Άκουσα τους 𝗠𝗘𝗧𝗥𝗢 𝗗𝗘𝗖𝗔𝗬 μέσα από
μια ελληνική μουσική συλλογή που είχε κυκλοφορήσει ως ειδική έκδοση του περιοδικού 𝗠𝗘𝗧𝗥𝗢.
Ήταν το «Σκιές».
Δεν ήξερα τότε πολλά. Ήξερα μόνο ότι
αυτό που άκουγα ήταν διαφορετικό.
Σκοτεινό, παράξενο, ατμοσφαιρικό,
με έναν ήχο που έμοιαζε να έρχεται από κάπου πολύ μακριά, ενώ ταυτόχρονα ήταν απόλυτα ελληνικός.
Ένα συγκρότημα που εμφανίστηκε στην Αθήνα στις αρχές της δεκαετίας του ’80 και μέσα σε ελάχιστα χρόνια κατάφερε να δημιουργήσει έναν από τους πιο χαρακτηριστικούς ήχους του ελληνικού 𝗻𝗲𝘄 𝘄𝗮𝘃𝗲 και 𝗽𝗼𝘀𝘁-𝗽𝘂𝗻𝗸.
Η ιστορία τους ξεκινά το 1982.
Ακόμη πριν αποκτήσουν δισκογραφία, βρίσκονται στη σκηνή του 𝗦𝗽𝗼𝗿𝘁𝗶𝗻𝗴 ως support στους 𝗧𝗵𝗲 𝗕𝗶𝗿𝘁𝗵𝗱𝗮𝘆 𝗣𝗮𝗿𝘁𝘆 τον Σεπτέμβριο της ίδιας χρονιάς.
Ένα συγκρότημα που μόλις είχε αρχίσει να σχηματίζει την ταυτότητά του βρίσκεται ξαφνικά δίπλα σε ένα από τα πιο εκρηκτικά ονόματα του διεθνούς 𝗽𝗼𝘀𝘁-𝗽𝘂𝗻𝗸.
Λίγους μήνες αργότερα, η σύνθεση που θα συνδεθεί με την κλασική περίοδο των Metro Decay έχει διαμορφωθεί: Αντώνης Μανιάτης στην κιθάρα και τη φωνή, Γιάννης Μανιάτης στα τύμπανα και τα κρουστά και Κώστας Μάστορης στα πλήκτρα, το μπάσο και τα synthesizers.
Και τότε συμβαίνει κάτι που, για την εποχή, έχει ιδιαίτερη σημασία.
Ενώ το 𝗻𝗲𝘄 𝘄𝗮𝘃𝗲 και το 𝗽𝗼𝘀𝘁-𝗽𝘂𝗻𝗸 της εποχής κοιτούσαν σε μεγάλο βαθμό προς την Αγγλία και τον αγγλικό στίχο, οι Metro Decay επιλέγουν να τραγουδήσουν στα ελληνικά.
Το 1983 κυκλοφορούν από την 𝗖𝗿𝗲𝗲𝗽 𝗥𝗲𝗰𝗼𝗿𝗱𝘀 το 7ιντσο «Σκιές / Κειμήλια».
Δύο τραγούδια που συμπυκνώνουν ήδη τον κόσμο τους: σκοτεινή ατμόσφαιρα, κιθάρες, πλήκτρα, ηλεκτρονικοί ήχοι και ένας ελληνικός στίχος που δεν προσπαθεί να μιμηθεί το εξωτερικό, αλλά δημιουργεί τη δική του πραγματικότητα.
Και μετά έρχεται η «Υπέρβαση».
Το 1984 κυκλοφορεί από την 𝗖𝗿𝗲𝗲𝗽 𝗥𝗲𝗰𝗼𝗿𝗱𝘀 το μοναδικό ολοκληρωμένο άλμπουμ των Metro Decay. Δέκα κομμάτια που σήμερα θεωρούνται από τα σημαντικότερα τεκμήρια της ελληνικής 𝗻𝗲𝘄 𝘄𝗮𝘃𝗲 σκηνής των ’80s.
«Μαύρος Κύκνος», «Ανάμεσα Σε Δύο Κρεσσέντα», «Το Ταξίδι», «Εισαγωγή Στην Κίνηση», «Απειλή», «Παιχνίδια Στην Επιφάνεια», «Το Πάγωμα Του Πάθους», «Έβενος», «Υπέρβαση» και «Λίμπιντο».
Ανάμεσά τους υπάρχουν και ορχηστρικά κομμάτια, κάτι που δίνει στον δίσκο μια
πιο πειραματική διάσταση.
Ιδιαίτερα το «Λίμπιντο», με τη μεγάλη διάρκειά του και την ηλεκτρονική του ατμόσφαιρα, δείχνει ότι οι Metro Decay
δεν ενδιαφέρονταν απλώς να φτιάξουν ένα ακόμη 𝗻𝗲𝘄 𝘄𝗮𝘃𝗲 άλμπουμ.
Ήθελαν να δημιουργήσουν έναν ολόκληρο ήχο.
Η «Υπέρβαση» δεν ακούγεται σαν μουσική που προσπαθεί να αποδείξει ότι ανήκει κάπου. Είναι ένας δίσκος που μοιάζει να έχει φτιαχτεί μέσα στην Αθήνα, αλλά ταυτόχρονα να κοιτάζει έξω από αυτήν.
Μια Αθήνα σκοτεινή, κλειστοφοβική, νυχτερινή.
Μια πόλη από πολυκατοικίες, υπόγεια, άδειους δρόμους, εσωτερικές συγκρούσεις και νεανική ανησυχία.
Και όλα αυτά χωρίς οι Metro Decay να χρειάζονται μεγάλες ποσότητες δισκογραφίας.
Η επίσημη δισκογραφική τους παρουσία της πρώτης περιόδου είναι ουσιαστικά ένα 7ιντσο και ένα LP.
Κι όμως, αυτή η μικρή δισκογραφία ήταν αρκετή.
Με τα χρόνια, η «Υπέρβαση» επανεκδόθηκε και το όνομα των Metro Decay άρχισε να περνά σε νέες γενιές ακροατών.
Η σημερινή αναδρομή στη διεθνή σκηνή του ελληνικού 𝗽𝗼𝘀𝘁-𝗽𝘂𝗻𝗸 τούς αντιμετωπίζει πλέον ως ένα από τα χαρακτηριστικά συγκροτήματα εκείνης της περιόδου.
Ίσως γιατί οι Metro Decay δεν έγιναν ποτέ απλώς μια νοσταλγική ανάμνηση των ’80s.
Οι «Σκιές» και τα «Κειμήλια» εξακολουθούν να ακούγονται σαν να γράφτηκαν σε ένα υπόγειο που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στο παρελθόν και στο παρόν.
Και η «Υπέρβαση» παραμένει ένας από εκείνους τους ελληνικούς δίσκους που αποδεικνύουν κάτι πολύ απλό:
Δεν χρειάζεται να έχεις μεγάλη δισκογραφία για να αφήσεις μεγάλη ιστορία.
Χρειάζεται να έχεις ταυτότητα.
Και οι 𝗠𝗘𝗧𝗥𝗢 𝗗𝗘𝗖𝗔𝗬 την είχαν.
By #funkycranky
