Ολοι ξέρουμε το συγκεκριμένο album από τους The Clash, με το εμβληματικό εξώφυλλο του Paul Simonon να σπάει το μπάσο. Το London Calling είναι από αυτά τα album που έχουν γίνει εικόνα πριν ακόμη γίνουν μουσική, αλλά πίσω από το εξώφυλλο υπάρχει ένα τραγούδι που ακούγεται σαν προειδοποίηση.
Ο Joe Strummer είχε πει χρόνια αργότερα, ότι είχε διαβάσει περίπου δέκα ειδήσεις μέσα σε μία μέρα και όλες έμοιαζαν να κατεβάζουν πάνω μας άλλη μία καταστροφή. Παγετώνας, πείνα, πόλεμος, πυρηνικό λάθος, πλημμύρα. Δεν χρειάστηκε λοιπόν να φανταστεί και πολλά. Τα πρωτοσέλιδα ήταν ήδη εκεί.
Η πρώτη σπίθα ήρθε από μια κουβέντα με την τότε αρραβωνιαστικιά του, την Gaby Salter, σε ταξί προς το σπίτι τους στο World’s End. Ο Mick Jones θυμόταν και μια επικεφαλίδα για τη Βόρεια Θάλασσα και τον κίνδυνο να ανέβει ο Τάμεσης και να πλημμυρίσει το Λονδίνο.
Ετσι προκύπτει και το «London is drowning and I live by the river». Ο Strummer ζούσε πράγματι κοντά στον Τάμεση και σε ψηλό κτίριο, οπότε η εικόνα έχει αυτή την περίεργη ειρωνεία. Η πόλη πνίγεται και κάποιος βρίσκεται δίπλα στο ποτάμι και την κοιτάζει.
Ο τίτλος έρχεται από το περίφημο «This is London calling», το σήμα του BBC που ακουγόταν στις εκπομπές προς το εξωτερικό και ιδιαίτερα στα χρόνια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Strummer το είχε ακούσει όταν ζούσε στη Γερμανία με τους γονείς του. Μια φράση που σήμαινε ότι το Λονδίνο εκπέμπει προς τον κόσμο. Οι Clash την παίρνουν και της αλλάζουν εντελώς τη διάθεση.
Τώρα το Λονδίνο δεν έχει κάτι καθησυχαστικό να πει.
Μέσα στους στίχους βρίσκονται όλα όσα απασχολούσαν την εποχή. Η πυρηνική απειλή, η οικονομική και κοινωνική ένταση, η αστυνομική βία.
Αλλά το London Calling δεν είναι ακριβώς τραγούδι για την καταστροφή.
Είναι περισσότερο για την αντίδραση απέναντί της.
Για την άρνηση, την ανυπακοή και αυτόν τον σαρκασμό απέναντι στη φυσική τάξη των πραγμάτων που είχαν οι Clash. Δεν υπάρχει η διάθεση να σου πουν ότι έτσι είναι ο κόσμος και πρέπει να προσαρμοστείς. Υπάρχει μάλλον η αντίθετη λογική. Οτι αν κάτι είναι στραβό, δεν γίνεται σωστό επειδή το συνηθίσαμε.
Και αυτό φαίνεται ακόμη και στον τρόπο που έφτιαξαν το album. Το μεγαλύτερο μέρος γράφτηκε στα Vanilla rehearsal studios, κοντά στη Vauxhall Bridge, σε έναν χώρο που έμοιαζε περισσότερο με γκαράζ παρά με κανονικό studio. Είχαν βάλει απ’ έξω την ταμπέλα «we ain’t here», ώστε να μην τους ενοχλούν. Ο Strummer ήθελε να γράψουν ολόκληρο το album εκεί, η CBS διαφώνησε και τελικά πήγαν στα Wessex Studios.
Εκεί βρίσκονταν την ίδια περίοδο και οι The Damned, που δούλευαν το Machine Gun Etiquette. Ο Strummer και ο Mick Jones μπήκαν μάλιστα στα backing vocals του δίσκου τους, στα «second time around!».
Ακόμη και το διπλό album προέκυψε από μια μικρή κόντρα με την εταιρεία. Οι Clash δεν ήθελαν να χρεώσουν ακριβά τον κόσμο για περισσότερο υλικό και η CBS δεν ήθελε να κυκλοφορήσει διπλό LP. Βρέθηκε η λύση του «δωρεάν single», μόνο που το single έπαιζε στις 33 στροφές και χωρούσε οκτώ τραγούδια.
Και κάπως έτσι το δωρεάν single έγινε δεύτερος δίσκος.
Το Train in Vain μπήκε στο τέλος την τελευταία στιγμή, τόσο τελευταία που δεν πρόλαβε να εμφανιστεί στο αρχικό tracklisting.
Στο τέλος του ίδιου του London Calling υπάρχουν και τα beeps του SOS σε μορσικό κώδικα. Ο Mick Jones τα έφτιαξε από έναν μαγνήτη κιθάρας. Ολη αυτή η αίσθηση κινδύνου που υπάρχει μέσα στο τραγούδι καταλήγει τελικά σε ένα πραγματικό σήμα κινδύνου.
Και μετά ξαναβλέπεις το εξώφυλλο.
Ο Simonon να σπάει το μπάσο.
Η Pennie Smith να τραβάει τη φωτογραφία.
Η ίδια πίστευε ότι ήταν πολύ θολή για εξώφυλλο. Τελικά ήταν ακριβώς η σωστή φωτογραφία για το σωστό album.
Γιατί το London Calling δεν είναι καθαρό και τακτοποιημένο. Είναι γεμάτο ειδήσεις, φόβους, θυμό, ειρωνεία και την αίσθηση ότι κάτι γύρω σου δεν λειτουργεί όπως πρέπει.
Και ίσως εκεί βρίσκεται και η δύναμή του. Οχι ότι λέει πως ο κόσμος θα τελειώσει, αλλά ότι δεν πρέπει να συνηθίσεις να ακούς πως τελειώνει. Γιατί κάποια στιγμή οι καταστροφές, οι κρίσεις και οι προειδοποιήσεις γίνονται απλώς ο καθημερινός θόρυβος και τότε σταματάς να αντιδράς.
Οι Clash δεν είχαν ιδιαίτερη διάθεση να το αποδεχτούν αυτό. Και μάλλον γι’ αυτό, τόσα χρόνια μετά, το London Calling εξακολουθεί να ακούγεται σαν να έχει κάτι να μας πει.
Οχι επειδή προέβλεψε το τέλος.
Αλλά επειδή μας θυμίζει να μην το θεωρούμε φυσιολογικό.
