Το πρόβλημα της στάθμευσης στην Πάτρα δεν είναι καινούργιο. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχει οξυνθεί σημαντικά. Η πόλη αλλάζει με πεζοδρομήσεις, αναπλάσεις και κυκλοφοριακές παρεμβάσεις που στοχεύουν σε μια πιο ανθρώπινη και λειτουργική καθημερινότητα. Καμία όμως παρέμβαση δεν μπορεί να πετύχει όταν δεν συνοδεύεται από τις απαραίτητες υποδομές.
Έπειτα από δεκατρία χρόνια δημοτικής διοίκησης, η κατάσταση στη στάθμευση παραμένει ουσιαστικά αμετάβλητη. Οι δημότες εξακολουθούν να αναζητούν καθημερινά μια θέση στάθμευσης, χάνοντας πολύτιμο χρόνο, καύσιμα και υπομονή, ενώ το κυκλοφοριακό επιβαρύνεται ακόμη περισσότερο.
Ιδιαίτερα έντονο είναι το πρόβλημα στην ανατολική πλευρά της Πάτρας, όπου δεν υπάρχει ούτε ένας οργανωμένος δημοτικός χώρος στάθμευσης που να καλύπτει τις ανάγκες των κατοίκων. Πρόκειται για μια περιοχή που αναπτύσσεται διαρκώς, με αυξημένη κατοικία, εμπορική δραστηριότητα και υπηρεσίες, όμως οι δημότες της αναγκάζονται καθημερινά να ταλαιπωρούνται αναζητώντας μια θέση στάθμευσης. Η απουσία σχεδιασμού για την ανατολική Πάτρα αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες αδυναμίες της δημοτικής αρχής όλα αυτά τα χρόνια.
Οι δημοτικοί χώροι στάθμευσης που λειτουργούν σήμερα δεν επαρκούν και σε πολλές περιπτώσεις βρίσκονται σε κακή κατάσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το πάρκινγκ του Αγίου Διονυσίου, όπου απουσιάζουν βασικές υποδομές, όπως σωστές διαγραμμίσεις, επαρκής φωτισμός, σκίαση, καθαριότητα και φύλαξη. Αντίστοιχη εικόνα παρουσιάζουν και άλλοι χώροι, όπως το πάρκινγκ Καλεντζώτη.
Η αντιμετώπιση του κυκλοφοριακού δεν μπορεί να εξαντλείται στις πεζοδρομήσεις και τις μονοδρομήσεις. Όταν καταργούνται θέσεις στάθμευσης, ο Δήμος οφείλει να δημιουργεί νέους, σύγχρονους και οργανωμένους χώρους που να εξυπηρετούν κατοίκους, εργαζόμενους και επισκέπτες. Παράλληλα, χρειάζεται να αξιοποιηθούν περιφερειακοί χώροι στάθμευσης, οι οποίοι θα συνδέονται με το κέντρο μέσω μικρών δημοτικών λεωφορείων (mini bus), όπως συμβαίνει σε πολλές σύγχρονες ευρωπαϊκές πόλεις.
Η στάθμευση δεν είναι μια δευτερεύουσα υπόθεση. Είναι ζήτημα ποιότητας ζωής, εύρυθμης λειτουργίας της αγοράς, προστασίας του περιβάλλοντος και σεβασμού προς τον πολίτη. Η Πάτρα δεν μπορεί να διεκδικεί τον τίτλο μιας σύγχρονης πόλης όταν βασικές ανάγκες, όπως η οργανωμένη στάθμευση, παραμένουν άλυτες επί πολλά χρόνια.
Η πόλη χρειάζεται σχέδιο, νέες υποδομές και πολιτική βούληση. Οι δημότες δεν ζητούν το αυτονόητο μόνο για το κέντρο, αλλά για κάθε γειτονιά της Πάτρας. Και η ανατολική πλευρά της πόλης δεν μπορεί να συνεχίσει να αντιμετωπίζεται ως ο μεγάλος ξεχασμένος της δημοτικής πολιτικής.
Αντώνης Χαροκόπος
Δημοτικός Σύμβουλος
