«Μας αναγκάζουν να ταξιδεύουμε νύχτα στους δρόμους της επαρχίας, με τον φόβο και την ανασφάλεια να μας συντροφεύουν μέχρι να φτάσουμε στα σπίτια μας τα μεσάνυχτα»
Από αυτή τη Δευτέρα, η καθημερινότητά μας αλλάζει βίαια. Λόγω της ξαφνικής μεταστέγασης του σχολείου μας στη Γαστούνη, μας επιβάλλεται ένα «εναλλάξ» ωράριο, με τις μισές εβδομάδες της χρονιάς να γίνονται το απόγευμα. Επειδή το σχολείο μας αγκαλιάζει παιδιά από ολόκληρο τον Νομό Ηλείας, τις ώρες και τις αποστάσεις των λεωφορείων τις ξέραμε και τις αντέχαμε. Τώρα όμως, όλα αλλάζουν. Με το σχόλασμα το βράδυ, η επιστροφή μας μετατρέπεται σε μια επικίνδυνη διαδρομή μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Μας αναγκάζουν να ταξιδεύουμε νύχτα στους δρόμους της επαρχίας, με τον φόβο και την ανασφάλεια να μας συντροφεύουν μέχρι να φτάσουμε στα σπίτια μας τα μεσάνυχτα.
Το Μουσικό μας Σχολείο έχει μια μεγάλη ιδιαιτερότητα: κάνουμε 9 ώρες μάθημα καθημερινά (08:15 έως 15:05). Μας ανακοίνωσαν ότι για να «βγουν» αυτές οι 9 ώρες το απόγευμα, θα συρρικνώσουν τις διδακτικές ώρες και θα μικρύνουν τα διαλείμματα. Αναρωτιέμαι, έτσι είναι σωστό το μάθημα; Πώς θα προλάβουμε να αφομοιώσουμε την ύλη των Πανελληνίων σε μαθήματα-εξπρές; Ως μαθήτρια με διαγνωσμένες μαθησιακές δυσκολίες από το ΚΕΔΑΣΥ, χρειάζομαι τη σταθερή ρουτίνα μου και τα διαλείμματα για να ξεκουράζω το μυαλό μου και να παραμένω συγκεντρωμένη. Αυτό το στρίμωγμα ωρών μέσα στην κούραση της νύχτας με γεμίζει με ανυπόφορο άγχος και μας εξοντώνει πνευματικά.
Το πιο τραγικό είναι ότι αυτή η απογευματινή βάρδια ισοπεδώνει πλήρως τις ζωές μας έξω από το σχολείο. Τις απογευματινές εβδομάδες είναι αδύνατον να παρακολουθήσουμε τα φροντιστήριά μας. Συμμαθητές μου που κάνουν μαθήματα για τις Μουσικές Σπουδές στα Πανεπιστήμια ή τρέχουν σε ωδεία για να πάρουν τα πτυχία τους, αποκλείονται εντελώς από τη μελέτη τους. Παιδιά που κάνουν πρωταθλητισμό σε αθλήματα και παλεύουν για μια διάκριση, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις προπονήσεις τους γιατί η βάρδια συμπίπτει με τις ώρες τους. Μας στερούν κάθε δικαίωμα στην πρόοδο, στον αθλητισμό και στον πολιτισμό.
Νιώθω ότι μας ζητούν να διαλέξουμε ανάμεσα στο αγαπημένο μας σχολείο και στο μέλλον μας. Μας λένε αυτό μπορούμε να κάνουμε και μας αναγκάζουν να πάρουμε μια βιαστική μετεγγραφή, να αποχωριστώ τους συμμαθητές και τους καθηγητές που με ξέρουν και με στηρίζουν. Αυτός ο ξεριζωμός μού προκαλεί απέραντο άγχος και θλίψη.
Δεν ζητάω κάποια χάρη. Ζητάω απλά να με προστατέψετε. Βοηθήστε μας να συνεχίσουμε στο σχολείο μας πρωί! Ζητάω να έχω τις ίδιες ευκαιρίες με κάθε άλλο παιδί στην Ελλάδα που αυτή τη στιγμή διαβάζει ήρεμο στο γραφείο του. Σας παρακαλώ, βοηθήστε μας να βρούμε μια λύση. Μην αφήσετε να χαθούν οι κόποι μας στο σκοτάδι αυτής της βάρδιας.
Με όλη μου την ελπίδα,
Ευαγγελία
Μαθήτρια Γ’ Λυκείου Μουσικού Σχολείου Βαρθολομιού
