Η Πλατεία Γεωργίου Α΄, η μεγαλύτερη και πιο ιστορική πλατεία της Πάτρας, γεννήθηκε σχεδόν μαζί με τη σύγχρονη πόλη. Δημιουργήθηκε επί Καποδίστρια, στο πλαίσιο του νέου πολεοδομικού σχεδίου που χαρτογράφησε από την αρχή την Πάτρα, καθώς η παλιά είχε καταστραφεί ολοσχερώς κατά την Επανάσταση.
Κατά τη μακρά ιστορία της, η πλατεία άλλαξε αρκετές φορές όνομα (Δημοκρατίας, Καλαμογδάρτη, Όθωνος, Κεντρική, Θωμόπουλου, Εθνική, Παλιγγενεσίας) μέχρι να πάρει το 1863, το σημερινό της όνομα προς τιμήν του βασιλιά Γεωργίου Α΄.
Το στολίδι της είναι το νεοκλασικό Θέατρο Απόλλων, έργο του Ερνέστου Τσίλλερ, που χτίστηκε με τα ακριβότερα υλικά της εποχής: πέτρα από την Τεργέστη, μάρμαρο από το Λιβόρνο, κάγκελα από την Αγγλία και αγάλματα από τη Βιέννη. Θεωρείται μικρογραφία της περίφημης Σκάλας του Μιλάνου και παραμένει σημείο αναφοράς για την πολιτιστική ταυτότητα της πόλης.
Στην πλατεία ξεχωρίζουν επίσης τα δύο σιντριβάνια με τα φτερωτά λιοντάρια, έργα του 19ου αιώνα. Τοποθετήθηκαν το 1875, επί δημαρχίας Γεωργίου Ρούφου, από γαλλική εταιρεία που είχε αναλάβει τα υδραυλικά έργα. Το κάθε σιντριβάνι κοσμείται με τέσσερα μπρούτζινα λιοντάρια, ενώ στην κορυφή δεσπόζουν μια υδροχόος και ένας αυλητής, σύμβολα κίνησης και ροής μέσα στην πόλη. Σήμερα, κάτω από τη σκιά του Απόλλωνα και των φοινίκων, η Πλατεία Γεωργίου παραμένει η κεντρική «σκηνή» της πατραϊκής ζωής.
