Στις 13 Νοεμβρίου κυκλοφόρησε η νέα δισκογραφική δουλειά του ΛΕΞ με τίτλο «MPASTARD0S». Δέκα κομμάτια, χωρίς φωνητικές συμμετοχές, σχεδόν δύο χρόνια μετά την προηγούμενη κυκλοφορία του.
Την επόμενη ημέρα, στις 14 Νοεμβρίου, δέχτηκα ένα απρόσμενο μήνυμα από μια κοπέλα. Μια απλή ερώτηση: αν είχα ακούσει τη νέα δουλειά του.
Η απάντησή μου ήταν αρνητική.
Όχι επειδή έχω στεγανά ή προκαταλήψεις απέναντι σε διαφορετικά μουσικά είδη. Απλώς δεν είχα δώσει ποτέ την ευκαιρία στον συγκεκριμένο καλλιτέχνη. Ο ήχος του δεν μου είχε κεντρίσει το ενδιαφέρον και χωρίς να το επιδιώξω ιδιαίτερα, δεν είχα ασχοληθεί μαζί του.
Δύο ημέρες αργότερα βρέθηκα να ταξιδεύω επαγγελματικά προς την Αθήνα. Κάπου εκεί σκέφτηκα πως δεν είχα τίποτα να χάσω. Άλλωστε, είναι δύσκολο να σχηματίσεις ολοκληρωμένη άποψη για κάτι που δεν έχεις μπει καν στη διαδικασία να ακούσεις.
Έβαλα, λοιπόν, τον δίσκο να παίξει μέσα στο πρωινό σκοτάδι της εθνικής οδού.
Κίτρινα φώτα, λευκές διαχωριστικές γραμμές, πρωινή υγρασία και χιλιόμετρα μπροστά μου. Άφησα τη μουσική να παίξει, χωρίς να βιαστώ να βγάλω συμπεράσματα.
Όσο περνούσε η ώρα, όμως, διαπίστωνα ότι η προσοχή μου στρεφόταν όλο και περισσότερο στους στίχους. Άρχισα να ακούω πιο προσεκτικά, να επεξεργάζομαι τις εικόνες και να αναγνωρίζω συναισθήματα πίσω από τις λέξεις. Κάπου εκεί άρχισε να αλλάζει και η αρχική μου άποψη.
Δεν θα ισχυριστώ ότι έγινα ξαφνικά ακροατής του ΛΕΞ ούτε ότι άλλαξαν οι μουσικές μου προτιμήσεις. Ανακάλυψα, όμως, μια στιχουργική προσέγγιση που μπορεί να αγγίξει ακόμη και κάποιον που μέχρι χθες δεν είχε ασχοληθεί μαζί του.
Γιατί τελικά δεν είναι μόνο η μουσική. Είναι κυρίως όσα κρύβονται πίσω από τις λέξεις.
Η φτώχεια, η εξαθλίωση, η μοναξιά, οι ανθρώπινες σχέσεις, η αποξένωση, οι παιδικές αναμνήσεις, οι παρέες, οι δρόμοι, τα λάθη και οι επιλογές. Ιστορίες και καταστάσεις που συναντάμε καθημερινά γύρω μας, πολλές φορές χωρίς να τους δίνουμε τη σημασία που τους αξίζει.
Οι εικόνες που περιγράφει μπορεί να έχουν ως αφετηρία τη Θεσσαλονίκη, όμως δεν περιορίζονται γεωγραφικά σε αυτήν. Γιατί όλοι έχουμε μεγαλώσει κάπου. Έχουμε τους δικούς μας δρόμους, τις δικές μας γειτονιές, τα στέκια όπου συναντιόμασταν και τις παρέες που κάποτε αποτελούσαν ολόκληρο τον κόσμο μας.
Ανθρώπους που σήμερα μπορεί να μην έχουμε καμία επαφή μαζί τους, αλλά αρκεί μια εικόνα, ένα τραγούδι ή μια τυχαία ανάμνηση για να μας ταξιδέψει χρόνια πίσω.
Ίσως, μάλιστα, ένα από τα πιο δυνατά στοιχεία αυτής της δουλειάς να είναι ακριβώς αυτή η επιστροφή στο παιδί που κάποτε ήμασταν. Όχι απαραίτητα σε μια ιδανική παιδική ηλικία, αφού δεν ήταν όλα όμορφα για όλους, αλλά σε εκείνη την περίοδο της ζωής μας κατά την οποία μεγαλώναμε χωρίς να γνωρίζουμε τι μας περίμενε παρακάτω.
Τα «Κίτρινα Φώτα» ήταν ένα από τα κομμάτια που μου έμειναν περισσότερο. Ίσως επειδή οι εικόνες του αφήνουν χώρο στον καθένα να αναγνωρίσει κάτι δικό του, ακόμη κι αν δεν έχει ζήσει τις ίδιες καταστάσεις. Το ίδιο συμβαίνει και σε άλλα σημεία του δίσκου, όπου πίσω από δράκους, σκοτεινές φιγούρες και σκιές μπορεί κανείς να διακρίνει φόβους, απώλειες και εσωτερικές συγκρούσεις. Πράγματα που πολλές φορές δυσκολευόμαστε να αντιμετωπίσουμε ακόμη και όταν μένουμε μόνοι με τον εαυτό μας.
Ακόμη και ο τίτλος «MPASTARD0S» μου δημιουργεί έναν συγκεκριμένο συνειρμό. Τον συνδέω με ανθρώπους που δεν χωρούν εύκολα στα καθιερωμένα καλούπια, που δεν ακολούθησαν απαραίτητα την πεπατημένη και που συχνά βρέθηκαν στο περιθώριο ή ένιωσαν πως δεν ανήκουν πραγματικά πουθενά. Μια αίσθηση που, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αρκετοί μπορούν να αναγνωρίσουν.
Υπήρξαν στίχοι στους οποίους ταυτίστηκα. Και τελικά δεν είναι απαραίτητο να έχεις ζήσει ακριβώς τις ίδιες καταστάσεις για να καταλάβεις έναν άνθρωπο. Μερικές φορές αρκεί να έχεις αισθανθεί κάτι παρόμοιο.
Κάπου εδώ επιστρέφω σε εκείνο το μήνυμα της 14ης Νοεμβρίου.
Ο άνθρωπος που μου πρότεινε να ακούσω τον δίσκο είναι μια κοπέλα που αγαπά πραγματικά τη μουσική και ασχολείται ουσιαστικά με αυτήν. Δεν μένει απλώς στην επιφανειακή ακρόαση ενός τραγουδιού, αλλά αναζητά όσα κρύβονται πίσω από τους στίχους, τις ιστορίες και τα μηνύματα που μεταφέρει ένας καλλιτέχνης. Έχει παρακολουθήσει τη μουσική διαδρομή του ΛΕΞ και γνωρίζει καλά την ιδιαίτερη κοινωνική διάσταση της στιχουργικής του.
Και κάπως έτσι αναρωτιέμαι αν εκείνη η ερώτηση ήταν τελικά τόσο τυχαία. Μερικές φορές οι άνθρωποι γύρω μας βλέπουν ή γνωρίζουν πράγματα που εμείς δεν έχουμε ακόμη μπει στη διαδικασία να ανακαλύψουμε. Ίσως, μάλιστα, να χρειάζεται απλώς μια μικρή παρότρυνση για να ανοίξει ένα διαφορετικό παράθυρο.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο ΛΕΞ καταφέρνει να γεμίζει στάδια και να συγκεντρώνει γύρω από τη μουσική του ένα τόσο ευρύ κοινό. Δεν πρόκειται μόνο για το hype ή την αναγνωρισιμότητα. Είναι η δυνατότητά του να εκφράζει καταστάσεις που αφορούν μια ολόκληρη γενιά, χωρίς να περιορίζονται αποκλειστικά σε αυτήν.
Μιλά για σχέσεις που δυσκολεύουν, για τη μοναξιά που μεγαλώνει, για την αποξένωση που γίνεται όλο και πιο έντονη και για ανθρώπους που μπορεί να βρίσκονται ανάμεσα σε εκατοντάδες άλλους, αλλά εξακολουθούν να αισθάνονται μόνοι.
Και εδώ βρίσκεται ίσως ένα από τα μεγαλύτερα παράδοξα της εποχής μας. Επικοινωνούμε περισσότερο από ποτέ, αλλά δυσκολευόμαστε όλο και περισσότερο να συνδεθούμε ουσιαστικά. Βρισκόμαστε δίπλα σε ανθρώπους, χωρίς αυτό να σημαίνει απαραίτητα ότι είμαστε πραγματικά κοντά τους.
Ίσως, λοιπόν, ο ΛΕΞ να καταφέρνει να αγγίζει τόσο κόσμο επειδή δίνει φωνή σε πράγματα που πολλοί γνωρίζουν, αισθάνονται και βιώνουν, αλλά δεν βρίσκουν πάντα τον τρόπο ή την ευκαιρία να εκφράσουν.
Δεν ξέρω αν από εδώ και πέρα θα ακολουθήσω τη μουσική του διαδρομή. Ξέρω, όμως, ότι αυτή η ακρόαση μου άφησε κάτι. Με έκανε να δω διαφορετικά μια δουλειά που μέχρι πριν από λίγες ημέρες δεν είχα καν σκεφτεί να ακούσω. Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.
Γιατί, μέσα σε ένα πρωινό ταξίδι προς την Αθήνα, ανάμεσα στα κίτρινα φώτα της εθνικής οδού, συνειδητοποίησα κάτι απλό: δεν χρειάζεται απαραίτητα να σου ταιριάζει κάτι για να αναγνωρίσεις την αξία του.
Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να σταματήσεις να σχηματίζεις άποψη πριν καν ακούσεις.
Γιατί πίσω από κάθε άνθρωπο υπάρχει μια ιστορία που δεν γνωρίζουμε. Και πίσω από κάποιους στίχους μπορεί να κρύβονται πολύ περισσότερες αλήθειες από όσες είμαστε διατεθειμένοι να παραδεχτούμε.
Τελικά, τίποτα δεν είναι τυχαίο. Ούτε ένα μήνυμα, ούτε μια διαδρομή, ούτε οι άνθρωποι που κάποια στιγμή μάς ανοίγουν ένα διαφορετικό παράθυρο για να δούμε τον κόσμο.
Και ίσως, την επόμενη φορά που κάποιος σου προτείνει να ακούσεις κάτι, αξίζει να του δώσεις μια ευκαιρία.
Άκουσέ το κι εσύ. Μπορεί τελικά να ανακαλύψεις κάτι πολύ περισσότερο από έναν δίσκο.


