AΠΟ ΤΗ ΣΕΛΙΔΑ experimental patrasso
Όταν εμφανίστηκαν στη Νέα Υόρκη
στα μέσα της δεκαετίας του ’60, δεν έμοιαζαν με το συγκρότημα που θα έπρεπε να αλλάξει την ιστορία της ροκ.
Δεν είχαν τα χαμόγελα των Beatles, την ψυχεδελική αισιοδοξία των hippies ή την προφανή εμπορική γοητεία των μεγάλων αμερικανικών συγκροτημάτων.
Είχαν κάτι πολύ διαφορετικό:
μια σχεδόν αδιάφορη στάση απέναντι
στους κανόνες.
Στον πυρήνα τους βρίσκονταν 𝗟𝗼𝘂 𝗥𝗲𝗲𝗱,
𝗼 𝗝𝗼𝗵𝗻 𝗖𝗮𝗹𝗲, 𝗼 𝗦𝘁𝗲𝗿𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗠𝗼𝗿𝗿𝗶𝘀𝗼𝗻 και η
𝗠𝗼𝗲 𝗧𝘂𝗰𝗸𝗲𝗿.
Μαζί δημιούργησαν έναν ήχο που μπορούσε να είναι ταυτόχρονα υπνωτικός, θορυβώδης, εύθραυστος και απειλητικός.
Οι στίχοι του 𝗥𝗲𝗲𝗱 δεν μιλούσαν μόνο για έρωτα και όνειρα. Μιλούσαν για εξαρτήσεις, περιθωριακούς ανθρώπους, σεξουαλικότητα, βία, μοναξιά και όσα η καλοκουρδισμένη ποπ της εποχής προτιμούσε να αφήνει έξω από το κάδρο.
Το πρώτο τους άλμπουμ, 𝗧𝗵𝗲 𝗩𝗲𝗹𝘃𝗲𝘁 𝗨𝗻𝗱𝗲𝗿𝗴𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱 & 𝗡𝗶𝗰𝗼, κυκλοφόρησε το 1967. Στο εξώφυλλο υπήρχε η περίφημη μπανάνα του 𝗔𝗻𝗱𝘆 𝗪𝗮𝗿𝗵𝗼𝗹.
Σήμερα θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα άλμπουμ στην ιστορία της μουσικής.
Τότε, όμως, δεν ήταν ακριβώς επιτυχία.
Οι πωλήσεις του ήταν περιορισμένες και η πορεία του στα charts μάλλον απογοητευτική.
Ο 𝗔𝗻𝗱𝘆 𝗪𝗮𝗿𝗵𝗼𝗹 και το «εργοστάσιο»
των Velvet.
Η σχέση των 𝗩𝗲𝗹𝘃𝗲𝘁 𝗨𝗻𝗱𝗲𝗿𝗴𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱 με
τον 𝗔𝗻𝗱𝘆 𝗪𝗮𝗿𝗵𝗼𝗹 είναι από τα πιο ενδιαφέροντα κεφάλαια της ιστορίας τους.
Ο 𝗪𝗮𝗿𝗵𝗼𝗹 δεν ήταν μουσικός παραγωγός με την κλασική έννοια. Ήταν καλλιτέχνης, σκηνοθέτης, provocateur και κεντρική φιγούρα της 𝗨𝗻𝗱𝗲𝗿𝗴𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱 σκηνής της Νέας Υόρκης.
Εντόπισε στους 𝗩𝗲𝗹𝘃𝗲𝘁 κάτι που τα παραδοσιακά δισκογραφικά στελέχη πιθανότατα δεν μπορούσαν να δουν.
Τους ενέταξε στο πολυθεαματικό 𝗘𝘅𝗽𝗹𝗼𝗱𝗶𝗻𝗴 𝗣𝗹𝗮𝘀𝘁𝗶𝗰 𝗜𝗻𝗲𝘃𝗶𝘁𝗮𝗯𝗹𝗲, ένα μείγμα μουσικής, κινηματογραφικών προβολών, χορού, φωτισμών και performance.
Έτσι οι 𝗩𝗲𝗹𝘃𝗲𝘁 δεν ήταν απλώς ένα συγκρότημα που έπαιζε σε μια σκηνή.
Έγιναν μέρος ενός συνολικού καλλιτεχνικού κόσμου.
Ένα από τα λιγότερο γνωστά στοιχεία είναι
ότι ο Warhol επέμενε να συμμετέχει στο συγκρότημα και η 𝗡𝗶𝗰𝗼, Γερμανίδα τραγουδίστρια και μοντέλο.
Ο 𝗟𝗼𝘂 𝗥𝗲𝗲𝗱 αρχικά δεν ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος με την ιδέα.
Παρ’ όλα αυτά, η ιδιαίτερη, σχεδόν παγωμένη φωνή της έγινε αναπόσπαστο μέρος του πρώτου άλμπουμ, ειδικά στα «Femme Fatale», «I’ll Be Your Mirror» και
«All Tomorrow’s Parties».
Η 𝗡𝗶𝗰𝗼, ωστόσο, δεν παρέμεινε για πολύ στο συγκρότημα.
Και η σχέση της με τον Reed ήταν δύσκολη.
Αργότερα θα ακολουθούσε τη δική της εξαιρετικά ιδιότυπη σόλο πορεία.
Ο 𝗟𝗼𝘂 𝗥𝗲𝗲𝗱 είχε σπουδάσει δημιουργική γραφή και είχε επηρεαστεί έντονα από ποιητές και συγγραφείς.
Αυτό φαίνεται στους στίχους του.
Δεν ενδιαφερόταν ιδιαίτερα να παρουσιάσει έναν κόσμο εξιδανικευμένο.
Αντίθετα, έμοιαζε να θέλει να κοιτάξει κατάματα τους ανθρώπους που η κοινωνία προτιμούσε να μη βλέπει.
Το «𝗛𝗲𝗿𝗼𝗶𝗻» είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Μουσικά μπορεί να ξεκινά σχεδόν ήσυχα, αλλά σταδιακά μετατρέπεται σε μια ψυχολογική δίνη.
Δεν είναι ένα τραγούδι που απλώς
«μιλάει για ναρκωτικά».
Είναι μια προσπάθεια να αποτυπωθεί
η αίσθηση της έλξης, της φυγής και της αυτοκαταστροφής χωρίς εύκολες ηθικολογίες.
Η 𝗠𝗼𝗲 𝗧𝘂𝗰𝗸𝗲𝗿 και ο ρυθμός που έσπασε τους κανόνες.
Ένα από τα πιο ξεχωριστά στοιχεία των 𝗩𝗲𝗹𝘃𝗲𝘁 ήταν η 𝗠𝗼𝗲 𝗧𝘂𝗰𝗸𝗲𝗿.
Το παίξιμό της στα τύμπανα ήταν λιτό, επαναληπτικό και συχνά αντισυμβατικό.
Σε αρκετές περιπτώσεις έπαιζε όρθια και χρησιμοποιούσε ένα ιδιαίτερο setup, ενώ ο ήχος της δεν θύμιζε καθόλου τον «μεγάλο» rock ντράμερ της εποχής.
Δεν προσπαθούσε να εντυπωσιάσει.
Και ακριβώς γι’ αυτό ήταν τόσο αποτελεσματική.
Ο ρυθμός της έδινε στα τραγούδια μια παράξενη αίσθηση κίνησης, σαν να περπατάς σε μια πόλη τη νύχτα χωρίς να ξέρεις ακριβώς πού πηγαίνεις.
Το μυστικό μυστικό όπλο…. 𝗝𝗼𝗵𝗻 𝗖𝗮𝗹𝗲.
Αν ο Reed ήταν ο βασικός αφηγητής,
ο 𝗝𝗼𝗵𝗻 𝗖𝗮𝗹𝗲 ήταν σε μεγάλο βαθμό ο άνθρωπος που βοήθησε να αποκτήσει το συγκρότημα την πιο ακραία ηχητική του ταυτότητα.
Ο 𝗖𝗮𝗹𝗲 είχε κλασική μουσική παιδεία και είχε συνεργαστεί με τον πρωτοποριακό συνθέτη John Cage και τον κύκλο του.
Αυτό είναι σημαντικό, γιατί εξηγεί γιατί ο ήχος των Velvet μπορούσε να μετακινείται τόσο εύκολα από μια μελωδία σε έναν σχεδόν εκκωφαντικό θόρυβο.
Η χρήση viola από τον 𝗖𝗮𝗹𝗲 είναι ένα από
τα χαρακτηριστικά παραδείγματα.
Αντί να αντιμετωπίζει το όργανο ως απλώς ένα κλασικό έγχορδο, το χρησιμοποίησε με τρόπο που έκανε τον ήχο να μοιάζει ηλεκτρικός, βαρύς και απειλητικός.
Η συνεργασία Reed – Cale ήταν δημιουργική αλλά και γεμάτη εντάσεις.
Τελικά ο 𝗖𝗮𝗹𝗲 αποχώρησε από το συγκρότημα μετά το δεύτερο άλμπουμ.
Και αυτή η αποχώρηση άλλαξε δραματικά τους 𝗩𝗲𝗹𝘃𝗲𝘁 𝗨𝗻𝗱𝗲𝗿𝗴𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱.
Το άγνωστο κεφάλαιο της 𝗖𝗵𝗲𝗹𝘀𝗲𝗮 𝗚𝗶𝗿𝗹.
Ένα ενδιαφέρον κομμάτι της ιστορίας βρίσκεται στο άλμπουμ της 𝗡𝗶𝗰𝗼,
𝗖𝗵𝗲𝗹𝘀𝗲𝗮 𝗚𝗶𝗿𝗹, που κυκλοφόρησε το 1967.
Ο 𝗟𝗼𝘂 𝗥𝗲𝗲𝗱, ο 𝗝𝗼𝗵𝗻 𝗖𝗮𝗹𝗲 και ο 𝗦𝘁𝗲𝗿𝗹𝗶𝗻𝗴 𝗠𝗼𝗿𝗿𝗶𝘀𝗼𝗻 συμμετείχαν στη δημιουργία τραγουδιών του άλμπουμ, αλλά η τελική παραγωγή δεν αντανακλούσε πλήρως το όραμά τους.
Ο 𝗖𝗮𝗹𝗲 έχει αναφέρει ότι η 𝗡𝗶𝗰𝗼 δεν είχε τον απόλυτο έλεγχο που θα ήθελε πάνω στην τελική ηχητική μορφή.
Το αποτέλεσμα είναι ένας παράξενος συνδυασμός folk, chamber pop και σκοτεινής ψυχεδέλειας.
Ακούγοντάς το σήμερα, μοιάζει σαν ένα παράλληλο σύμπαν των 𝗩𝗲𝗹𝘃𝗲𝘁 𝗨𝗻𝗱𝗲𝗿𝗴𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱.
Το πλέον παράδοξο της μετέπειτα επιτυχίας των 𝗩𝗲𝗹𝘃𝗲𝘁 𝗨𝗻𝗱𝗲𝗿𝗴𝗿𝗼𝘂𝗻𝗱 ειναι οτι πήραν όλα όσα θεωρούνταν ακατάλληλα για ένα rock τραγούδι τον θόρυβο, την παραφωνία, την αμηχανία, την παρακμή, το περιθώριο, τη σιωπή και τα έβαλαν μέσα στη μουσική.
Η Νέα Υόρκη τους έδωσε το σκηνικό.
Ο 𝗪𝗮𝗿𝗵𝗼𝗹 τούς έδωσε μια πλατφόρμα.
Ο 𝗥𝗲𝗲𝗱 τους έδωσε τη φωνή, ο 𝗖𝗮𝗹𝗲 τον πειραματισμό, η 𝗧𝘂𝗰𝗸𝗲𝗿 τον υπνωτικό ρυθμό και ο 𝗠𝗼𝗿𝗿𝗶𝘀𝗼𝗻 μια κιθάρα που μπορούσε να είναι ταυτόχρονα απλή και υπόγεια απειλητική.
Κι ύστερα, σχεδόν χωρίς να το καταλάβουν, δημιούργησαν κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια δισκογραφία.
Δημιούργησαν μια ιδέα.
Ότι η rock μουσική δεν χρειάζεται να είναι όμορφη για να είναι σημαντική.
Δεν χρειάζεται να είναι τέλεια για να είναι αληθινή.
Και, κυρίως, δεν χρειάζεται να αρέσει σε όλους.
By #Bonzoled
