Η εικόνα δεν είναι απλώς απογοητευτική, είναι εξοργιστική. Μια περιήγηση στην Πάτρα αρκεί για να αποκαλύψει μια πραγματικότητα που δεν μπορεί πλέον να αγνοηθεί: βανδαλισμοί παντού. Σπασμένα παγκάκια, κατεστραμμένες υποδομές, δημόσιοι χώροι εγκαταλελειμμένοι στην τύχη τους. Μια πόλη που μοιάζει να πληγώνει τον ίδιο της τον εαυτό.
Το εμβληματικό Δημοτικό Θέατρο «Απόλλων», ένα από τα σημαντικότερα αρχιτεκτονικά στολίδια της πόλης, δεν έχει γλυτώσει από τη μανία της φθοράς. Γκράφιτι, σπασμένες πόρτες και τοίχοι, σημάδια εγκατάλειψης και μια εικόνα που δεν τιμά ούτε την ιστορία ούτε τον πολιτισμό που εκπροσωπεί. Λίγα τετράγωνα πιο πέρα, τα σύγχρονα ηλιακά παγκάκια -σύμβολα μιας «έξυπνης πόλης»- έχουν μετατραπεί τα περισσότερα σε κουφάρια, ανενεργά, άχρηστα, ενώ πολλά αγάλματα και προτομές της πόλης, έχουν βανδαλιστεί.
Οι παραδοσιακές βρύσες βανδαλισμένες, άνυδρες και χτυπημένες
Οι παραδοσιακές βρύσες, που πριν λίγα χρόνια τοποθετήθηκαν σε πλατείες και κομβικά σημεία της πόλης για να αναβιώσουν τη λειτουργικότητα και την αισθητική των δημόσιων χώρων, σήμερα δεν λειτουργεί καμία. Οι περισσότερες έχουν βανδαλιστεί, ενώ έχουν κλαπεί οι σιδερένιες σκάρες τους. Το ίδιο δραματικό φαινόμενο εντοπίζεται και σε πολλές παιδικές χαρές, που αντί να είναι χώροι χαράς και ασφαλούς παιχνιδιού για τα παιδιά, έχουν μετατραπεί σε εικόνες εγκατάλειψης και αδιαφορίας.
Και αν κατευθυνθεί κανείς προς το έλος της Αγυιάς, η κατάσταση ξεφεύγει από τα όρια της ντροπής. Τα παρατηρητήρια, που θα μπορούσαν να αποτελούν πόλο περιβαλλοντικής ευαισθητοποίησης, είναι γεμάτα συνθήματα με σπρέι, ενώ κάποια έχουν καταντήσει υπαίθρια αποχωρητήρια. Εκεί όπου θα έπρεπε να υπάρχει σεβασμός στη φύση, κυριαρχεί η πλήρης απαξίωση.
Τα ηλιακά παγκάκια ξεχαρβαλωμένα και ανενεργά
ΑΙΤΙΕΣ ΚΑΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ
Τι θα μπορούσε να αλλάξει τα πράγματα; Σταθερή επιτήρηση και φύλαξη, κάτι που σήμερα λείπει καθώς δεν έχει συσταθεί Δημοτική Αστυνομία στην Πάτρα. Αν υπήρχε, η πόλη θα μπορούσε να ελέγχει έως κάποιο βαθμό τους δημόσιους χώρους και να αποτρέπει τους βανδαλισμούς. Μαζί με αυτό, ουσιαστική παιδεία, από το σχολείο μέχρι την καθημερινότητα, εκστρατείες ενημέρωσης και συμμετοχή των πολιτών. Κάθε δημόσιος χώρος πρέπει να γίνει προέκταση του σπιτιού τους.
Σε σκουπιδότοπους, έχουν μετατραπεί τα παρατηρητήρια στο έλος της Αγυιάς
Αμεση αποκατάσταση των ζημιών και συστηματικός έλεγχος θα σταματούσαν τη φθορά από το να γίνει «κανονικότητα». Η Πάτρα χρειάζεται να γίνει «κοινό σπίτι» για όλους, με σεβασμό στους χώρους πρασίνου, αναψυχής και πολιτισμού. Υπάρχει ελπίδα;
