Tης Ελένης Γεωργοπούλου (ΓΝΩΜΗ)
Ο Πατρινός ποινικολόγος Παναγιώτης Κοραντζόπουλος, που συµµετείχε στην πολύκροτη δίκη της Χρυσής Αυγής, τόσο στον πρώτο όσο και στο δεύτερο βαθµό, καταθέτει στη «Γνώµη» τις απόψεις του γα την εφετειακή απόφαση. Υποστηρίζει πως η απόφαση που εκδόθηκε την Τετάρτη 11 Μαρτίου, µετά από 230 δικασίµους, στη δευτεροβάθµια δίκη της Χρυσής Αυγής, δεν είχε αιτιολογία. Λυτρωτική χαρακτηρίζει την απόφαση για τον πρώην βουλευτή Αχαΐας, καθώς απετράπη ο εγκλεισµός του, εφόσον η ποινή του µετετράπη από κάθειρξη σε φυλάκιση και του χορηγήθηκε ανασταλτικό στην εκτέλεση. Υπενθυµίζουµε ότι η τελεσίδικη καταδίκη περί της ενοχής και των 42 κατηγορουµένων όπως πρωτοδίκως, επισφραγίστηκε µε την απόδοση ποινών, που παρέµειναν ίδιες για την πλειονότητα των καταδικασθέντων.
Τέσσερις εξ αυτών για πρώτη φορά οδηγήθηκαν στη φυλακή. Ο κ. Κοραντζόπουλος µιλά για το πραγµατικό διακύβευµα αυτής της δίκης και προαναγγέλλει ότι η συγκεκριµένη υπόθεση θα αχθεί σε περιβάλλον ακυρωτικού ελέγχου από το Ανώτατο Ακυρωτικό.-Κύριε Κοραντζόπουλε, πώς κρίνετε την ετυµηγορία της ∆ικαιοσύνης στη δίκη της Χρυσής Αυγής γενικά και ειδικότερα για τους δύο εντολείς σας; Ως «ετυµηγορία» νοηµατοδοτείται η απόφαση δικαστηρίου η οποία, εκ της δικανικής κανονικότητας, οφείλει να έχει κατά την έκδοσή της ως δοµικό χαρακτηριστικό εγκυρότητος µια στοιχειώδη, συνοπτική αιτιολογία, αυτό που λείπει στη συγκεκριµένη περίπτωση. Συνεπώς, δεν έχω να αντιπαρατεθώ µε δικαστική απόφαση, που θα το έκανα δι’ ασκήσεως ενδίκου µέσου -εντός του «θεσµικού» πεδίου και όχι µε συνεντεύξεις- αλλά µε µια ανακοίνωση που έχει τα χαρακτηριστικά δελτίου Τύπου και που µπορεί να αξιολογηθεί µόνο µε όρους «επικοινωνίας», στοιχείο που προφανώς ήταν η στόχευσή της.
Για τον έναν εκ των εντολέων µου, πρώην βουλευτή Αιτωλοακαρνανίας (Σ.Σ. εννοεί τον Κωνσταντίνο Μπαρμπαρούση), έχει χαρακτήρα επιTi δηλώνει στη «Γνώµη» ο Πατρινός ποινικολόγος Παναγιώτης Κοραντζόπουλος, στον απόηχο της δίκης σε δεύτερο βαθµό για τη Χρυσή Αυγή κυρωτικό της βάναυσης τρώσης του συνταγµατικά κατοχυρωµένου δικαιώµατος περί δευτεροβάθµιας κρίσης της υποθέσεώς του, αφού η κυρωτική διάταξη της πρωτοβάθµιας απόφασης είχε συµπληρωθεί πολύ πριν την έκδοση της εφετειακής και συνεπώς αυτή κατέστη «µάταιη», τουλάχιστον ως προς αυτό. Ενώ για τον έτερο εντολέα µου, πρώην βουλευτή Αχαΐας (Σ.Σ. εννοεί τον Μιχάλη Αρβανίτη), έχει χαρακτήρα «λυτρωτικό», αφού τελικά απέφυγε τον εγκλεισµό, µε τον υποχαρακτηρισµό του είδους της ποινής από κάθειρξη σε φυλάκιση και της χορηγήσεως τελικά αναστολής στην εκτέλεσή της. Θέλω εδώ να επισηµάνω ότι στη δίκη αυτή συµµετείχα όχι για να υπερασπίσω ιδεολογίες ή πολιτικές πρακτικές, αλλά για να παράσχω εξατοµικευµένα νοµική συνδροµή σε δύο πρώην βουλευτές, στο πλαίσιο συγκεκριµένης εντολής. Ιδιαίτερα στην περίπτωση του δευτέρου, πρώην βουλευτή Αχαΐας, που υπήρξε και καταξιωµένος συνάδελφος -και τούτο δηµιούργησε προϋποθέσεις εκτέλεσης των καθηκόντων µου µε «ιδιαίτερη» ευθύνη- προφανώς η παράσταση στο Εφετείο δεν εξυπηρέτησε µόνο τη δικαιότητα της διαδικασίας, αλλά πρωτίστως την παροχή ρεαλιστικής υπεράσπισης, για να αποφύγει τον εγκλεισµό σε συνθήκες σκόπιµης αποκαθήλωσης συµβολισµών, εµβληµατικών και επιδραστικών προσώπων του συγκεκριµένου χώρου.
