Στα χρόνια που η Πάτρα αναζητούσε τη θέση της στον σύγχρονο χάρτη της ανάπτυξης, ένας δήμαρχος τόλμησε να οραματιστεί κάτι που για πολλούς φάνταζε σχεδόν απίθανο: ένα αεροδρόμιο για την τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Ελλάδας.
Στην Ακτή Δυμαίων, στη νότια πλευρά της πόλης, τοποθετήθηκε μια πινακίδα που έμελλε να μείνει στη μνήμη πολλών Πατρινών. Με μεγάλα γράμματα έγραφε:
«ΕΔΩ ΘΑ ΓΙΝΕΙ ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ».
Για κάποιους ήταν μια κίνηση συμβολική, για άλλους ένα πολιτικό μήνυμα. Για τον ίδιο τον δήμαρχο όμως ήταν κάτι περισσότερο: μια δημόσια υπενθύμιση ότι μια πόλη του μεγέθους και της ιστορίας της Πάτρας δεν θα έπρεπε να στερείται ενός βασικού αναπτυξιακού έργου, όπως είναι ένα αεροδρόμιο.
Την εποχή εκείνη, το επιχείρημα που συχνά ακουγόταν ήταν απλό: «Η Πάτρα βρίσκεται κοντά στην Αθήνα». Πράγματι, το διεθνές αεροδρόμιο της πρωτεύουσας, ο Διεθνής Αερολιμένας Αθηνών, θεωρούνταν επαρκές για να καλύψει και τις ανάγκες της Δυτικής Ελλάδας. Όμως για τον Άννινο το ζήτημα δεν ήταν μόνο πρακτικό. Ήταν ζήτημα ισόρροπης ανάπτυξης και κύρους της πόλης.
Η πινακίδα στην Ακτή Δυμαίων μπορεί να έμοιαζε σε πολλούς υπερβολική – ακόμη και ουτοπική. Ωστόσο είχε πετύχει τον στόχο της: να ανοίξει μια συζήτηση που μέχρι τότε δεν γινόταν. Να θυμίσει ότι η Πάτρα, μια πόλη με ιστορία, λιμάνι διεθνούς σημασίας και δυναμικό πληθυσμό, παρέμενε χωρίς αεροπορική πύλη.
Τα χρόνια πέρασαν και το αεροδρόμιο δεν έγινε ποτέ. Η πινακίδα όμως έμεινε ως μια μικρή, σχεδόν θρυλική ιστορία της τοπικής πολιτικής ζωής. Ένα στιγμιότυπο από μια εποχή που οι δήμαρχοι δεν φοβούνταν να ονειρεύονται μεγάλα έργα — ακόμη κι αν αυτά έμοιαζαν μακρινά.
