«33 μέρες τώρα, κάθε που άνοιγα τα μάτια, ρόμπες λευκές και τα πρόσωπα της οικογένειάς μου εκεί…». Με λόγια που συγκλονίζουν, ο πρώην διευθυντής της Πινακοθήκης Αγρινίου, Γαρουφαλής, μοιράζεται τη δύσκολη περιπέτεια της υγείας του, τη μάχη που έδωσε και το φως της ελπίδας που άρχισε ξανά να φωτίζει τη ζωή του.
Υπάρχουν στιγμές που η ίδια η ζωή ξεπερνά την τέχνη. Που ο άνθρωπος καλείται να αναμετρηθεί με τους μεγαλύτερους φόβους του, να διαβεί τα πιο βαθιά σκοτάδια και να αναζητήσει, με όση δύναμη του έχει απομείνει, μια χαραμάδα φωτός.
Μια τέτοια δοκιμασία βίωσε ο πρώην καλλιτεχνικός διευθυντής της Πινακοθήκης Αγρινίου, Γαρουφαλής, ο οποίος, έπειτα από 33 ημέρες νοσηλείας, προχώρησε σε μια βαθιά ανθρώπινη και συγκινητική δημόσια εξομολόγηση.
Ένας άνθρωπος που υπηρέτησε την τέχνη και αναζητούσε μέσα από τη ζωγραφική το πέρασμα από το σκοτάδι στο φως, βρέθηκε ξαφνικά να βιώνει αυτήν ακριβώς τη διαδρομή στην πιο σκληρή και αληθινή της μορφή.
«Έγραφα και ξανάγραφα πως “η διαδρομή από το σκοτάδι στο φως αποτελεί ζωγραφικό στοίχημα”, χρόνιο ζητούμενο σε κάθε μου έργο… Αίφνης, λες και πείσμωσε η ίδια η ζωή κι είπε να με δοκιμάσει οδηγώντας με στα πιο βαθιά σκοτάδια της…», αναφέρει στην ανάρτησή του.
Η εικόνα που περιγράφει είναι λιτή, αλλά συγκλονιστική: κάθε φορά που άνοιγε τα μάτια του, αντίκριζε τις λευκές ρόμπες των ανθρώπων που τον φρόντιζαν και τα πρόσωπα της οικογένειάς του.
Πρόσωπα γνώριμα, αγαπημένα. Πρόσωπα που μέσα στην αγωνία γίνονταν η ζωντανή υπενθύμιση πως δεν ήταν μόνος.Και ύστερα, μετά τις δύσκολες αυτές ημέρες, ήρθε το πολυπόθητο ξημέρωμα.
«Η Χάρη Του έκανε το θαύμα Της κι επιτέλους χάραξε…», γράφει, συμπυκνώνοντας σε λίγες λέξεις όλη την ανακούφιση, την πίστη και την ευγνωμοσύνη ενός ανθρώπου που πέρασε μια μεγάλη δοκιμασία.
Ένα βαθύ «ευχαριστώ» στους ανθρώπους με τις λευκές ρόμπες
Ιδιαίτερη συγκίνηση προκαλεί η δημόσια έκφραση ευγνωμοσύνης προς τους ανθρώπους που στάθηκαν δίπλα του κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του.
Ο πρώην διευθυντής της Πινακοθήκης Αγρινίου απευθύνει ένα μεγάλο «ευχαριστώ» στον κ. Περικλή Δουζδαμπάνη, στη διοίκηση, στους γιατρούς και στο νοσηλευτικό προσωπικό του Νεφρολογικού Τμήματος του Γενικού Νοσοκομείου Πατρών «Ο Άγιος Ανδρέας».
Τους αποκαλεί «σύγχρονους Καλούς Σαμαρείτες», ανθρώπους που, όπως χαρακτηριστικά σημειώνει, υπερέβαλαν εαυτούς.
«Υποκλίνομαι!», γράφει με μια λέξη που εμπεριέχει όσα δύσκολα μπορούν να περιγραφούν.
Γιατί πίσω από κάθε λευκή ρόμπα βρίσκεται ένας άνθρωπος. Και πίσω από κάθε προσπάθεια για τη σωτηρία μιας ζωής κρύβονται αμέτρητες στιγμές φροντίδας, ευθύνης και προσφοράς.
«Η Ζωή είναι η ύψιστη αξία κι εμείς φλογίτσες που τρεμοσβήνουν»
Ίσως όμως το πιο συγκλονιστικό σημείο της ανάρτησής του να είναι εκείνο όπου η προσωπική του περιπέτεια μετατρέπεται σε ένα βαθύτερο μήνυμα για την ανθρώπινη ύπαρξη. «Η Ζωή είναι η ύψιστη αξία κι εμείς φλογίτσες που τρεμοσβήνουν σε κάθε φύσημα…».
Μια φράση που μοιάζει να χωρά μέσα της την εύθραυστη φύση της ανθρώπινης ζωής. Όλα όσα θεωρούμε δεδομένα, μέχρι τη στιγμή που μια δοκιμασία έρχεται να μας θυμίσει πόσο πολύτιμα είναι.
Ο άνθρωπος που αναζητούσε το φως μέσα από τα χρώματα και τους καμβάδες, το ανακάλυψε αυτή τη φορά στο βλέμμα των δικών του ανθρώπων, στη φροντίδα των γιατρών, στην αγάπη που εισέπραξε και στην ελπίδα για την επόμενη ημέρα.
Και τώρα, έξω από το περιβάλλον της νοσηλείας που περιγράφει, ακόμη και η ψύχρα του Νοέμβρη αποκτά μια διαφορετική γλυκύτητα.
«Έξω έχει μια γλυκιά ψύχρα μα το βλέμμα μου στραμμένο στον καθαρό ουρανό νιώθει τη θέρμη της δικής σας αγάπης…», σημειώνει.
Η δύσκολη ανηφοριά και η ελπίδα για το αύριο
Η περιπέτεια δεν έχει ακόμη ολοκληρωθεί. Ο ίδιος δεν κρύβει ότι μπροστά του υπάρχει δρόμος, μια δύσκολη ανηφοριά που καλείται να συνεχίσει.
«Σήμερα κοιτάζω πιο αισιόδοξα το αύριο. Γιατί, κι αν πέρασε ο εφιάλτης, έχουμε ακόμη ανηφοριά…», αναφέρει με συγκινητική ειλικρίνεια.Κλείνει μάλιστα την ανάρτησή του με μια απλή ευχή: «Καλό μήνα».
agrinionews
