Με τα προβλήματα και τις διεκδικήσεις των πολύτεκνων οικογενειών της περιοχής συμμετείχε η Πολυτεκνική Οργάνωση Πατρών και Περιχώρων στο 12ο Πανελλήνιο Επιστημονικό Συνέδριο Πολυτέκνων, που πραγματοποιήθηκε στις 3 και 4 Οκτωβρίου στο Καρπενήσι.
Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε η παρέμβαση της προέδρου της Οργάνωσης, Αναστασίας Μανωλοπούλου – Νικολοπούλου, η οποία έθεσε στο επίκεντρο τις πρόσθετες δυσκολίες που αντιμετωπίζει μια πολύτεκνη οικογένεια όταν ένα από τα παιδιά της έχει αναπηρία.
Aναλυτικά η Πολυτεκνική Οργάνωση Πατρών και περιχώρων επισημαίνει σε ανακοίνωσή της.
Η Πολυτεκνική Οργάνωση Πατρών και Περιχώρων έδωσε δυναμικό παρών στο 12ο Διήμερο Πανελλήνιο Επιστημονικό Συνέδριο Πολυτέκνων που οργάνωσε η Ανώτερα Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος στο Καρπενήσι . Μέλη του Δ.Σ είχαν την ευκαιρία να μιλήσουν για τα προβλήματα , τα αιτήματα και τις διεκδικήσεις καθώς και να ανταλλάξουν απόψεις με τις αντιπροσωπίες από
όλη την Ελλάδα , με την ΑΣΠΕ , με βουλευτές , δημάρχους , αντιπεριφερειάρχες κι εκπροσώπους της κυβέρνησης και φορέων.
Εξάλλου η κ. Αν. Μανωλοπούλου – Νικολοπούλου σε ομιλία της με θέμα «Πολύτεκνη οικογένεια με παιδί ΑΜΕΑ» ανέδειξε μια πραγματικότητα που, όπως τόνισε, δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποσπασματικά: την πολύτεκνη οικογένεια που μεγαλώνει ένα παιδί με αναπηρία και καλείται καθημερινά να διαχειριστεί πολλαπλές και αλληλένδετες ανάγκες
φροντίδας, εργασίας, οικονομικής επιβάρυνσης και μέριμνας για το μέλλον.
Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στα αδέλφια των παιδιών με αναπηρία, επισημαίνοντας ότι η οικογενειακή αλληλεγγύη είναι ανεκτίμητη, αλλά δεν μπορεί να θεωρείται αυτονόητο ότι τα αδέλφια θα αναλάβουν στο μέλλον τον ρόλο του φροντιστή. «Η οικογενειακή αλληλεγγύη δεν μπορεί να υποκαθιστά την ευθύνη της Πολιτείας», υπογράμμισε.
Η Πρόεδρος της Πολυτεκνικής Οργάνωσης Πατρών και Περιχώρων κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις: ενιαία αντιμετώπιση της πολύτεκνης οικογένειας με μέλος με αναπηρία, εξατομικευμένο οικογενειακό σχέδιο υποστήριξης, ανάπτυξη υπηρεσιών προσωρινής ανακούφισης, ενίσχυση της προσωπικής βοήθειας και της υποστηριζόμενης διαβίωσης, μείωση της γραφειοκρατίας και ουσιαστικότερη οικονομική, φορολογική και εργασιακή στήριξη, ισότιμη πρόσβαση στις υπηρεσίες σε ολόκληρη τη χώρα και εθνικό σχεδιασμό για το κρίσιμο ζήτημα του «μετά τους γονείς».
Παράλληλα, πρότεινε τη δημιουργία ενός πιλοτικού ολοκληρωμένου προγράμματος ειδικά για πολύτεκνες οικογένειες που έχουν μέλος με αναπηρία, το οποίο θα συνδυάζει προσωπική βοήθεια, υπηρεσίες ανακούφισης των φροντιστών, υποστήριξη των αδελφών και έγκαιρο σχεδιασμό για την ενήλικη ζωή και τη μελλοντική διαβίωση.
Κλείνοντας την ομιλία της, η Αναστασία Μανωλοπούλου – Νικολοπούλου έστειλε ένα σαφές μήνυμα:
«Η οικογένεια ενός ανθρώπου με αναπηρία δεν ζητά οίκτο. Και η πολύτεκνη οικογένεια δεν ζητά προνόμια. Ζητά δικαιοσύνη. Δεν ζητάμε
από την Πολιτεία να αντικαταστήσει την οικογένεια. Ζητάμε να μην την αφήνει μόνη.»
Και κατέληξε: «Ένας άνθρωπος με αναπηρία δεν πρέπει να χρειάζεται να είναι τυχερός για να ζήσει με αξιοπρέπεια. Γιατί αυτό δεν είναι φιλανθρωπία. Είναι
δικαίωμα, ισότητα και αξιοπρέπεια.»
