Τρία χρόνια µετά τη µεγάλη αστυνοµική επιχείρηση που είχε ταράξει την Πάτρα, η υπόθεση ενός εκ των επτά συλληφθέντων επιστρέφει στο προσκήνιο, αυτή τη φορά στη σκηνή του Εφετείου. Οι συλλήψεις είχαν πραγµατοποιηθεί τον Ιανουάριο του 2023, στο πλαίσιο επιχείρησης που συνδέθηκε µε σειρά ένοπλων ληστειών και συνοδεύτηκε από έντονη δηµοσιότητα. Μετά την πρωτόδικη καταδίκη, το δευτεροβάθµιο δικαστήριο καλείται να επανεκτιµήσει το σύνολο της υπόθεσης µε αυστηρά δικανικά κριτήρια και αποκλειστικό γνώµονα τα αποδεικτικά δεδοµένα.
Ανάµεσα στους κατηγορούµενους βρισκόταν ο γιος καταδικασµένου µέλους της τροµοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέµβρη. Το συγκεκριµένο στοιχείο, αν και άσχετο µε την ουσία των αποδείξεων, σηµάδεψε από την πρώτη στιγµή τον δηµόσιο διάλογο. Το επώνυµο λειτούργησε ως βαριά σκιά, προσδίδοντας στην υπόθεση ιστορικό και πολιτικό φορτίο που ξεπερνούσε τα πραγµατικά δεδοµένα της δικογραφίας. Κατά τον συνήγορο υπεράσπισης, η συγγενική αυτή σχέση δηµιούργησε ένα περιβάλλον που επηρέασε τη δηµόσια αντίληψη πριν καν ολοκληρωθεί η δικαστική αξιολόγηση.
Η επιχείρηση της ΕΛ.ΑΣ. εκείνον τον Ιανουάριο αφορούσε πρόσωπα που κινούνται στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Σύµφωνα µε τις αστυνοµικές ανακοινώσεις, οι επτά συλληφθέντες φέρονται να εµπλέκονται σε ληστείες, διακεκριµένες κλοπές, υποθέσεις ναρκωτικών, κατοχή όπλων και εκρηκτικών, καθώς και σε παραβάσεις της νοµοθεσίας περί ραδιοσυχνοτήτων.
Τα ευρήµατα της έρευνας
Κατά τις έρευνες σε κατοικίες στην Πάτρα εντοπίστηκαν, σύµφωνα µε τις τότε πληροφορίες, βιβλία σχετιζόµενα µε ένοπλες οργανώσεις, υδροπονική καλλιέργεια κάνναβης, ασύρµατος µέσω του οποίου φέρονται να παρακολουθούσαν συχνότητες της Αστυνοµίας, καθώς και όπλα και εκρηκτικές ύλες. Σε µία από τις οικίες βρέθηκαν δύο πιστόλια, περίπου 180 γραµµάρια εκρηκτικής ύλης και πυροκροτητές. Παράλληλα, κατασχέθηκαν περούκες, οι οποίες, σύµφωνα µε την ΕΛ.ΑΣ., χρησιµοποιήθηκαν σε ληστείες για την αλλοίωση των χαρακτηριστικών των δραστών.
Η δικογραφία απέδωσε στην οµάδα επτά ληστείες από το 2020 και έπειτα: τρεις σε τραπεζικά καταστήµατα, τρεις σε υποκαταστήµατα των ΕΛΤΑ και µία σε σούπερ µάρκετ στην οδό Νοταρά. Το αρχικό κατηγορητήριο ήταν ευρύ και περιλάµβανε ακόµη και την κατηγορία της συγκρότησης και ένταξης σε εγκληµατική οργάνωση – στοιχείο που ενίσχυε τη δηµοσιότητα της υπόθεσης.
Η πρωτόδικη κρίση και οι αµφισβητήσεις
Σε πρώτο βαθµό, το δικαστήριο κατέληξε σε µερική αποδοχή των κατηγοριών. Ο συγκεκριµένος κατηγορούµενος κρίθηκε ένοχος για έξι ληστείες και για συνέργεια σε µία ακόµη, καθώς και για κλοπές δικύκλων. Αντιθέτως, αθωώθηκε για την κατηγορία της κατασκευής και κατοχής εκρηκτικού µηχανισµού – κρίσιµη διαφοροποίηση σε σχέση µε το αρχικό πλαίσιο. Παράλληλα, σύµφωνα µε την υπερασπιστική θέση, δεν στοιχειοθετήθηκε σε βάρος του ευθύνη για αδικήµατα που σχετίζονταν µε ναρκωτικά, ενώ η κατηγορία περί εγκληµατικής οργάνωσης δεν έγινε δεκτή.
Η διαφοροποίηση αυτή προβάλλεται από την υπεράσπιση ως κρίσιµο στοιχείο. Όπως επισηµαίνει ο Ανδρέας Θ. Ρέγκλης, η ποινική ευθύνη είναι αυστηρά προσωπική και δεν µπορεί να εδράζεται σε συνειρµούς ή σε οικογενειακές αναφορές. Η υπεράσπιση αµφισβητεί τον αποδεικτικό πυρήνα της πρωτόδικης καταδίκης, θέτοντας ζητήµατα σχετικά µε τον τρόπο διενέργειας και αξιολόγησης αναγνωρίσεων, τη στάθµιση µαρτυρικών καταθέσεων και την αποδεικτική αξία τεχνικών ευρηµάτων.
Παράλληλα, έχουν τεθεί δικονοµικές αιτιάσεις που αφορούν θεµελιώδεις εγγυήσεις της ποινικής διαδικασίας, όπως το δικαίωµα πλήρους υπεράσπισης και η αυστηρή τήρηση των κανόνων της δίκαιης δίκης. Από την πλευρά της, η Αστυνοµία έχει παρουσιάσει µια υπόθεση µε οργανωµένα χαρακτηριστικά και διαρκή δράση, εστιάζοντας στα κοινά στοιχεία των ληστειών και στα ευρήµατα των ερευνών.
Το Εφετείο καλείται τώρα να εξετάσει εκ νέου το σύνολο του αποδεικτικού υλικού, απαλλαγµένο από τον θόρυβο που συνόδευσε τις συλλήψεις του 2023. Η δευτεροβάθµια κρίση θα είναι καθοριστική για την οριστική αποτίµηση της υπόθεσης και για το αν η πρωτόδικη απόφαση θα επιβεβαιωθεί ή θα ανατραπεί. Η τελική αξιολόγηση δεν ανήκει ούτε στις αστυνοµικές ανακοινώσεις ούτε στη δηµόσια συζήτηση, αλλά στο δικαστήριο.
Σε µια υπόθεση όπου το όνοµα προηγήθηκε των αποδείξεων, το ζητούµενο πλέον είναι σαφές: η τελική απόφαση να στηριχθεί αποκλειστικά στα πραγµατικά δεδοµένα της δικογραφίας. Γιατί σε ένα κράτος δικαίου, η ευθύνη δεν κληρονοµείται και η ενοχή δεν τεκµαίρεται από τη σκιά της Ιστορίας.
«Η προσωπική ευθύνη έναντι της δηµόσιας εντύπωσης»
Η ποινική ευθύνη είναι αυστηρά προσωπική και δεν µπορεί να εδράζεται σε συνειρµούς ή σε οικογενειακές αναφορές, επισηµαίνει ο συνήγορος υπεράσπισης Ανδρέας Θ. Ρέγκλης. Η έντονη προβολή της συγγενικής σχέσης µε καταδικασµένο µέλος της τροµοκρατικής οργάνωσης 17 Νοέµβρη, υποστηρίζει, δηµιούργησε ένα περιβάλλον που επηρέασε τη δηµόσια αντίληψη πριν ακόµη ολοκληρωθεί η δικαστική αξιολόγηση. Το επώνυµο λειτούργησε ως βαριά σκιά, προσδίδοντας στην υπόθεση ιστορικό και πολιτικό φορτίο που ξεπερνούσε τα πραγµατικά δεδοµένα της δικογραφίας.
Η υπεράσπιση αµφισβητεί τον αποδεικτικό πυρήνα της πρωτόδικης καταδίκης, θέτοντας ζητήµατα σχετικά µε τον τρόπο διενέργειας και αξιολόγησης αναγνωρίσεων, τη στάθµιση µαρτυρικών καταθέσεων και την αποδεικτική αξία τεχνικών ευρηµάτων. Παράλληλα, έχουν τεθεί δικονοµικές αιτιάσεις που αφορούν θεµελιώδεις εγγυήσεις της ποινικής διαδικασίας, όπως το δικαίωµα πλήρους υπεράσπισης και η αυστηρή τήρηση των κανόνων της δίκαιης δίκης. Το Εφετείο καλείται να αποφασίσει απαλλαγµένο από τον θόρυβο που συνόδευσε τις συλλήψεις του 2023.
NEOΛΟΓΟΣ
