Είναι απόφοιτος της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας, της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής Πειραιώς και σήμερα διακονεί στον Ι. Ν. Γενεσίου της Θεοτόκου στο Παλαιό Ναύπλιο. Οι πρώτες γραμμές από το βιογραφικό του πατέρα Διονύσιου Ταμπάκη, ο οποίος γεννήθηκε στον Πειραιά, με μικρασιατικές ρίζες, δεν προϊδεάζουν για τη συνέχειά του.
Πέρα από τα θρησκευτικά του καθήκοντα και τη συγγραφική του δραστηριότητα, ο ανατρεπτικός κληρικός αυτόν τον καιρό αποκαλύπτει και άλλη μία ενδιαφέρουσα πτυχή του. Κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ «Paradise Metal» (Heat Crimes), προκαλώντας θετικές εντυπώσεις από τον ιδιαίτερο ήχο του. Αξίζει να σημειωθεί ότι το ηχογράφησε στο σπίτι του και αποτελεί μια μείξη βυζαντινής υμνωδίας και drone-doom metal. Ο διεθνής Τύπος, όπως το περιοδικό «Pitchfork», μέσα από τις μουσικές του στήλες τού έγραψε κριτική και του έβαλε τα καθιερωμένα αστεράκια (7,6/10). Ο πατήρ Διονύσιος μετά τον διεθνή αντίκτυπο και τον έπαινο των κριτικών προετοιμάζεται για την παρθενική του ζωντανή εμφάνιση σε φεστιβάλ των ΗΠΑ και τις πρώτες συναυλίες του.
Τι σημαίνει για εσάς αυτή η διεθνής αναγνώριση; Το κοινό του εξωτερικού είναι τελικά πιο έτοιμο να δεχτεί την πνευματικότητα της Ανατολής χωρίς τις παρωπίδες και τα στερεότυπα που έχουμε εμείς εδώ;
Κατά θαυμαστό τρόπο διαπίστωσα πως πιο πολύ εντυπωσιάστηκαν οι ξένοι από τη λίγη μυρωδιά και ευωδία που πήρανε από τη βυζαντινή μας μουσική παράδοση και τα εκκλησιαστικά ακούσματα του άλμπουμ (μαζί με τάλαντα, καμπάνες, σήμαντρα, θυμιατά…), παρά εδώ οι Ελληνες, αν και δεν γνωρίζουν οι άνθρωποι στο εξωτερικό την παράδοσή μας. Για δε ορθόδοξο ιερέα, ζήτημα είναι αν έχουν δει μια δυο φορές, και αυτό στην τηλεόραση. Εδώ πραγματώνεται αυτό που λέει ο Ιησούς Χριστός: «Καὶ ἥξουσιν ἀπὸ ἀνατολῶν καὶ δυσμῶν καὶ ἀπὸ βορρᾶ καὶ νότου, καὶ ἀνακλιθήσονται ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Θεοῦ. Καὶ ἰδοὺ εἰσὶν ἔσχατοι οἳ ἔσονται πρῶτοι, καὶ εἰσὶ πρῶτοι οἳ ἔσονται ἔσχατοι» (Λουκ. ιγ΄-29-30).
Γιατί επιλέξατε τη δεδομένη χρονική στιγμή για να κυκλοφορήσετε το «Paradise Metal»; Εχει να κάνει με μια δική σας εσωτερική ωριμότητα ή νιώσατε ότι ο κόσμος, μέσα στο σημερινό του άγχος, έχει τώρα περισσότερο ανάγκη από αυτό το «πάντρεμα» ήχων;
Οντως, δεν υπήρχε ποτέ εποχή με τόση ζάλη, μπέρδεμα, απόγνωση και κατάθλιψη στους ανθρώπους. Τα πολλά νέα που βλέπουμε και ακούμε μας παλιώνουν την ψυχή. Και καλά να είσαι, μόνο τα νέα να παρακολουθήσεις (κατά 99,9% μόνο αρνητικά) από το Ιντερνετ ή από την τηλεόραση, μετά θέλεις ψυχίατρο. Ετσι ποθώ η μουσική που προσπαθώ να γεφυρώσω να έχει ελπίδα, ανατολές, αισιοδοξία, καλή τρέλα και αγάπη για την Παναγία που είναι το όντως καλό και ό,τι πιο όμορφο και γλυκύτερο υπάρχει στα σύμπαντα. Οσον δε αφορά το συγκεκριμένο timing, αυτό δεν το ρύθμισα εγώ, αλλά τα έφερε ο καλός Θεός με έναν απαλό τρόπο, έτσι όπως απαλά αλλάζουν οι εποχές, καταπώς γράφει ο Ρίτσος, και με έναν τυχαίο, φαινομενικά, τρόπο και από ένα καναλάκι που είχα στο YouTube τώρα έχει ταξιδέψει η μουσική μας σε όλο τον κόσμο.
Μακάρι από όλο αυτό να βγει ωφέλεια, εμψύχωση και μια ψυχική αγκαλιά και χάδι που βγάζει από τον Αδη. Αυτό το περιεχόμενο έχει και το βιβλίο μου, που μόλις τώρα εκδόθηκε, από εμπειρίες ζωής σύγχρονων ασκητών του Αγίου Ορους, «Στην άβυσσο με θέα τον Παράδεισο», το οποίο προσπαθεί να μας βοηθήσει να φτιάξουμε μέσα μας έναν καλό λογισμό που θα βλέπει όλο τον κόσμο με θετικό βλέμμα.
Διότι αν ομορφύνει ένα πρόσωπο ή μία κατάσταση μέσα μας, τότε θα ομορφύνει και έξω μας. Οσον δε αφορά το πάντρεμα των ήχων, αυτό πολύ με ενθουσιάζει. Μακάρι να ιδρυθεί από τη νέα γενιά που έρχεται ένα νέο μουσικό ρεύμα που θα ενώσει ουρανό με γη, δύση με ανατολή, παρελθόν με μέλλον, παραδοσιακό με μοντέρνο. Και έτσι όλα να γίνουν ένα. Αυτό πιστεύω θα συμβάλει και στην ειρήνευση των ανθρώπων, αφού η μουσική μιλάει ανεξαιρέτως σε όλους τους ανθρώπους κάθε μορφωτικού επιπέδου, πλούσιους και φτωχούς. Η λογοτεχνία, ας πούμε, προϋποθέτει να είναι κάποιος εγγράμματος για να καταλάβει. Ενας πίνακας ζωγραφικής, πάλι, κάποιου καλλιτεχνικού ρεύματος μπορεί να αφήσει παντελώς ασυγκίνητο κάποιον που δεν έχει την απαιτούμενη γνώση. Ομοίως ένα γλυπτό… ή μια αρχιτεκτονική καινοτομία… Ακόμη και ο χορός είναι ωραίος ως θέαμα, αλλά η κυρίως τέρψη του βρίσκεται στη συμμετοχή και όχι στη θέασή του… Ενώ η μουσική δεν απαιτεί τίποτα!!! Τη μιλούν και την ακούν οι πάντες!
Η μέταλ μουσική θεωρείται από πολλούς ένα είδος «σκοτεινό» ή ακόμη και εχθρικό προς τη θρησκεία. Εσείς συνδέσατε το μέταλ με το ρήμα μεταλλώ (αναζητώ, ερευνώ). Τι απαντάτε σε εκείνους που βλέπουν μόνο αντίθεση ανάμεσα σε αυτά τα δύο πεδία;
Τι ωραία ο άνθρωπος να έχει όλο καλούς και θετικούς λογισμούς για τα πάντα! Οντως έχει παρεξηγηθεί από τους ανθρώπους της θρησκείας η μέταλ μουσική, και δικαιολογημένα σε κάποιο βαθμό, αφού κάποια από τα μέταλ συγκροτήματα εξυμνούσαν και ακόμη εξυμνούν το σκοτάδι και τον διάβολο. Ομως με τον καιρό παρατήρησα πως στο εξωτερικό αναδείχθηκαν και άλλα ρεύματα μέταλ μουσικής, όπως θρησκευτικής, πατριωτικής και άλλα, που δεν είναι σατανικά. Θέλεις και το σχήμα της ηλεκτρικής κιθάρας που κάποιοι το παρομοιάζουν με κέρατα. Εγώ προσωπικά το συνδυάζω με το κέρας του μόσχου που αναφέρεται στο κατά Λουκάν Ευαγγέλιο. Συμβολίζει τη θυσία και την ιεροσύνη, επειδή το Ευαγγέλιο του Λουκά ξεκινά στον Ναό (όπου γίνονταν θυσίες ζώων) και δίνει έμφαση στο λυτρωτικό έργο. Τι ωραία λοιπόν όταν κάποτε παύσουν οι παρεξηγήσεις και με όμορφο λογισμό εκατέρωθεν οι μεν μεταλάδες αγαπήσουν τη βυζαντινή μουσική – που από τη βαριά και στιβαρή φυσιογνωμία της μπορούμε να την ονομάσουμε και θεϊκή μέταλ –, οι δε άνθρωποι της θρησκείας αγαπήσουν την ηλεκτρική κιθάρα που φέρνει κατά πολύ στην ανθρώπινη φωνή, και έτσι θα δούμε τους Metallica στο Αγιον Ορος και τη Λουκά στους Metallica.
