Εγραψε ο συνδικαλιστής Δημήτρης Καραγεωργόπουλος:
Σήμερα, στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Πάτρας, συζητήθηκε σε δεύτερο βαθμό η υπόθεση του ξυλοδαρμού μου μέσα στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας το 2018. Οι δύο εκ των τριών κατηγορουμένων καταδικάστηκαν εκ νέου ως ένοχοι για το αδίκημα της επικίνδυνης σωματικής βλάβης, ενώ ο τρίτος κρίθηκε υπαίτιος για απλές σωματικές βλάβες, αλλά απαλλάχθηκε λόγω παραγραφής.
Για εμένα, σήμερα κλείνει ένας δύσκολος και μακρύς κύκλος που συνδέεται με τα γεγονότα εκείνης της περιόδου και την παρουσία μου στο Εργατικό Κέντρο Πάτρας. Όσα διαδραματίστηκαν τότε ανέδειξαν ότι το «κάστρο» δεν κατέρρευσε από εξωτερικούς αντιπάλους, αλλά υπονομεύθηκε εκ των έσω. Όχι μόνο από τοπικούς «συνεργάτες» των καταληψιών, αλλά και μέσα από κεντρικές συμφωνίες που συντελέστηκαν πίσω από κλειστές πόρτες, σε χώρους λήψης αποφάσεων.
Την ώρα που κάποιοι βρέθηκαν στην πρώτη γραμμή και πλήρωσαν προσωπικό κόστος, άλλοι επέλεξαν τη λογική των συμβιβασμών και των συναλλαγών, ενώ δεν έλειψαν και εκείνοι που επιχείρησαν να επενδύσουν συνδικαλιστικά στο δικό τους μέλλον (sic), υπονομεύοντας στα μουλωχτά συντρόφους τους και στοχοποιώντας όσους έδιναν τη μάχη της υπεράσπισης της νομιμότητας των εκλογικών διαδικασιών του Εργατικού Κέντρου.
Δεν τρέφω αισθήματα μίσους για τους κατηγορούμενους. Μου είναι προσωπικά αδιάφοροι. Υπερασπίστηκαν την παράταξή τους, ακολουθώντας επιλογές και οδηγίες, αναλαμβάνοντας και το τίμημα αυτών των επιλογών. Μετά από οκτώ ολόκληρα χρόνια δικαστικών αγώνων, αμφισβήτησης και χλευασμού, το μόνο συναίσθημα που απομένει είναι η δικαίωση.
