* Ο Γιώργος Παππάς είναι πρόεδρος Οικονομικού Επιμελητηρίου Β/Δ Πελοποννήσου και Δυτικής Ελλάδος
==========================
Είναι χαώδης η διαφορά του νομίζω με το ΓΝΩΡΙΖΩ. Είναι σαν το νόμισμα κάθε είδους και αξίας, που για να το διατηρήσεις στην αγορά είναι μια δαιδαλώδης συνθήκη. Η ευστάθεια μιας οικονομίας είναι δύσκολο έργο που απαιτεί λεπτούς χειρισμούς και ακρίβεια, όπως οι σχιστόλιθοι στο Σαρακήνικο της Μήλου που έκαναν χρόνια για να διαμορφωθούν και μπορεί σε ένα λεπτό να μην υπάρχουν. Πόσοι από εμάς έχουμε διανοηθεί ποιες και πόσες είναι εκείνες οι διαδικασίες για να υπάρχουν καθημερινά λεφτά στα ΑΤΜ; Πόσοι από εμάς έχουμε αναρωτηθεί πως και με ποιο τρόπο το 2015 γλιτώσαμε από την πιθανότητα ενός -οικονομικού- «ατυχήματος» που μπορεί να οδηγούσε την Ελλάδα σε ατραπούς άνευ γυρισμού; Συνιστάμενες και καταστάσεις που ο ιστορικός του μέλλοντος θα αναγκαστεί να μελετήσει και εκεί να είστε σίγουροι τα ονόματα δεν είναι χωρίς καμία επιφύλαξη more than three…
Στην Ελλάδα έχουμε την κακή συνήθεια να κρίνουμε πρωθύστερα του αποτελέσματος. Ο τάδε, ο δείνα, ο ένας, και ο άλλος. Και στην “υπόκωφη” πραγματικότητα, απλά το γιατί όχι εγώ…Πραγματικός εξοστρακισμός της σκέψης. Δυστυχώς.
Επειδή στη μικρή αυτή σπουδή μας μιλάμε για πραγματικούς «αναρχικούς» τραπεζίτες προσαρμοσμένους στην υπάρχουσα πραγματικότητα ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας “προβολή” στη μαρξιστική σκέψη και τον τραπεζικό κλάδο Aν ο Καρλ Μαρξ ζούσε σήμερα θα δούλευε σε τράπεζα; Mα και βέβαια. Το γιατί όμως έχει σημασία. Επεξηγούμε ευθύς αμέσως: Θα δούλευε και μάλιστα ως «αναρχικός» τραπεζίτης, γιατί οι τράπεζες είχαν αγγίξει το κομμουνιστικό ιδεώδες. Οι εργαζόμενοι είχαν πάρει τα πάντα και στους κεφαλαιοκράτες δεν έμεινε τίποτα. Οι μέτοχοι των τραπεζών είχαν “νικηθεί από το προσωπικό, που πληρωνόταν με ιλιγγιώδη ποσά, τα οποία έβγαιναν με βάση ουτοπικά κέρδη.
