Πάτρα: 40 χρόνια χωρίς τον Παναγιώτη Κανελλόπουλο

Hταν μια μέρα σαν κι αυτή, το μακρινό 1986, όταν έκανε το γύρο της Ελλάδας η είδηση για το θάνατο του Παναγιώτη Κανελλόπουλου, ενός από τους διαπρεπέστερους διανοητές και φιλοσόφους του 20ού αιώνα, με ζηλευτή παιδεία και πνευματικό έργο που άφησε βαθιά τα ίχνη του στον Πολιτισμό, όχι μόνο της Ελλάδας, αλλά και της Ευρώπης. Βέρος Πατρινός ο Κανελλόπουλος, αγάπησε βαθιά την πόλη του και τη διατήρησε στη μνήμη και την καρδιά του μέχρι τα βαθιά του γεράματα. Ενεργός από την πολύ τρυφερή του ηλικία στην πολιτική -υπήρξε, άλλωστε, ανιψιός του Δ. Γούναρη, αλλά, για ένα διάστημα, και θείος εξ αγχιστείας του Κων. Καραμανλή-, άφησε κι εκεί το αποτύπωμά του, έστω κι αν ατύχησε χαρακτηριστικά και στις δύο πρωθυπουργικές του θητείες, που δεν ξεπέρασαν σε διάρκεια τον ένα μήνα (τη δεύτερη φορά, μάλιστα, ήταν ο Πρωθυπουργός που ανέτρεψε η χούντα των συνταγματαρχών, 18 ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του!). Έχαιρε σεβασμού ολόκληρου σχεδόν του πολιτικού φάσματος, καθώς, ιδίως στα χρόνια της ωριμότητάς του, τον χαρακτήριζαν η σοφία, η νηφαλιότητα και η γενναιότητα αναγνώρισης των λαθών του, ενώ, παρότι σημαίνον στέλεχος της Ν.Δ., δεν είχε διστάσει να διατυπώσει τη ρητή διαφωνία του με την παραπομπή του Ανδρ. Παπανδρέου στο Ειδικό Δικαστήριο. Ο θάνατός του, στα 84 του, συγκίνησε το Πανελλήνιο, ενώ, τέσσερις δεκαετίες μετά, η απουσία του λειτουργεί ως ένα πικρό μέτρο σύγκρισης για την ποιότητα του σημερινού πολιτικού δυναμικού, σε σχέση μ’ εκείνο μιας άλλης εποχής.