Του Κωνσταντίνου Μάγνη (Πελοπόννησος)
Στο διάλειμμα της ταινίας, παιζόταν η διαφήμιση: «Καταστήματα Ηλέκτρα, Βασίλειος Παπαχρηστόπουλος». Αλλά ο άνθρωπος πίσω από την πινακίδα ενός από τα καταστήματα που έγραψαν ιστορία την εποχή όπου οι πατρινοί και οι Ελληνες εφοδιάζονταν με νέα, σύγχρονα ηλεκτρικά είδη, δεν ταίριαζε και πολύ με το παραδοσιακό προφίλ του συνηθισμένου εμπόρου του κέντρου των Πατρών.
Ο Βασίλης Παπαχρηστόπουλος, μία από τις εμβληματικές μορφές των δεκαετιών ’60 και ’70 για την πατραϊκή κοινωνία, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών έχοντας διαγράψει έναν βίο γεμάτο δράση και δημιουργικές πρωτοβουλίες. Η μισή του καρδιά, και κάτι παραπάνω, βρισκόταν στα σπορ, κατά κανόνα με όρους ομαδικότητας και (επεισοδιακής) συντροφιάς, αλλά και γόνιμου αθλητικού συνδικαλισμού. Ψυχή της παρέας, ηγετικό στοιχείο, πολυπράγμων κοινωνικός παράγοντας, αρχοντική φυσιογνωμία, με αστείρευτο κέφι, δεινός ανεκδοτολόγος με σπάνιο συνδυασμό μεσογειακού χιούμορ με αστική φινέτσα, δέσποσε στην τοπική ζωή και την επηρέασε όσο λίγοι.
Με τα παιδιά του Ριάννα και Σωτήρη σε μία από τις αναβάσεις στο αγαπημένο του Παναχαϊκό
Ιστορία έγραψε στις αλπικές χιονοδρομίες, καθώς εργάστηκε ώστε το σπορ να εξελιχθεί και να μπει σε φιλόδοξες τροχιές, σε εθνικό επίπεδο. Δεν υπήρξε αγώνας που να μην είναι παρών, σαν παράγοντας αλλά και σαν πατέρας, μία που δεν ήθελε πολύ για να ακολουθήσουν τα πατρικά ίχνη τα παιδιά του, η Ριάννα και ο Σωτήρης, σαν αξιόλογοι χιονοδρόμοι.
Ονειρό του ήταν η χιονοδρομική ανάπτυξη του Παναχαϊκού, από όπου είχε ξεκινήσει να κάνει σκι «όταν ανέβαιναν από την Πάτρα με τα πόδια και τα σκι στον ώμο», θυμούνται οι δικοί του άνθρωποι. Αξέχαστες βέβαια και οι επεισοδιακές διανυκτερεύσεις στα καταφύγια του Παναχαϊκού και όχι μόνο, τροφοδοτώντας τις παρέες των Πατρών με ωραίες και διασκεδαστικές ιστορίες από ένα κλίμα όπου η ομάδα και η συντροφιά πλούτιζαν το άτομο με αυτοπεποίθηση, χαρακτήρα και διαπαιδαγώγηση γύρω από τη συνύπαρξη, τη συνεργασία και την αλληλεγγύη.
Πρωταγωνίστησε φυσικά και στο καρναβάλι, στους χορούς, τις εξορμήσεις και βέβαια το πρώτο κυνήγι του θησαυρού.
Παναχαϊκός 1962: Ονειρό του ήταν η χιονοδρομική του ανάπτυξη απ’ όπου είχε ξεκινήσει να κάνει σκι
Δεν έμενε ήσυχος… ούτε στα πεδινά: Πρωτοστάτησε στην ανάπτυξη της αντισφαίρισης στην Πάτρα, όντας και ο ίδιος ικανός τενίστας, με μνημειώδεις συμμετοχές στο διπλό, πλάι στο άλτερ έγκο του, τον Κώστα Ανδριανό.
Σε όλα είχε σταθερή συμπαραστάτρια την γλυκιά του σύζυγο Πόλλυ. Η Ριάννα, με τον αξέχαστο Ντένη Χρυσανθόπουλο, και ο Σωτήρης, με την Τζένη Διαμαντοπούλου, του χάρισαν δύο χαριτωμένες εγγονές, τη Μελίνα και τη Νιόβη.
Οπως ζήτησε ο ίδιος, οι στάχτες του θα σκορπιστούν στο Παναχαϊκό, που παραμένει ακόμα στολισμένο με τον ίσκιο και το γέλιο του.
Ο ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΝΔΡΟΥΤΣΕΛΛΗΣ
Ο σημερινός πρόεδρος του Ομίλου Αντισφαίρισης Γιώργος Ανδρουτσέλλης καταθέτει σαν κατευόδιο μία καίρια ανάμνηση: «Ο αγαπημένος μας Βασίλης ως πρόεδρος στις αρχές του μακρινού 2000, είχε ονειρευτεί και κατάφερε να πετύχει την υλοποίηση της πολύ ενδιαφέρουσας αθλητικής και παράλληλα πολιτιστικής διοργάνωσης του τουρνουά Adriatica cup για νέους ηλικίας 15-16 ετών με ιδιαίτερη απήχηση και επιτυχία. Ηταν η απαρχή της ανάπτυξης του Ομίλου, που τα 4 τότε γήπεδα έγιναν 5 και μέχρι σήμερα πάντοτε με δική του ιδέα και συνεχή παρότρυνση, που πήγαζε από την αγάπη του για το Αθλημα και τον Ομιλο, έχει καταφέρει ο Ομιλος σταδιακά να λειτουργεί με αναβαθμισμένες και ποιοτικά άρτιες εγκαταστάσεις με 10 γήπεδα. Την ιδέα του αυτή που η υλοποίηση της αποτέλεσε οδηγό για τις Διοικήσεις του Ομίλου, θα κρατάμε ως μία ιδιαίτερα ισχυρή ανάμνηση και θα εκφράζουμε συνεχώς την ευγνωμοσύνη μας στο πρόσωπό του. Καλό ταξίδι αγαπημένε μας Βασίλη, ευχή που όλα τα μέλη του Ομίλου εκφράζουν».
Πρωταγωνιστής και στο καρναβάλι. Εδώ με τη σύζυγό του Πόλλυ
