του Αχιλλέα Ροδίτη
Η Μαρία Καϊπή συγκεντρώνει πολλές αρετές και πολλά ταλέντα. Ένα ακόμα νέο παιδί γεμάτο ζωή, που μας κάνει υπερήφανους και, όπως έχουμε ξαναγράψει, η «Πολιτεία» δίνει πάντα «βήμα» εκεί όπου η ελπίδα «αναβλύζει» για να μας γεμίζει αισιοδοξία και να μας δείχνει σαν πυξίδα, ότι στον τόπο μας έχουμε πολλά να περιμένουμε από τη νέα γενιά.
Πριν δύο χρόνια, τον Δεκέμβριο του 2024, η Μαρία Καΐπή έγραψε Ιστορία, καθώς έγινε η πρώτη αθλήτρια με Αναπηρία που πήρε την πρόκριση για την τελική φάση των αρτιμελών της Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης. Η νεαρή πρωταθλήτρια μέσα από την διαδικασία των προκριματικών που διεξήχθησαν στην Πάτρα, διέπρεψε και στην τελική φάση θα αγωνιστεί απέναντι στις καλύτερες Ελληνίδες αθλήτριες.
Κατάγεται από Θεσσαλονίκη και Λάρισα, μεγάλωσε όμως στο Αίγιο και πλέον ζει στην Πάτρα. Εκτός από τον στόχο της για τους Παραολυμπιακούς, η Μαρία ζωγραφίζει, γράφει ποίηση ενώ είναι άσος και στο μπιλιάρδο! Μια πολλά υποσχόμενη προσωπικότητα που γίνεται παράδειγμα και που η κουβέντα μας μαζί της έχει να στείλει πολλά μηνύματα…
Η ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ
ΕΡ: Μαρία, πες μας δυο πράγματα για εσένα. Για τη ζωή σου, τις σπουδές σου, την καταγωγή σου και το πώς βρέθηκες στην Αχαΐα…
ΑΠ: Ενώ κατάγομαι από Θεσσαλονίκη και Λάρισα, μεγάλωσα στην Αχαΐα και συγκεκριμένα στην πόλη του Αιγίου. Σπούδασα όμως στην Πάτρα, στο τμήμα των Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών και έκτοτε μένω μόνιμα εδώ. Έχω έναν μικρότερο κατά δύο χρόνια αδελφό που σπουδάζει στο ίδιο τμήμα και είναι κι αυτός πρωταθλητής στο άλμα εις ύψος, από το 2018 μέχρι σήμερα.
Ανακάλυψα το πινγκ-πονγκ στο πρώτο έτος των σπουδών μου, στην εστία του Πανεπιστημίου και έχοντας περάσει από πάρα πολλά αθλήματα, από μικρή, ειλικρινά ήταν το μόνο που κατάφερε… επί 8 χρόνια, όχι μόνο να κρατήσει άσβηστο το ενδιαφέρον μου, αλλά όσο ο καιρός περνάει, να «φουντώνει» ολοένα και περισσότερο το πάθος μέσα μου για το άθλημα.
Πρώτη φορά κατέβηκα στο Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Παρα-Επιτραπέζιας Αντισφαίρισης το 2021 και από το 2024 μέχρι και σήμερα, διατηρώ την 1η θέση. Κατά τα άλλα, εργάζομαι ως Προγραμματίστρια από το 2023 και όταν δεν αθλούμαι, κυρίως ζωγραφίζω συμμετέχοντας κατά καιρούς και σε εκθέσεις. Κι ακόμα, παίζω μπιλιάρδο και γράφω ποιήματα…
ΕΡ: Έγινες, λοιπόν, η πρώτη αθλήτρια με αναπηρία που πήρες την πρόκριση στην τελική φάση του Πανελληνίου Πρωταθλήματος Αντρών-Γυναικών. Πώς βίωσες αυτή την επιτυχία;
ΑΠ: Η αλήθεια είναι ότι όταν το συνειδητοποίησα, τα συναισθήματα ήταν ανάμεικτα. Από τη μία, είχα υπέρμετρη χαρά για αυτή τη μεγάλη τιμή, αλλά και μεγάλο προβληματισμό για το πόσο «πίσω» δυστυχώς είμαστε ως χώρα, αναφορικά με τις συμμετοχές στον αθλητισμό και ειδικότερα στον πρωταθλητισμό. Τώρα βέβαια, για μένα το γεγονός της επιτυχίας υπήρξε «σταθμός» γιατί πλέον σε κάθε αγωνιστική περίοδο προσπαθώ να σταθώ στο ίδιο «ύψος», αφού ο πήχης πια έχει ανέβει όσον αφορά τις αθλητικές μου επιδόσεις.
ΕΡ: Σε συνέντευξή σου στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, όταν πέτυχες τη μεγάλη σου νίκη, είχες πει: «Ελπίζω αυτή η επιτυχία να εμπνεύσει και άλλους ανθρώπους, με ή χωρίς αναπηρία, ώστε να κυνηγήσουν τα όνειρά τους». Αλήθεια, πιστεύεις ότι συμβαίνει τελικά αυτό; Κι αν ναι, σε τι βαθμό;
ΑΠ: Πιστεύω ότι όλος ο κόσμος εμπνέεται, και τα παιδιά το ίδιο. Όταν υπάρχουν άνθρωποι που δείχνουν με την προσπάθεια τους ότι πολλά είναι εφικτά, αρκεί να το «λέει» η ψυχή σου, τότε γίνεσαι ζωντανό παράδειγμα και μόνο καλό μπορείς να κάνεις. Έχει τύχει να μου εμπιστευθούν πολλά άτομα τη δύναμη που έχουν αντλήσει κατά καιρούς με το να παρατηρήσουν τη δική μου καθημερινότητα και πορεία και αυτό με χαροποιεί αφάνταστα και με συγκινεί βαθύτατα.
Πιστεύω ότι «ναι» υπάρχει πρόοδος. Άτομα με αναπηρία βγαίνουν όλο και περισσότερο μπροστά κι έτσι πρέπει. Το θέμα είναι και η Πολιτεία να ακολουθήσει δημιουργώντας αντίστοιχες συνθήκες σε όλα τα επίπεδα. Δεν αναφέρομαι μόνο στον αθλητισμό αλλά ευρύτερα. Από τις υποδομές για μία καλύτερη και ανεμπόδιστη καθημερινότητα, μέχρι τις δυνατότητες εξέλιξης από την εργασία έως και οτιδήποτε άλλο θέλει κι έχει δικαίωμα να απολαύσει ένας πολίτης.
ΕΡ: Ο στόχος των Παραολυμπιακών Αγώνων παραμένει;
ΑΠ: Ο στόχος αυτός, όχι μόνο παραμένει, αλλά έχει αναζωπυρωθεί κιόλας καθώς έχουμε μπει στη διαδικασία για αναζήτηση χορηγών για τη χρηματοδότηση των τουρνουά στο εξωτερικό. Είναι μεγάλο το εγχείρημα αλλά είμαι πολύ αισιόδοξη, καθώς σημαντικοί άνθρωποι στο χώρο έχουν διακρίνει την τεράστια δυνατότητα και έχουν ασχοληθεί σοβαρά. Απλά μένει να γνωστοποιηθεί και σε ανθρώπους που θα μπορέσουν να βοηθήσουν κι αυτοί με τον δικό τους τρόπο, για να ζήσουμε το όνειρο και ήδη νομίζω ότι βρισκόμαστε σε καλό δρόμο…
ΕΡ: Η Πολιτεία, τελικά, βοηθά; Στηρίζει όσο θα έπρεπε; Ή μήπως όσες κι αν είναι οι προοπτικές, ο εν δυνάμει πρωταθλητής είναι ένας «μοναχικός καβαλάρης» που πλαισιώνεται από πολύ κόσμο… ΜΕΤΑ την επιτυχία του;
ΑΠ: Το ότι έρχεται η αναγνώριση… μετά την επιτυχία, δυστυχώς είναι ένα δεδομένο, και σ’ έναν βαθμό θεωρώ πως είναι και λογικό. Η Πολιτεία πάντως οφείλω να πω ότι ευαισθητοποιείται, μολονότι ακόμα δεν έχει δείξει εμπράκτως τη βοήθειά της. Θεωρώ ότι δεν έχει υπάρξει μεγάλη προβολή για να «δει» η Πολιτεία και να ανακαλύψει το… «πού» και «πώς» μπορεί ακριβώς να βοηθήσει, αλλά σίγουρα σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει και εμείς να κινηθούμε για να την βοηθήσουμε.
ΕΡ: Τι ονειρεύεσαι για το μέλλον; Πώς φαντάζεσαι την Μαρία μετά από 10 χρόνια;
ΑΠ: Η Μαρία θα έχει καταφέρει πολλά σε 10 χρόνια με το μεγαλύτερο επίτευγμα να είναι μία από τις δύο επόμενες Παραολυμπιάδες της ερχόμενης δεκαετίας. Είναι όνειρο, είναι ιδανικό, είναι στόχος. Θέλει βέβαια πολλή δουλειά και μεγάλη υποστήριξη η οποία είμαι σίγουρη πως θα βρεθεί, αρκεί να γίνουν τα σωστά βήματα. Εκτός αυτών θα αναπτύσσεται και επαγγελματικά, αλλά και δημιουργικά, με το μέλλον να φαντάζει τόσο όμορφο και ενδιαφέρον που μόνο προβλέψιμο δεν μπορεί να γίνει…
