Δυο αιώνες. Σαν σταγόνα στον ωκεανό́ της ελληνικής ιστορίας ή καλύτερα, της
ελλαδικής ιστορίας. Κι αν την απομονώσουμε αυτήν τη σταγόνα του χρόνου και
τη σταλάξουμε στη συνείδηση και την καρδιά́ μας, θα ταραχτούμε από́ συγκίνηση
και έκπληξη, νιώθοντας πόσο απέραντη είναι για να μας ξεδιψάσει για χίλιες
ζωές μπροστά́.
Διακόσια χρόνια ελευθερίας που συμπυκνώνουν όχι μόνο τη γενναιότητα, την
αδάμαστη θέληση, την αδούλωτη ψυχή́, την απεραντοσύνη της πίστης και την
ατσαλοσύνη του ελληνικού́ πνεύματος. Αλλά́ και την ανοικονόμητη διαδρομή́ και
ευθύνη του Έλληνα ατομικά́ και εθνικά́, σε όλα εκείνα τα ιστορικά́ γεγονότα και
τα ορόσημα που ξεπήδησαν από́ την Επανάσταση, διαδραματίσθηκαν τα χρόνια
που ακολούθησαν και μας συνοδεύουν ίσαμε σήμερα: πολιτικές ταραχές,
πόλεμοι, εμφύλιος σπαραγμός, δικτατορίες, οικονομική́ πρόοδος αλλά́ και
κοινωνική́ οπισθοδρόμηση από́ καιρού́ εις καιρόν.
Βάζοντας το ένα πόδι στο 1821 και το άλλο στο 2021, ας αποπειραθούμε να δούμε
τούτο: Πατάμε σταθερά́; Είμαστε ίδιο μέσα μας; Πιστεύουμε σε αξίες και έχουμε
την ίδια λαχτάρα για την ελευθερία και το έθνος μας σαν εκείνα που μας
κράτησαν αλύγιστους 400 χρόνια προτού́ ξεχυθούμε στα επόμενα 200; Έχουμε τις
ίδιες ελπίδες να γίνουμε καλύτεροι στα ανθρώπινα; Να κατανοήσουμε τα
πανανθρώπινα; Να διαφυλάξουμε τα πατρώα; Να υπερασπίσουμε τα πάτρια; Να
παραδώσουμε καλύτερα τα σημερινά́; Είμαστε πρόθυμοι να μείνουμε θετικοί και
αισιόδοξοι; Αποφασιστικοί και αποφασισμένοι να μείνουμε ενωμένοι;
Αυτά́ σκέπτομαι. Ως πατέρας, ως δάσκαλος, ως Έλληνας πολίτης. Και ψάχνω να
τα βρω και μέσα μου και στο περιβάλλον μου, στο σπίτι και στη χώρα μου.
Αν ήθελα να έχω λίγο απ’ όλα τα καλά́ που ζητώ́ και μοιράζομαι μαζί́ σας τούτη
την εφετινή́, διπλά́ δύσκολη διπλή́ Επέτειο της Εθνικής Παλιγγενεσίας θα την
αναζητούσα σε μια παιδική́ ζωγραφιά́ με ξυλομπογιές με ένα τσολιαδάκι που
κρατά́ την ελληνική́ σημαία κάτω από́ τον «ήλιο τον ηλιάτορα» ή το 1821
δαφνοστεφανωμένο σε ένα χαρτί́ από́ τετράδιο…
Χρόνια Πολλά́ Έλληνες! Γιορτάζουμε διπλά́!
