Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος προχώρησε σε μια εκτενή ανάλυση σχετικά με τις σχέσεις μεταξύ των διαδοχικών γενεών στον χώρο της υποκριτικής, τον ανταγωνιστικό χαρακτήρα του επαγγέλματος, αλλά και τη συνεργασία του με τον Γιώργο Κιμούλη, μιλώντας στο ΒΗΜΑgazino και τη δημοσιογράφο Μυρτώ Λοβέρδου.
Η στάση απέναντι στην εμπειρία
Ο καταξιωμένος ηθοποιός περιέγραψε τη φιλοσοφία του σχετικά με τη συναναστροφή με παλαιότερους καλλιτέχνες, επισημαίνοντας πως η επιθυμία του να αντλεί γνώσεις από την εμπειρία τους είναι κεντρικής σημασίας για την εξέλιξή του. Όπως χαρακτηριστικά δήλωσε: «Εμένα μάλλον με έχει σώσει το ότι δεν είχα ποτέ την ψευδαίσθηση ότι “ξέρω”». Ο ίδιος εξήγησε ότι ανέκαθεν προτιμούσε να μελετά τη διαδρομή άλλων καλλιτεχνών, ενσωματώνοντας στοιχεία που θεωρεί ωφέλιμα για τη δική του πορεία, αποφεύγοντας κάθε μορφή απαξίωσης προς τους παλαιότερους συναδέλφους του.
Γενεακές διαφορές και επαγγελματικός ανταγωνισμός
Εστιάζοντας στις δυναμικές που αναπτύσσονται στο σύγχρονο θέατρο, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος εξέφρασε την άποψη ότι η δική του γενιά κινείται σε ένα αβέβαιο πλαίσιο, βιώνοντας παράλληλα μια αίσθηση ήττας. Αντιπαραβάλλοντας τη δική του εμπειρία με τη συνεργασία του με τον Γιώργο Κιμούλη, διέκρινε μια αξιοσημείωτη διαφορά στη στάση των παλαιότερων απέναντι στους νεότερους:
- Η γενιά του Γιώργου Κιμούλη παρουσιάζεται πιο ανοιχτόκαρδη και γενναιόδωρη προς τους νέους καλλιτέχνες.
- Η αμέσως προηγούμενη γενιά από τη δική του φαίνεται να διακατέχεται από μεγαλύτερη αγωνία και ανταγωνιστικότητα.
Σχετικά με αυτό, ο ηθοποιός ανέφερε: «Το βλέπω να το κάνουν συνάδελφοι μου, λίγο μεγαλύτεροι από εμένα – γιατί η δική μου γενιά βρίσκεται σε ένα θολό τοπίο, ζει μια ήττα. Με τον Γιώργο (σ.σ. Κιμούλη) η διαφορά μας είναι πάνω από μια γενιά και θα έλεγα ότι η δική του είναι πιο γενναιόδωρη με τους νέους από ό,τι είναι η προηγούμενη από τη δική μου – ίσως νιώθουν περισσότερο τον ανταγωνισμό».
Η οπτική της νεότερης γενιάς
Κλείνοντας, ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος τοποθετήθηκε για την αυτοπεποίθηση που διακατέχει τους νέους ανθρώπους σήμερα, εστιάζοντας στην ικανότητά τους να αποδέχονται την αποτυχία ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι της επαγγελματικής τους διαδρομής, έχοντας την πεποίθηση ότι υπάρχει πάντα η δυνατότητα για μια νέα προσπάθεια. «Δεν ξέρω αν είναι αλαζονεία. Υπάρχει στους νέους μια αίσθηση ότι “και η αποτυχία είναι μέσα στο πρόγραμμα, αλλά έχω το περιθώριο να ξαναδοκιμάσω”. Ταυτόχρονα όμως ζηλεύω τη σιγουριά που έχει η γενιά του Γιώργου – που δεν παίζει, είναι», κατέληξε.
