Εταιρεία διαχείρισης προχώρησε σε επίδοση επιταγής προς εκτέλεση, με στόχο την αναγκαστική κατάσχεση ακινήτου, μόνο που υπήρχε μια μικρή λεπτομέρεια: ο οφειλέτης είχε αποβιώσει. Η εταιρεία υποστήριξε ότι δεν γνώριζε τον θάνατό του, επιχείρημα που, ωστόσο, δεν έπεισε το δικαστήριο. Και αυτό γιατί η διαδικασία έπρεπε εξαρχής να έχει στραφεί κατά του νόμιμου κληρονόμου και όχι κατά ενός προσώπου που δεν βρισκόταν πλέον στη ζωή. Το δικαστήριο έκρινε ότι η άγνοια του θανάτου δεν ασκεί έννομη επιρροή, ενώ η ακυρότητα επέρχεται χωρίς να χρειάζεται να αποδειχθεί δικονομική βλάβη. Το αποτέλεσμα; Η επιταγή προς εκτέλεση ακυρώθηκε και μαζί της συμπαρασύρθηκε αυτομάτως και η διαδικασία της κατάσχεσης. Στην προσπάθεια των ανακτήσεων οι servicers πρέπει να ελέγχουν όχι μόνο πόσα χρωστάει ο οφειλέτης, αλλά και αν βρίσκεται ακόμη εν ζωή. Γιατί η αναγκαστική εκτέλεση έχει τους κανόνες της και δεν μπορεί να προχωρήσει εναντίον αποβιώσαντος, όσο κι αν το σύστημα δεν έχει ενημερωθεί εγκαίρως. Και κάπως έτσι, μια διαδικασία που βάδιζε προς τον τερματισμό επέστρεψε στη γραμμή εκκίνησης.
Όταν ο οφειλέτης έχει αποβιώσει, αλλά ο servicer τον κυνηγά
Ημερομηνία:
