Εγραψε ο Πέτρος Νύχτας (PATRAS PHOTOS ΟLD SPECIAL ):
Μαιζώνος και Σωσιπάτρου
Άγνωστο το έτος κατασκευής , προπολεμικό σίγουρα.
Μεταφέρω τα όσα έχει γράψει ο κύριος Απόστολος Φανός στο βιβλίο του ”Τα Χρόνια μου τα Πρώτα – Αφηγήσεις Αναμνήσεων” ( Εκδ. ”Χάρη Τζο Πάτση” , Αθήνα 2019 ).
”Στην Πάτρα εγκατασταθήκαμε σε ένα συγκρότημα έξη κατοικιών ( Σ.Σ.: το 1944 ) , οι τρεις ισόγειες και οι άλλες τρεις ανώγειες , στην οδό Μαιζώνος και Σωσσιπάτρου. Σε μας δόθηκε η μία από τις ανώγειες κατοικίες που είχε 4 δωμάτια , κουζίνα και τουαλέτα , αλλά είχε και δύο λιακωτά , ένα δίπλα στο τελευταίο δωμάτιο , που το είχαμε σαν τραπεζαρία. Από το λιακωτό αυτό μπορούσες, με σιδερένια σκάλα, να πας προς τα πάνω στο δεύτερο λιακωτό – ταράτσα ή προς τα κάτω σε ειδικό χώρο για πλυσταριό. Στο δεύτερο λιακωτό υπήρχε κι ένας μικρός χώρος – σοφίτα για αποθήκη. Όλο το συγκρότημα ανήκε σε ένα ιδιοκτήτη και το δικό μας σπίτι το είχε επιτάξει το Δημόσιο για τις ανάγκες των υπαλλήλων του ( Σ.Σ. : Δημόσιος υπάλληλος ο πατέρας του κυρίου Φανού ). Πληρώναμε ένα συμβολικό ενοίκιο στον ιδιοκτήτη , ο οποίος , φυσικά , δεν έβλεπε την ώρα και τη στιγμή να φύγουμε . Φύγαμε, αλλά μετά από 16 χρόνια , κατά τη διάρκεια των οποίων αυξήθηκε λίγο το ενοίκιο , χωρίς όμως ποτέ να φτάσει στην πραγματική του μισθωτική αξία.
Το συγκρότημα βρισκόταν μεταξύ Αγίου Ανδρέα και Αγίου Γερασίμου , ακριβώς απέναντι από το μεγάλο εργοστάσιο Κλωστοϋφαντουργίας του Μαραγκόπουλου . Λαϊκή συνοικία με κατοίκους μικροεπαγγελματίες και εργάτες .
Οι γύρω δρόμοι ήταν χωματόδρομοι , κάτι που στο άμεσο μέλλον θα χρησίμευε πολύ , αφού θα τους μεταβάλλαμε σε γήπεδα ποδοσφαίρου , ενώ και μερικά παρατημένα περιβόλια και οικόπεδα , θα ήσαν τα γήπεδα του βόλεϊ και του μπάσκετ΄΄.
Άγνωστο το έτος κατασκευής , προπολεμικό σίγουρα.
Μεταφέρω τα όσα έχει γράψει ο κύριος Απόστολος Φανός στο βιβλίο του ”Τα Χρόνια μου τα Πρώτα – Αφηγήσεις Αναμνήσεων” ( Εκδ. ”Χάρη Τζο Πάτση” , Αθήνα 2019 ).
”Στην Πάτρα εγκατασταθήκαμε σε ένα συγκρότημα έξη κατοικιών ( Σ.Σ.: το 1944 ) , οι τρεις ισόγειες και οι άλλες τρεις ανώγειες , στην οδό Μαιζώνος και Σωσσιπάτρου. Σε μας δόθηκε η μία από τις ανώγειες κατοικίες που είχε 4 δωμάτια , κουζίνα και τουαλέτα , αλλά είχε και δύο λιακωτά , ένα δίπλα στο τελευταίο δωμάτιο , που το είχαμε σαν τραπεζαρία. Από το λιακωτό αυτό μπορούσες, με σιδερένια σκάλα, να πας προς τα πάνω στο δεύτερο λιακωτό – ταράτσα ή προς τα κάτω σε ειδικό χώρο για πλυσταριό. Στο δεύτερο λιακωτό υπήρχε κι ένας μικρός χώρος – σοφίτα για αποθήκη. Όλο το συγκρότημα ανήκε σε ένα ιδιοκτήτη και το δικό μας σπίτι το είχε επιτάξει το Δημόσιο για τις ανάγκες των υπαλλήλων του ( Σ.Σ. : Δημόσιος υπάλληλος ο πατέρας του κυρίου Φανού ). Πληρώναμε ένα συμβολικό ενοίκιο στον ιδιοκτήτη , ο οποίος , φυσικά , δεν έβλεπε την ώρα και τη στιγμή να φύγουμε . Φύγαμε, αλλά μετά από 16 χρόνια , κατά τη διάρκεια των οποίων αυξήθηκε λίγο το ενοίκιο , χωρίς όμως ποτέ να φτάσει στην πραγματική του μισθωτική αξία.
Το συγκρότημα βρισκόταν μεταξύ Αγίου Ανδρέα και Αγίου Γερασίμου , ακριβώς απέναντι από το μεγάλο εργοστάσιο Κλωστοϋφαντουργίας του Μαραγκόπουλου . Λαϊκή συνοικία με κατοίκους μικροεπαγγελματίες και εργάτες .
Οι γύρω δρόμοι ήταν χωματόδρομοι , κάτι που στο άμεσο μέλλον θα χρησίμευε πολύ , αφού θα τους μεταβάλλαμε σε γήπεδα ποδοσφαίρου , ενώ και μερικά παρατημένα περιβόλια και οικόπεδα , θα ήσαν τα γήπεδα του βόλεϊ και του μπάσκετ΄΄.
Προσθέτω μερικές ακόμη πληροφορίες που έχει γράψει διάσπαρτες ο κύριος Απόστολος σε κάποιες αναρτήσεις τις ομάδας .
”Το ψηλό κτίριο αριστερά δεν υπήρχε και το οικόπεδο το είχαμε κάνει γήπεδο βόλεϊ ”( Σ.Σ. : θα καταλάβετε στο τέλος της ανάρτησης και στο πρώτο σχόλιο τι εννοεί ακριβώς ).
”Το τέλος της δεκαετίας του 1940 και αρχές της δεκαετίας του 1950 πηγαίναμε για μπάνιο κάτω από τον Άγιο Γεράσιμο. Θυμάμαι όλα τα βυρσοδεψεία που υπήρχαν εκεί. Όταν μάθαμε να κολυμπάμε, ξεμακραίναμε να βρούμε μπλε νερά γιατί στα ρηχά είχαν αρχίσει να μολύνονται από τα απόβλητα των παράκτιων επιχειρήσεων. Δυστυχώς τότε δεν υπήρχε οικολογική ενημέρωση ούτε βιολογικοί καθαρισμοί και όλοι ανεξαιρέτως θεωρούσαν την θάλασσα σαν καθαρτήριο. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έπρεπε για να βρεις καθαρή θάλασσα να πάρεις λεωφορείο μέχρι τις Ιτιές και του Τσαούση και από την άλλη πλευρά μέχρι τα Μποζαϊτικα. Ωσότου βρέθηκε κάποιος δικαστικός επιμελητής να μηνύσει σχεδόν όλες τις πατρινές επιχειρήσεις, ακόμη και τον Δήμο, ώστε να αρχίσουν να μαθαίνουν όλοι ότι υπήρχε και βιολογικός καθαρισμός.”
”Το ψηλό κτίριο αριστερά δεν υπήρχε και το οικόπεδο το είχαμε κάνει γήπεδο βόλεϊ ”( Σ.Σ. : θα καταλάβετε στο τέλος της ανάρτησης και στο πρώτο σχόλιο τι εννοεί ακριβώς ).
”Το τέλος της δεκαετίας του 1940 και αρχές της δεκαετίας του 1950 πηγαίναμε για μπάνιο κάτω από τον Άγιο Γεράσιμο. Θυμάμαι όλα τα βυρσοδεψεία που υπήρχαν εκεί. Όταν μάθαμε να κολυμπάμε, ξεμακραίναμε να βρούμε μπλε νερά γιατί στα ρηχά είχαν αρχίσει να μολύνονται από τα απόβλητα των παράκτιων επιχειρήσεων. Δυστυχώς τότε δεν υπήρχε οικολογική ενημέρωση ούτε βιολογικοί καθαρισμοί και όλοι ανεξαιρέτως θεωρούσαν την θάλασσα σαν καθαρτήριο. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έπρεπε για να βρεις καθαρή θάλασσα να πάρεις λεωφορείο μέχρι τις Ιτιές και του Τσαούση και από την άλλη πλευρά μέχρι τα Μποζαϊτικα. Ωσότου βρέθηκε κάποιος δικαστικός επιμελητής να μηνύσει σχεδόν όλες τις πατρινές επιχειρήσεις, ακόμη και τον Δήμο, ώστε να αρχίσουν να μαθαίνουν όλοι ότι υπήρχε και βιολογικός καθαρισμός.”
Η φωτογραφία είναι δική μου λήψη προ δεκαετίας περίπου , υπέστη κάποια μικρή επεξεργασία για τις ανάγκες της ανάρτησης, και μπορείτε να την δείτε ως έχει στο πρώτο σχόλιο.
Από τα λίγα σπίτια που έχουν απομείνει στην κάτω πόλη που υπάρχει ακόμα ποδόμακτρο δίπλα από την πόρτα .
Ευχαριστώ τον κύριο Φανό για τις πληροφορίες , αλλά κυρίως για την άδεια δημοσίευσης φωτογραφιών από το προαναφερθέν βιβλίο του , κάτι που θα γίνει σιγά σιγά .
Από τα λίγα σπίτια που έχουν απομείνει στην κάτω πόλη που υπάρχει ακόμα ποδόμακτρο δίπλα από την πόρτα .
Ευχαριστώ τον κύριο Φανό για τις πληροφορίες , αλλά κυρίως για την άδεια δημοσίευσης φωτογραφιών από το προαναφερθέν βιβλίο του , κάτι που θα γίνει σιγά σιγά .
