Του Βασ. Π. Καυκόπουλου
Μέσα στο κατακαλόκαιρο πήρες τα κατάρτια της ζωής σου κι “έφυγες” εκεί όπου φυσάει ο άνεμος της αιωνιότητας!
Πέρασαν κιόλας, φίλε Στέφανε, σαράντα μέρες από το φευγιό σου, μα, θέλουμε να ξέρεις, ότι στις ψυχές μας έχει χαραχθεί ένα βαθύ αποτύπωμα: Πρόκειται για το αγκυροβολημένο απαστράπτον χαμόγελό σου, σημείον αναφοράς του ανέσπερου φωτός της ψυχής σου!
Φτωχότερος ο πνευματικός κόσμος, από τις 4 Αυγούστου τ.έ., την αποφράδα εκείνη Δευτέρα, που ”σκέφθηκες” να μας αφήσεις έτσι ξαφνικά! Κι ενώ λίγες ώρες νωρίτερα μιλούσαμε, καλαμπουρίζαμε, εσύ …κανόνιζες (sic) τα του ταξιδίου σου, του χωρίς επιστροφή προορισμού σου!
Αγαπημένε, αλησμόνητε φίλε, αδερφέ Στέφανε, είμαι βέβαιος ότι εκεί, στα μπαλκόνια του παραδείσου, θα υπομειδιάς με τα λογίδριά μας, τα γραπτά μας κείμενα για σένα κ.λπ. όμως, πίστεψέ με, φτωχύναμε.
Φτώχυνε η Πάτρα μας, η Αχαϊα, η Πελοπόννησος, ολόκληρη η πνευματική πατρίδα! Φτώχυνε, φίλε κι αδερφέ, η ζωή μας.
Η ζωή όλων ημών, των φίλων σου. Σε σημείο που ασυναίσθητα, βγάζουμε το κινητό από την τσέπη κάνοντας την κίνηση να σου τηλεφωνήσουμε! Σε σημείο που, είπαμε με τον έτερο φίλο και συγκυρηναίο Κώστα Κλαμπανιστή, να μη διαγράψουμε ποτέ από τον κατάλογο των επαφών μας το όνομά σου!!!
Αναπαύσου εν ειρήνη, Στέφανε, στη γη των προγόνων σου στο ορεινό Λεχούρι Καλαβρύτων. Εμείς ένα σου υποσχόμαστε: Ότι θα σε κουβαλάμε πάντα μαζί μας, στις καρδιές μας. Καλό ”καφέ” με τον Στέλιο Καραβίτη. Καλό Παράδεισο!
