Εγραψε το μέλος της ΓΣΕΕ και πατρινός συνδικαλιστής Δημήτρης Καραγεωργόπουλος:
Επανέρχομαι αναγκαστικά γιατί πραγματικά κάποιοι δεν θέλουν να το καταλάβουν και πρέπει να τους το κάνω φραγκοδίφραγκα.
Υπάρχει μια εύλογη πίεση από τα ΜΜΕ, αλλά και έντονη προσπάθεια από συγκεκριμένους κύκλους (με διαφορετική σκοπιμότητα η κάθε πλευρά), να βγω να τοποθετηθώ δημόσια για την αρνητική επικαιρότητα στο συνδικαλιστικό χώρο.
Βλέπετε, ο επιχειρηματικός και πολιτικός πόλεμος για την επαγγελματική κατάρτιση μαίνεται.
Δεν θα μπω και εγώ στον κατάλογο των όψιμων «επαναστατών» που ενώ συνδιαλέγονται πολύπλευρα -και ενίοτε γκρίζα- με την ηγεσία του συνδικαλιστικού κινήματος, σήμερα, ως κοινοί τυχοδιώκτες, βγαίνουν και λένε: εμείς τα είχαμε καταγγείλει. Αλήθεια; Πότε, που και τι ακριβώς καταγγείλατε για την υπόθεση της επικαιρότητας; Τι ψηφίζετε στις συνεδριάσεις; Τι κάνετε στην πράξη; Αλλού αυτά, όχι σε εμάς που σας γνωρίζουμε.
Αρνούμαι λοιπόν να γίνω ένας από αυτούς. Και έχω εξηγήσει τους λόγους σε προηγούμενο post.
Ό,τι είχα να πω, το είπα επώνυμα, εδώ και καιρό, αποκλειστικά απευθυνόμενος στην ηγεσία και στα μέλη της παράταξής μου. Δεν λειτούργησα και δεν λειτουργώ παρασκηνιακά, δεν εργαλειοποίησα και δεν εργαλειοποιώ ποτέ τη γνώση μου. Δεν επιτρέπω να γίνομαι το βολικό «αφήγημα» όλων όσοι προσπαθούν να δικαιολογήσουν στους γύρω τους τα αδικαιολόγητα.
Κάποιοι κατάλαβαν πολύ καλά τι τους είπα και έκαναν πως δεν άκουσαν.
Άλλοι παρεξήγησαν.
Άλλοι είδαν ευκαιρίες για τους ίδιους.
Άλλοι συμβιβάστηκαν, κι άλλοι φοβήθηκαν και σιώπησαν.
Εγώ προσωπικά δεν επικαλούμαι το «δικαίωμα της σιωπής». Δεν είμαι τέτοιος. Έχω άποψη. Έχω ισχυρά και ακλόνητα επιχειρήματα. Ξέρω να αμύνομαι και να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου από κακόβουλες ενέργειες (αυτό νομίζω το έχουν εμπεδώσει άπαντες). Ξέρω πολλές αλήθειες και τις εισφέρω πάντα ΕΠΩΝΥΜΑ και ΘΕΣΜΙΚΑ, όπου και όποτε απαιτείται, χωρίς να διεκδικώ για τον εαυτό μου απολύτως τίποτα. Και θα αποδειχθεί σύντομα αυτό που λέω.
Δεν θα μπω στη λογική της δημόσιας αντιπαράθεσης, ούτε θα σχολιάσω την εξέλιξη υποθέσεων που βρίσκονται αλλού. Αν και όταν χρειαστεί, ξέρω πού και πώς μιλάω.
Το συνδικαλιστικό κίνημα είναι καθρέφτης του πολιτικού συστήματος. Και τα δύο έχουν παθογένειες και νοσούν εδώ και χρόνια.
Η γενιά μου απέτυχε να αναλάβει τις απαιτούμενες πρωτοβουλίες βελτίωσης της κατάστασης.
Προσωπικά αναλαμβάνω το μερίδιο ευθύνης που μου αναλογεί.
Η συζήτηση που χρειάζεται τώρα δεν πρέπει να είναι επικοινωνιακή. Πρέπει να είναι θεσμική.
