Ο Γεραπετρίτης, ο Αραγτσί και το ελληνικό χαρτί του Ορμούζ

Μην περάσετε στα «ψιλά» τη συνάντηση του Γιώργου Γεραπετρίτη με τον Ιρανό ομόλογό του Αμπάς Αραγτσί στη Νέα Υόρκη. Και κυρίως μην τη διαβάσετε ως ακόμη ένα διπλωματικό τετ α τετ στο περιθώριο της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ. Η Αθήνα έβαλε στο τραπέζι τη θαλάσσια ασφάλεια και την ελευθερία της ναυσιπλοΐας, ενώ δήλωσε έτοιμη να προσφέρει ακόμη και τις «καλές της υπηρεσίες» για την αποκλιμάκωση. Το timing μόνο τυχαίο δεν είναι. Η Τεχεράνη δηλώνει ότι υπάρχει δρόμος για την επαναλειτουργία του Στενού του Ορμούζ υπό προϋποθέσεις, ενώ στη Νέα Υόρκη βρίσκεται σε εξέλιξη έντονη διπλωματική κινητικότητα γύρω από την ασφάλεια των θαλάσσιων διαδρόμων. Εδώ βρίσκεται και το ελληνικό χαρτί. Η Ελλάδα μπορεί να μην είναι στρατιωτική υπερδύναμη, διαθέτει όμως κάτι που στη συγκεκριμένη κρίση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, τον μεγαλύτερο εμπορικό στόλο στον κόσμο και τεράστια παρουσία στα δεξαμενόπλοια. Επομένως, όταν η συζήτηση περνά από τα όπλα στα πλοία, στις ενεργειακές ροές και στο διεθνές δίκαιο της θάλασσας, η Αθήνα έχει άμεσο συμφέρον και λόγο να βρίσκεται στο δωμάτιο. Κρατήστε και κάτι ακόμη. H ιρανική πλευρά ζήτησε τη συνέχιση των πολιτικών διαβουλεύσεων Ελλάδας–Ιράν. Αν αυτό το κανάλι αποκτήσει ουσία, τότε η ελληνική ναυτιλία δεν θα είναι απλώς εκείνη που περιμένει τις αποφάσεις για το Ορμούζ. Μπορεί να γίνει ένας από τους λόγους για τους οποίους η Ελλάδα αποκτά μεγαλύτερο διπλωματικό βάρος στη συζήτηση για την επόμενη ημέρα