Tης Κωνσταντίνας Τσεγγενέ (Δημοσιογράφου)
Οι άνδρες της ΟΠΚΕ. Οι «σκληροί». Με τα όπλα, τα αλεξίσφαιρα, τις εξαρτήσεις, την εκπαίδευση και την εικόνα του ατρόμητου που καλλιεργείται κάθε φορά που τους βλέπουμε να περιπολούν.
Αυτοί.
Και τελικά, ποιος τους τρόμαξε;
Ο Παλαιοκώστας; Κάποιος βαριά οπλισμένος κακοποιός; Μια τρομοκρατική ομάδα;
Όχι.
Ένα παιδί είκοσι ετών.
Άοπλο, σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά μέχρι σήμερα.
Ένα παιδί με αυτισμό.
Τόσο μεγάλη ήταν η απειλή, ώστε η απάντηση ήταν οι σφαίρες, οι πολλες σφαίρες….
Αυτό ήταν το επίπεδο της εκπαίδευσης; Αυτό ήταν το μέτρο της ψυχραιμίας; Αυτό σημαίνει «ειδική δύναμη»;
Γιατί, συγγνώμη, αν δύο πάνοπλοι αστυνομικοί πανικοβάλλονται μπροστά σε έναν άοπλο εικοσάχρονο, τότε τι θα έκαναν αν έπεφταν πραγματικά πάνω στον Παλαιοκώστα; Θα ισοπέδωναν το μισό Άργος για να αισθανθούν ασφαλείς; Θα έριχναν μέχρι να αδειάσουν οι γεμιστήρες και μετά θα ζητούσαν κι άλλους;
Και βέβαια, η ιστορία έχει έναν περίεργο τρόπο να επαναλαμβάνεται.
Το 2008 ήταν ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος.
Τότε μάθαμε πως οι σφαίρες… κάνουν θαύματα. Εξοστρακίζονται, αλλάζουν πορεία, αψηφούν τους νόμους της φυσικής και, τι απίστευτη σύμπτωση, βρίσκουν το σώμα ενός παιδιού.
Και πάντα, κάπως, η συζήτηση καταλήγει στο τι έκανε το παιδί. Πού βρισκόταν. Γιατί έτρεχε. Γιατί δεν σταμάτησε. Γιατί ήταν εκεί.
Ποτέ όμως δεν ακούω την ίδια επιμονή στο πιο απλό ερώτημα:
Γιατί ένας εκπαιδευμένος αστυνομικός δεν κατάφερε να μη σκοτώσει;
Και πριν καλά-καλά στεγνώσει το αίμα, εμφανίζονται οι ανακοινώσεις συμπαράστασης.
Σχεδόν αυτόματα.
Ούτε μια λέξη αυτοκριτικής.
Ούτε μια λέξη για το νεκρό παιδί.
Αναρωτιέμαι αν, πριν υπογράψει κάποιος μια τέτοια ανακοίνωση, σταματά έστω για ένα λεπτό να σκεφτεί το δικό του παιδί. Το ανίψι του. Τον μικρό του αδελφό. Έναν νέο άνθρωπο της οικογένειάς του.
Όχι για να καταδικάσει προκαταβολικά κανέναν.
Αλλά για να θυμηθεί ότι πίσω από κάθε δικογραφία υπάρχει μια άδεια καρέκλα στο οικογενειακό τραπέζι.
Γιατί οι στολές δεν είναι φτιαγμένες για να εμπνέουν φόβο.
Είναι φτιαγμένες για να εμπνέουν ασφάλεια.
Και όταν μια κοινωνία αρχίζει να φοβάται περισσότερο εκείνον που κρατά το υπηρεσιακό όπλο από εκείνον που υποτίθεται ότι κυνηγά, τότε το πρόβλημα δεν είναι μόνο επιχειρησιακό.
Είναι βαθιά ηθικό.
Και για όσους έσπευσαν να δικαιολογήσουν τα πάντα πριν καν απαντηθούν τα ερωτήματα, τους εύχομαι να μη χρειαστεί ποτέ να μάθουν πώς είναι να περιμένεις ένα παιδί να γυρίσει σπίτι και να χτυπήσει την πόρτα η αστυνομία αντί για εκείνο.
Γιατί η κρατική βία είναι πάντα «δικαιολογημένη»… μέχρι να χτυπήσει τη δική μας πόρτα.
Μέχρι τότε, συνεχίστε να χειροκροτείτε. Να βαφτίζετε την απώλεια «αναγκαία», τις σφαίρες «μονόδρομο» και κάθε νεκρό παιδί «παράπλευρη συνέπεια».
Είναι εύκολο να υπερασπίζεσαι τη σκανδάλη όταν δεν είναι στραμμένη προς τη δική σου ζωή.
