Φίλε – αδελφέ – θείε
,Η νύχτα αυτή δεν ξεκίνησε καλά. Με το πρώτο άκουσμα της είδησης, το μυαλό αρνήθηκε να το δεχτεί. Ένιωσα ένα μούδιασμα, σαν ο χρόνος να πάγωσε απότομα και η πραγματικότητα να έκανε ένα λάθος. Δεν γινόταν να ισχύει.Ύστερα, όσο περνούσαν οι ώρες και η σιωπή βάραινε, ήρθε η συνειδητοποίηση. Η σκληρή, απόλυτη αλήθεια ότι έφυγες ξαφνικά, χωρίς προειδοποίηση, χωρίς να προλάβουμε να πούμε ένα τελευταίο αντίο. Τότε είναι που συνειδητοποιείς το μέγεθος της απώλειας.Σαράντα χρόνια φιλίας δεν μεταφράζονται εύκολα σε λέξεις. Είναι μια ολόκληρη ζωή γεμάτη κοινές στιγμές, γέλια, δυσκολίες, συζητήσεις και μια σταθερότητα που θεωρούσαμε δεδομένη. Ήσουν πάντα εκεί, ένα αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου.Το κενό που αφήνεις πίσω σου είναι τεράστιο, αλλά η διαδρομή αυτών των 40 χρόνων δεν σβήνει. Θα σε θυμάμαι πάντα με την ίδια αγάπη και τον ίδιο σεβασμό.
Καλό σου ταξίδι, φίλε – αδερφέ – θείε όπως σου άρεσε να σε αποκαλώ
