Δύσκολη μέρα η σημερινή.
Ο Γιάννης Κουλούρης έφυγε και μαζί του φεύγει ένας άνθρωπος που για εμάς στη Νέα Δημοκρατία ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα παλιό και άξιο στέλεχος της παράταξης.
Ήταν ο Γιάννης μας/μου.
Ένας άνθρωπος που ήταν πάντα παρών. Χωρίς ανταλλάγματα, χωρίς δεύτερες σκέψεις, χωρίς να μετρά τι έδωσε και τι πήρε. Δούλεψε για τη Νέα Δημοκρατία αδιάλειπτα επί χρόνια, από την ΟΝΝΕΔ έως σήμερα, με μια βαθιά και ανιδιοτελή αγάπη για την παράταξη και κυρίως για τους ανθρώπους της.
Είχε ένα σπάνιο χάρισμα: ένωνε. Δεν χώριζε ποτέ. Ακόμη και όταν υπήρχαν διαφωνίες, ακόμη και στις δύσκολες στιγμές, ο Γιάννης αναζητούσε πάντα αυτό που μας έφερνε κοντά. Ίσως γι’ αυτό του ταίριαζε τόσο πολύ και η ευθύνη που είχε αναλάβει το τελευταίο διάστημα, για την κινητοποίηση και την επανασύνδεση των παλαιότερων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας.
Αγαπούσες τη θάλασσα και μιλούσες γι’ αυτήν συνέχεια. Γι’ αυτό και σήμερα θα σου πω: Καλές θάλασσες…
