Οκινηματογράφος είναι ο μεγαλύτερος ψεύτης. Σε μια ταινία ανατρέπεται ο χρόνος με διαδοχικά φλας μπακ, η εικόνα λέει την δική της αλήθεια που μπορεί να μην έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα. Αντίθετα στην ποίηση δεν χωρά το ψέμα. Για τον ποιητή κάθε λέξη μοιάζει με κομμάτι της ψυχής του.
Η Κατερίνα Γώγου ήρθε να επιβεβαιώσει τα ψέματα του σινεμά τις αλήθειες της ποίησης.
Στην μεγάλη οθόνη ήταν συμμαθήτρια της Αλίκης Βουγιουκλάκη, άτακτη αδελφή της Τζένης Καρέζη, τσαχπίνα υπηρέτρια της Μάρως Κοντού. Σε όλες τις κινηματογραφικές της εμφανίσεις μας έδινε την ίδια εικόνα: Νέα, νόστιμη, ανέμελη, χαρούμενη. Έτσι την βλέπαμε.
Κι έπειτα ήρθε η ποίηση. Εκεί διαπιστώσαμε ποια πραγματικά ήταν. Κάθε ποίημα μια αποκάλυψη ψυχής, της δικής ψυχής! Οι εσωτερικές αναμετρήσεις, τα αδιέξοδα, αυτά που την πλήγωναν.
Πολλοί θεώρησαν ότι ήταν διέξοδος. Αλλοίμονο. Ήταν κραυγή αγωνίας που δεν την ακούσαμε.
Ανήκει στην καταραμένη γενιά. Άσημος, Σιδηρόπουλος, Γώγου. Μια τριάδα που πάλεψε κι έχασε με τους δικούς της δαίμονες.
Λένε ότι θέλησε να σώσει την κόρη της Μυρτώ από τις ουσίες κι έμπλεξε η ίδια.
Λάτρεψε τα Εξάρχεια, την ελευθερία, φώναζε για την αδικία που απλωνόταν γύρω της, αλλά δεν κατάφερε να αποφύγει την αδικία που έκανε στον ίδιο της τον εαυτό.
Έφυγε τέτοια μέρα, 3 Οκτωβρίου 1993 στο σπίτι της μητέρας της. Είχε πάρει ένα κοκτέιλ φαρμάκων και αλκοόλ…
