Το Πολυτεχνείο έγινε τον Νοέμβριο του ’73 κι όμως από τότε το αίμα συνεχίζει να ρέει. Μόνο που το 1980 δεν έτρεξε απλά αίμα, αλλά χάθηκαν δύο ζωές.
Αυτή τη φορά οι διαδηλωτές δεν ζητούσαν Ψωμί – Παιδεία – Ελευθερία, αλλά το δικαίωμα να φτάσουν μέχρι την Αμερικανική πρεσβεία. Ήταν 16 Νοεμβρίου, ημέρα Κυριακή.
Η κυβέρνηση Ράλλη είχε απαγορεύσει η πορεία να καταλήξει στον προορισμό της. Η Αστυνομία είχε πάρει ρητή εντολή να σταματήσει η πορεία στο Βουλή.

Το κλίμα έτσι κι αλλιώς ήταν φορτισμένο. Λίγες μέρες νωρίτερα στις 21 Οκτωβρίου η Ελλάδα επέστρεφε (και) στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, άρχιζαν οι διαπραγματεύσεις για την αναθεώρηση της συμφωνίας για τις Αμερικανικές βάσεις στην Ελλάδα, ενώ για πρώτη φορά Έλληνας υπουργός Εθνικής Άμυνας, ο Ευάγγελος Αβέρωφ μετείχε σε σύσκεψη για την πυρηνική προστασία των μελών της συμμαχίας σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης από την ΕΣΣΔ.
Και το βασικότερο, το ρολόι της Ιστορίας ήταν έτοιμο να αλλάξει. Σε λιγότερο από ένα χρόνο το ΠΑΣΟΚ θα ερχόταν στην εξουσία.
Το κλίμα είναι φορτισμένο και αντιαμερικανικό. Όμως έρχονται και εκλογές, το ΠΑΣΟΚ θέλει να διατηρήσει τον αέρα της πρωτιάς και το ΚΚΕ δεν θέλει να φοβίσει τους αναποφάσιστους. Αυτοί έχουν το… πάνω χέρι στην ΕΦΕΕ.

Αντίθετα οι άλλες παρατάξεις της Αριστεράς κα ειδικά της εξωκοινοβουλευτικής επιμένουν η πορεία να ολοκληρωθεί στον αρχικό προορισμό.
Ένα μπλοκ της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς είχε μπει σφήνα στα αντίστοιχα του «Ρήγα» και της ΚΝΕ.
Η κίνησή τους να συνεχίσουν και μετά το Σύνταγμα συναντά την αντίδραση της αστυνομίας που με βία πουν θυμίζει τη δεκαετία του ΄60 χτυπά όποιον βρει μπροστά της.
Έξω από το ξενοδοχείο Μεγάλη Βρετανία μια κοπέλα εγκλωβίζεται. Δέχεται 18 χτυπήματα στο κεφάλι, τόσα έδειξε η ιατροδικαστική έρευνα. Είναι η εργάτρια από το Περιστέρι Σταματίνα Κανελλοπούλου…

Ο σύντροφός της περιγράφει στα «ΝΕΑ»:

Ο Ιάκωβος Κουμής είχε γεννηθεί στην Αμμόχωστο. Έζησε τον ξεριζωμό, σπούδαζε και παράλληλα εργαζόταν στην Αθήνα μαζί με τη γυναίκα του Μαρία. Ήταν ακόμα πιο άτυχος. Δέχτηκε πισώπλατα χτύπημα κι έμεινε σε κώμα, ουσιαστικά νεκρός πριν αφήσει την τελευταία του πνοή μια εβδομάδα αργότερα.

Η γυναίκα του Μαρία μίλησε κι αυτή στα «ΝΕΑ», ενώ ο σύζυγός της έδινε μάχη να κρατηθεί στη ζωή.

Ο συμπολιτευόμενος τύπος στάθηκε περισσότερο στον τραυματισμό του εισαγγελέα Κοιυβέλη στο μηρό παρά στη νεκρή Σταματίνα και τους δύο νεαρούς που έδιναν μάχη να κρατηθούν στη ζωή, ή τους δεκάδες άλλους τραυματίες. Ο εισαγγελέας αναφέρει:

Λίγες μέρες αργότερα ην εφημερίδα «Ποντίκι» αποκάλυπτε μερικές λεπτομέρειες από το παρελθόν του

Όπως συμβαίνει συχνά σε αυτό τον τόπο, άλλα γεγονότα… προσπέρασαν τις δύο τραγικές περιπτώσεις. Έμεινε ο πόνος στις οικογένειες των θυμάτων κι αναφορά σε κάποια επέτειο όπως η σημερινή. Έγινε ΕΔΕ, το αποτέλεσμά της δεν ανακοινώθηκε ποτέ, κανείς δεν υπέστη οποιαδήποτε κύρωση και στην ουσία οι δολοφόνοι δύο ανθρώπων έμειναν ατιμώρητοι. Οι οικογένειες των δύο θυμάτων κατέθεσαν μηνύσεις κατά παντός υπευθύνου, αλλά οι δράστες δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ και δεν υπήρξε καμία ποινική δίωξη ή καταδίκη.
Και το χειρότερο: Η τότε πολιτική ηγεσία και μεγάλο μέρος του Τύπου απέδωσαν τα εκτεταμένα επεισόδια σε «προβοκάτορες» και εξτρεμιστικά στοιχεία.



