Παλιότερα, πριν την εποχή των social media και της αδιάκοπης ροής πληροφορίας, οι μαθητικοί μύθοι γεννιούνταν και μεγάλωναν με μοναδικό καύσιμο τη φαντασία των παιδιών.
Στις αυλές των σχολείων και στις εκδρομές, ένας ψίθυρος, μια υπερβολή ή μια «μαρτυρία» φίλου αρκούσαν για να στηθεί ολόκληρο σκηνικό μυστηρίου.
Κάθε γειτονιά, κάθε σχολείο είχε τη δική του ιστορία-θρύλο: μια φιγούρα που κρυβόταν στο δάσος, ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι που «στοιχειωνόταν», μια σκιά που εμφανιζόταν πάντα στο ίδιο σημείο. Οι μύθοι αυτοί ταξίδευαν από στόμα σε στόμα, άλλαζαν μορφή, φούσκωναν και γίνονταν κομμάτι της συλλογικής παιδικής εμπειρίας.
Μέσα σε αυτό το κλίμα γεννήθηκε και η περίφημη «μάγισσα στις καλαμιές» του Εθνικού Σταδίου της Πάτρας, ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς αστικούς μύθους της δεκαετίας του ’90.
Ειδικότερα, τα παιδιά που φοιτούσαν στα δημοτικά της Πάτρας, όταν άκουγαν από το στόμα του διευθυντή τη λέξη… εκδρομή και μάλιστα στο Εθνικό Στάδιο, ένα πράγμα πήγαινε κατευθείαν στο μυαλό τους ή μάλλον το στοίχειωνε! Ποιο ήταν αυτό; Μα φυσικά η περιβόητη μάγισσα που βρισκόταν στις καλαμιές κοντά στο γήπεδο!
Σε ομαδούλες ή κάποιοι πιο τολμηροί ατομικά πλησίαζαν τις καλαμιές και μετά από λίγο έτρεχαν να πουν στα υπόλοιπα παιδιά τι είδαν ή τι άκουσαν.
Οι ιστορίες που έπλαθε το παιδικό μυαλό ήταν ποικίλες και με μπόλικη φαντασία. Άλλοι έβλεπαν τη μορφή ή τη σκιά της μάγισσας, άλλοι άκουγαν το περπάτημά της ή φωνές και φυσικά ένα παλιό αντικείμενο μέσα από τη φαντασία άνετα μετατρεπόταν σε κομμένο ανθρώπινο μέλος ή πτώμα.
Ορισμένες φορές οι ίδιοι οι δάσκαλοι αγανακτούσαν με αυτά που άκουγαν και απαγόρευαν στα παιδιά να πηγαίνουν εκεί. Αυτό φυσικά ήταν αφορμή να σκέφτονται τα παιδιά πως όντως κάτι βρίσκεται εκεί και να δημιουργούν περισσότερες ιστορίες.
Τελικά το στάδιο ανακατασκευάστηκε το 2004 και τη θέση του πήρε το σημερινό Παμπελοποννησιακό Στάδιο. Οι καλαμιές χάθηκαν, το ίδιο και ο μύθος της μάγισσας, που μπήκε στο χρονοντούλαπο των παιδικών μας αναμνήσεων.
