)
