Ο Μπάρμπα-Γιώργος, η εμβληματική μορφή του θεάτρου σκιών, αποτελεί τον Ρουμελιώτη θείο του Καραγκιόζη, ο οποίος έμεινε στην ιστορία για την αυστηρή του στάση απέναντι στους εχθρούς της χώρας. Με την χαρακτηριστική του εμφάνιση και την έντονη δυσπιστία του προς οτιδήποτε ξενόφερτο, ο ήρωας αυτός ενσάρκωσε το πνεύμα μιας ολόκληρης εποχής, εκφράζοντας την αποστροφή του με τη φράση: «Τήρα, που να τς πάρ’ ου διάουλους τς ιβρουπέους!».
Η καταγωγή του ήρωα τοποθετείται χρονικά στο 1897, μια περίοδο καθοριστική για τα ελληνικά δεδομένα. Ο δημιουργός του, ο διακεκριμένος καραγκιοζοπαίχτης του 19ου αιώνα Γιάννης Ρούλιας, συνέλαβε την ιδέα του Μπάρμπα-Γιώργου αντλώντας έμπνευση από τα πατριωτικά του βιώματα. Εκείνη την εποχή, η Αθήνα μεταμορφωνόταν ραγδαία, με την εμφάνιση μιας νέας τάξης πλούσιων κατοίκων που υιοθετούσαν αλλότριες συνήθειες, αδιαφορώντας για την τοπική παράδοση. Σε αυτό το κοινωνικό πλαίσιο, ο Ρούλιας αντιπαρέβαλε έναν στιβαρό χωρικό, ο οποίος δεν δίσταζε να επιβάλλει την τάξη με τη δύναμη των χεριών του, προασπίζοντας το έθνος.
Πριν από την εμφάνιση του Μπάρμπα-Γιώργου, ο Καραγκιόζης και ο Χατζηαβάτης καλούνταν να αντιμετωπίσουν μόνοι τους προσωπικότητες όπως ο Βεληγκέκας και ο αποκαλούμενος «Αλβανός». Ο ερχομός του θείου άλλαξε τα δεδομένα, προσφέροντας στον Καραγκιόζη έναν ισχυρό προστάτη απέναντι στην καταπίεση των Τούρκων. Ο χαρακτήρας του δεν περιοριζόταν στην αναφορά στο ένδοξο παρελθόν, αλλά εξέφραζε τον γνήσιο λεβέντη της μεταεπαναστατικής περιόδου, ο οποίος παρέμενε πιστός στις ρίζες του και αρνούνταν πεισματικά τη νεωτερικότητα.
Ο Μπάρμπα-Γιώργος ξεχώριζε για την ακατέργαστη συμπεριφορά του, τη βλάχικη προφορά του και την ενδυμασία του, που περιλάμβανε φουστανέλα, τσαρούχια και φέσι. Παρά την ατρόμητη στάση του, ο λογοτέχνης Ζαχαρίας Παπαντωνίου επεσήμανε πως ο μόνος παράγοντας που προκαλούσε τον φόβο του ήταν ο ευρωπαϊκός πολιτισμός. Ο Γιάννης Ρούλιας, έχοντας μαθητεύσει κοντά στον πρωτοπόρο «Μίμαρο» (Δημήτριο Σαρδούνη), κατάφερε να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα που αγαπήθηκε αμέσως από το κοινό, αποτελώντας το σημαντικότερο επίτευγμα της σύντομης καριέρας του, καθώς έφυγε από τη ζωή σε ηλικία μόλις 33 ετών.
Τον Μάρτιο του 1905, μετά τον θάνατο του Ρούλια, ο Ζαχαρίας Παπαντωνίου έγραψε στην εφημερίδα «ΣΚΡΙΠ» για την παρακαταθήκη του καλλιτέχνη: «Οι δημιουργοί ας πεθαίνουν, οι ήρωες μόνον να ζουν. Και βέβαια, ο Μπάρμπα-Γιώργος ζει, μολονότι πέθανε ο Ρούλιας. Ο ίδιος δεν απελογήθη πώς και γιατί τον δημιούργησε. Τα αυθόρμητα δε λογοδοτούν. Ένα είναι βέβαιο: πως ο Μπάρμπα-Γιώργος, πάνοπλος με την πλατυστομίαν του, αναπηδήσας από το κεφάλι του πλάνητος αυτού, ήτο ανάγκη της ελληνικής ψυχής».
