Το 2017, όταν κυκλοφόρησε το Mercy on Me, θέλησα να το αποκτήσω για έναν πολύ συγκεκριμένο λόγο: ήθελα να δω τους δαίμονες που τόσα χρόνια κατοικούν μέσα στα τραγούδια του Nick Cave να παίρνουν μορφή πάνω στο χαρτί, να περνούν από τους στίχους στο μελάνι και να αποκτούν επιτέλους πρόσωπο.
Ο Reinhard Kleist δεν πήρε απλώς τη ζωή του Cave και την έκανε κόμικ. Πήρε κομμάτια από αυτή τη διαδρομή και τα ένωσε σε μια αφήγηση που κινείται κάπου ανάμεσα στη βιογραφία, τη φαντασία και το όνειρο.
Και ίσως κανένας άλλος μουσικός να μην προσφέρεται περισσότερο για μια τέτοια μεταφορά.
Από τους Birthday Party και τους Bad Seeds μέχρι τις συνεργασίες του με τον Warren Ellis, τα soundtracks και τα βιβλία του, ο Nick Cave έχει δημιουργήσει όλα αυτά τα χρόνια ένα σύμπαν γεμάτο πρόσωπα, ιστορίες και εικόνες. Ο Kleist μπαίνει μέσα σε αυτό το σύμπαν και το μετατρέπει σε σελίδες.
Το «Tupelo», το «The Mercy Seat», το «Red Right Hand», το «Higgs Boson Blues» και άλλα τραγούδια γίνονται οι σταθμοί της αφήγησης. Δεν λειτουργούν απλώς σαν αναφορές στη μουσική του Cave, ανοίγουν δρόμους μέσα στην ιστορία, φέρνοντας μαζί τους τους χαρακτήρες και τις καταστάσεις που έχουν κάνει αυτά τα τραγούδια τόσο ιδιαίτερα.
Το αποτέλεσμα δεν είναι μια βιογραφία με την αυστηρή έννοια του όρου. Είναι περισσότερο μια περιπλάνηση στη ζωή και στο έργο του Cave, όπου πραγματικά γεγονότα και μυθοπλασία μπλέκονται συνεχώς. Ο ίδιος εμφανίζεται άλλοτε ως μουσικός και άλλοτε σαν ένας ακόμη χαρακτήρας ανάμεσα σε εκείνους που δημιούργησε.
Ο Reinhard Kleist είχε ήδη ασχοληθεί με μια άλλη μεγάλη μορφή της μουσικής, τον Johnny Cash, στο I See a Darkness. Στο Mercy on Me βρίσκει έναν διαφορετικό αλλά εξίσου συναρπαστικό ήρωα: έναν άνθρωπο που εδώ και δεκαετίες γράφει τραγούδια γεμάτα σκοτάδι, έρωτα, βία, θάνατο, απώλεια και παράξενες μορφές λύτρωσης.
Η ελληνική έκδοση κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Οξύ και Ηλίβατον, σε μετάφραση του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη.
Κι αν υπάρχει κάτι που κάνει το Mercy on Me να ξεχωρίζει, είναι αυτή ακριβώς η ιδέα: να πάρεις έναν καλλιτέχνη που έχουμε μάθει να ακούμε και να τον κάνεις κάτι που μπορούμε να κοιτάξουμε.
Να δεις τον Nick Cave μέσα από το μελάνι.
Να συναντήσεις τους δαίμονές του σε μια σελίδα.
Και να ανακαλύψεις πως, ακόμη κι όταν η μουσική σωπαίνει, οι ιστορίες του συνεχίζουν να ακούγονται.
